#Bookmas: Day 6- Meet_the_writer

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Επέστρεψα με τη στήλη που αγαπήσατε περισσότερο και σήμερα θα γνωρίσουμε τη συγγραφέα Δελίνα Βασιλειάδη. Πριν σας αναφέρω τα όσα συζητήσαμε θα κάνω μια μικρή εισαγωγή σχετικά με κάποια στοιχεία που πρέπει να γνωρίζετε γι’ αυτή.

47258287_2246882685588635_5226367031862886400_n  Η Δελίνα Βασιλειάδη γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Είναι παντρεμένη κι έχει μια κόρη. Σπούδασε Χρηματοοικονομική και Λογιστική στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη, όπου, αφού κατόρθωσε να πάρει υποτροφίες σε όλα τα έτη των σπουδών, τελικά πρώτευσε, ορκίζοντας η ίδια το έτος της. Σπούδασε συγγραφή κινηματογραφικού σεναρίου και θεατρικού έργου, υποκριτική και σκηνοθεσία θεάτρου και κινηματογράφου στο εργαστήρι δραματικής τέχνης Παράθλαση και στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, ενώ παρακολούθησε πολλά σεμινάρια, μαθήματα και master classes για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Εργάστηκα για χρόνια πάνω στο αντικείμενο των σπουδών της αλλά πλέον έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην τέχνη, τη ζωγραφική, το θέατρο και, φυσικά, τη μεγάλη της αγάπη, τη συγγραφή, όπου έχει αποσπάσει πολλά βραβεία και διακρίσεις. Το 2017 απέσπασε το Βραβείο θεατρικού έργου για το θεατρικό έργο «Πέρασμα» από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών.

MSB: Πες μας λίγα λόγια για τον εαυτό σου.

Δ.Β.: Προτιμώ να μιλούν για μένα τα έργα και οι πράξεις μου, η δουλειά μου, οι πίνακες και τα κείμενά μου, παρά τα δικά μου λόγια.

MSB: Πότε ξεκίνησες να γράφεις και ποια θεωρείς πως ήταν η αφορμή;

Δ.Β.: Δεν μπορώ να με θυμηθώ να μη γράφω, να μη ζωγραφίζω, να μη διαβάζω. Από πάντα το μολύβι και το πινέλο ήταν προέκταση του χεριού μου. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, εικόνες, μουσική, ελευθερία και αγάπη. Όλα αυτά με οδήγησαν στο να αντιμετωπίζω την τέχνη ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Είμαι πραγματικά ευγνώμων στους γονείς μου που μου μετέδωσαν την αγάπη τους για το ωραίο και το καλό, για τα βιβλία και το διάβασμα, για την τέχνη γενικότερα. Με δίδαξαν να αναζητώ την ομορφιά παντού, στις λέξεις, στις σκέψεις, στα βιβλία, στις εικόνες, στις καρδιές. Ακόμα κι εκεί που ορισμένες φορές νομίζεις πως δεν υπάρχει. Από πάντα, λοιπόν, σκιτσάριζα, σχεδίαζα, ζωγράφιζα κι έγραφα στίχους, λέξεις, μικρές ιστορίες. Το θέατρο ανέκαθεν το αγαπούσα, ήταν και ακόμα είναι για μένα σχολείο και σπίτι, καταφύγιο, αλλά και ανάγκη, και για αυτό προσπαθούσα να γράψω και διαλόγους ανάμεσα σε φανταστικά πρόσωπα. Ωστόσο, παιδικά παραμύθια ξεκίνησα να γράφω όταν γεννήθηκε η κορούλα μου. Της διηγιόμουν διαρκώς τόσα πράγματα για τον υπέροχο κόσμο μας, για τη φύση που μας τρέφει και μας φροντίζει, για τους ανθρώπους, τα ζώα, τα πουλιά, τα φυτά… Κάποια στιγμή όλες αυτές οι ιστορίες βρήκαν τον δρόμο τους προς το χαρτί. Κι από εκεί και πέρα τις αγκάλιασε αμέσως πρώτα ο εκδοτικός οίκος Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης. Κι έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας με το πρώτο παραμύθι μου Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου, μια τρυφερή ιστορία για τη φιλία, την καλοσύνη και την αγάπη. Σύντομα, ακολουθεί το επόμενο με τίτλο Ρόμι και Μιράντα.

MSB: Είναι το ίδιο πιστεύεις να γράφεις ένα μυθιστόρημα, ένα θεατρικό και ένα παιδικό βιβλίο; Μπορεί ένας συγγραφέας να ανταποκρίνεται το ίδιο καλά σε όλα τα παραπάνω;

Δ.Β.: Σε καμία περίπτωση δεν είναι το ίδιο να γράφει κάποιος ένα μυθιστόρημα, ένα θεατρικό και ένα παιδικό βιβλίο. Το κάθε είδος απευθύνεται σε διαφορετικό κοινό και απαιτεί διαφορετική προετοιμασία και γραφή. Ωστόσο, ο τρόπος σκέψης είναι ο ίδιος. Και ξεκινά από τη βασική ερώτηση Ποιο είναι το μήνυμά μου; Θεωρώ πως ο κάθε καλλιτέχνης πρέπει να σέβεται το κοινό του και να είναι πάντα ειλικρινής με αυτό που πιστεύει, με αυτό που νιώθει και με αυτό που επιθυμεί να εκφράσει. Η τέχνη στόχο έχει να θέτει τα μεγάλα, τα σημαντικά, τα πανανθρώπινα ερωτήματα και να αναγκάζει κατά κάποιον τρόπο τον αναγνώστη, τον θεατή ενός πίνακα ή μιας θεατρικής παράστασης, τον ακροατή ενός μουσικού κομματιού, το κοινό γενικότερα να σκεφτεί. Εγώ ασχολούμαι με το παιδικό παραμύθι και το παιδικό διήγημα επειδή λατρεύω τα παιδιά και πιστεύω βαθιά πως αν σπείρεις έγκαιρα, μέσω του βιβλίου και της προώθησης της φιλαναγνωσίας, τον σωστό σπόρο, τον σπόρο της αγάπης, της καλοσύνης, της αλληλοβοήθειας και του σεβασμού στον συνάνθρωπο, αυτό σίγουρα θα αποδώσει στο μέλλον. Είμαι πεπεισμένη πως τα παιδιά θα δημιουργήσουν τον κόσμο που όλοι ονειρευόμαστε. Παράλληλα, λόγω της μεγάλης αδυναμίας μου στο θέατρο – άλλωστε έχω υπάρξει και σκηνοθέτις- γράφω και θεατρικά. Και τα δυο είδη τα υπηρετώ με απόλυτο σεβασμό και αφοσίωση και έχοντας έντονο αίσθημα ευθύνης. Αν τα καταφέρνω καλά, ή εξίσου καλά και στα δύο, αυτό μόνο το κοινό μπορεί να το κρίνει. Πάντως, μέχρι στιγμής τα δυο παιδικά παραμύθια μου που κυκλοφορούν (Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου από τις Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης και Η νεράιδα της πιπίλας από την ΑΝΙΜΑ εκδοτική) πάνε εξαιρετικά καλά, όπως επίσης, πολύ καλά πηγαίνει και το θεατρικό έργο μου Πέρασμα που κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική.

MSB: Θεωρείς ότι η οικονομική-κοινωνική κρίση που βιώνουμε αποτελεί έναυσμα για συγγραφή;

Δ.Β.: Καταφύγιο και παρηγοριά. Αδιαμφισβήτητα (και) αυτό είναι η τέχνη. Κάθε μορφής. Πόσα εξαιρετικής ομορφιάς έργα δεν έχουν δημιουργηθεί σε μαύρες περιόδους κρίσεων ή ακόμα και πολέμων;

IMG_20181118_180830-01MSB: Πες μας λίγα λόγια για το θεατρικό σου έργο «Πέρασμα» που κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική.

Δ.Β.: Το Πέρασμα είναι ένα υπαρξιακό δράμα, ή πιο σωστά μια υπαρξιακή φάρσα, όπου ο βασικός ήρωας, ο Πέτρος, μέσα σε ένα διαμέρισμα βρόμικο, σκονισμένο και ακατάστατο, πακετάρει και τακτοποιεί πυρετωδώς πράγματα, προκειμένου να μετακομίσει και να πάει κάπου, κατά τα δικά του λεγόμενα, πολύ καλύτερα. Σε όλη αυτήν την προσπάθεια έχει κληθεί να τον βοηθήσει ο φίλος του, Λάζαρος, ο οποίος, όμως, τον περισσότερο χρόνο τον περνά σε μια κουνιστή πολυθρόνα, δίχως να δείχνει καμία διάθεση να τον συνδράμει με οποιονδήποτε τρόπο. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια πορεία προς την αυτογνωσία, τη μετάβαση ή τη μετακίνηση του ανθρώπου από μια κατάσταση σε μια άλλη. Καθώς ο χρόνος είναι για όλους μοιραία πεπερασμένος, περνά αμείλικτος και ολοένα λιγοστεύει, το Πέρασμα είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να μεταβεί από την πληγή στην ίαση, από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν κάποιος το επιθυμεί και είναι διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα. Αξίζει να σημειωθεί πως τον Δεκέμβριο του 2017 το Πέρασμα βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών.

MSB: Στο «Πέρασμα» λοιπόν με πρωταγωνιστές τον Πέτρο και τον Λάζαρο, γιατί επέλεξες ο Λάζαρος να είναι τόσο ήρεμος και σιωπηλός παρότι η ατμόσφαιρα κατά διαστήματα γίνεται εκρηκτική; Πιστεύεις ότι αυτό ήταν ένα βασικό χαρακτηριστικό της εξέλιξης του έργου;

Δ.Β.: Αν και στη ζωή του ο κάθε ένας από εμάς συναντά πολλούς ανθρώπους, δημιουργεί σχέσεις μαζί τους –ενίοτε τις διαλύει κιόλας-, ωστόσο στο μονοπάτι αυτογνωσίας είμαστε μόνοι. Ή πιο σωστά, τη στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε αν θα βαδίσουμε στο μονοπάτι αυτό, είμαστε μόνοι. Αυτό σημαίνει πως ο καθένας μας οικειοθελώς πρέπει καταρχάς να αποφασίσει ότι θέλει να γνωρίσει τον εαυτό του σε βάθος, να κατανοήσει τις επιθυμίες και τις αδυναμίες του και, τελικά, να κοιτάξει κατά πρόσωπο τα σφάλματα και τα ελαττώματά του, ώστε, πρώτα να τα αναγνωρίσει, να τα παραδεχτεί και να τα αποδεχτεί, να τα αγκαλιάσει και τελικά να τα διορθώσει. Ο στόχος είναι να μάθουμε να αγαπάμε αυτό που είμαστε και να είμαστε αυτό που θέλουμε. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να προσπαθούμε διαρκώς να βελτιωνόμαστε, να προχωράμε, να προοδεύουμε. Στο Πέρασμα ο Πέτρος βρίσκεται ουσιαστικά στο μονοπάτι της αυτογνωσίας, προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό του και να αναγνωρίσει τα λάθη που κατά καιρούς έκανε. Δίπλα του, μαζί του, κοντά του βρίσκεται ο ήρεμος, σιωπηλός, μυστηριώδης Λάζαρος, ο οποίος, όμως, δεν τον βοηθά στη μετακόμιση γενικά, αλλά τον συνδράμει μόνο σε συγκεκριμένες στιγμές και με ιδιαίτερους, παράξενους και αντισυμβατικούς ακόμα τρόπους. Αυτή η στάση του Λάζαρου θεωρώ πως είναι εξαιρετικά σημαντική για την εξέλιξη του έργου, καθώς αφήνει ελεύθερο τον απαραίτητο χώρο που χρειάζεται ο Πέτρος για να λειτουργήσει, να κινηθεί και να δράσει, δίχως, όμως, να τον (εξ)αναγκάζει να κάνει οτιδήποτε από αυτά, δίχως να του ασκεί οποιαδήποτε πίεση ως προς το ποια κατεύθυνση πρέπει αυτός να ακολουθήσει. Η εκούσια επιλογή. Πολύ σπουδαίο στοιχείο στη δουλειά μου. Ένα, όμως, εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικό στοιχείο στο Πέρασμα και σε αυτήν την πορεία προς την αυτογνωσία, είναι ο χρόνος. Το θέμα του χρόνου ανέκαθεν με απασχολούσε. Αν και όλοι ανεξαιρέτως γνωρίζουμε πως κάποια στιγμή θα έρθει μοιραία το τέλος, δεν είναι διόλου βέβαιο πως αυτή τη γνώση την έχουμε συνειδητοποιήσει ουσιαστικά. Ο Πέτρος μετακομίζει. Ο χρόνος πιέζει, η μεταφορική έχει έρθει, έχει κλείσει τον δρόμο και επίμονα κορναρίσματα ακούγονται συνέχεια. Το σπίτι πρέπει να αδειάσει. Ο ενοικιαστής πρέπει πια να το εγκαταλείψει. Αυτό ήταν. Ο Πέτρος έφτασε στο τέλος της διαμονής του σε αυτό το συγκεκριμένο διαμέρισμα. Έφτασε στο τέλος μιας διαδρομής. Βρίσκεται στο πέρασμα από την προηγούμενη κατάσταση στην επόμενη, από το πριν στο μετά. Το μονοπάτι της αυτογνωσίας, το μονοπάτι της ζωής, τα περιθώρια για την ίαση των τραυμάτων, όλα αυτά έχουν φτάσει στο τελικό σημείο. Και δυστυχώς αυτό είναι για όλους μας μια πραγματικότητα, μια στιγμή που θα έρθει, άσχετα από το πότε θα συμβεί αυτό. Το ερώτημα είναι τι έχει γίνει μέχρι τότε. Έχουν επιτευχθεί οι στόχοι; Βαδίσαμε στο μονοπάτι της αυτογνωσίας; Επιδιώξαμε να κάνουμε την υπέρβαση; Ζήσαμε όπως θέλαμε; Κάναμε όλα αυτά που θέλαμε; Είμαστε οι άνθρωποι που επιθυμήσαμε να είμαστε; Ο χρόνος στο Πέρασμα για τον Πέτρο τελειώνει κι αυτός, υποχρεωτικά πια, θα διασχίσει την πόρτα που από μικρό αγόρι τον στοίχειωνε. Αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι αν θα περάσει από την πόρτα αυτή συνειδητοποιημένος, ικανοποιημένος ή όπως ο ίδιος λέει προς το τέλος του έργου «ελεύθερος».

MSB: Ποιο είναι το επόμενο λογοτεχνικό σου βήμα;

Δ.Β.: Πριν λίγες μόλις μέρες ακόμα ένα θεατρικό έργο μου με τίτλο Το παιχνίδι της Αλίκης βραβεύτηκε στον 37ο πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και ήδη βρίσκομαι σε συζητήσεις ώστε να εκδοθεί και αυτό. Επίσης, σύντομα –ελπίζω ίσως και μέσα στον Δεκέμβριο- θα κυκλοφορήσει ακόμα ένα παιδικό παραμύθι μου από την εκδοτική Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης, όπως προανέφερα, με τίτλο Ρόμι και Μιράντα. Πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία για τη φίλια, όπου πρωταγωνιστές είναι δυο υπέροχα πλάσματα, μια μικρή ελεφαντίνα, η Ρόμι, και μια σκιουρίτσα, η Μιράντα. Σε έναν κόσμο όπου ανέκαθεν επικρατεί μια πολύ βαθιά –ανεξήγητη- έχθρα ανάμεσα στους ελέφαντες και τους σκίουρους, ένα ελεφαντάκι κι ένα σκιουράκι αποφασίζουν, με τη βοήθεια βέβαια λίγο και της τύχης-μοίρας, να κάνουν την υπέρβαση. Το παραμύθι μιλά για τη φιλία και τη διαφορετικότητα, αλλά και για τη μεγάλη δύναμη της αγάπης. Ωστόσο, το πιο σημαντικό μήνυμα είναι πως πρέπει να μάθουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, να είμαστε σκεπτόμενα όντα με κριτική σκέψη και ελεύθερη βούληση και να μην αποδεχόμαστε ως θέσφατα όσα μας λένε κάποιοι, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι αυτοί. Την πραγματικά υπέροχη εικονογράφηση έχει αναλάβει η εξαιρετικά ταλαντούχα Λουίζα Καραγεωργίου. Επιπλέον, συζητώ για να εκδοθούν στο άμεσο μέλλον μερικά ακόμα παιδικά παραμύθια μου, κυρίως αυτά που βραβεύτηκαν σε πανελλήνιους και διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς το τελευταίο διάστημα. Πρόκειται για ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι με τίτλο Το αστεράκι (έπαινος στον 7ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2018 από τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος στην κατηγορία «Παιδικό παραμύθι»), για το παιδικό διήγημα Το κορίτσι που τάιζε τα πουλιά (Β’ βραβείο στον 7ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2018 από τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος στην κατηγορία «Παιδικό – Νεανικό Διήγημα») και για το παραμύθι Η φύλακας των ξεχασμένων ονείρων (3ο βραβείο στον 18ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2018 της Εταιρείας Τεχνών, Επιστημών και Πολιτισμού Κερατσινίου).

Σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία και τις πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σας. Να είστε καλά.

 Κλείνοντας αυτό το άρθρο, θα ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου να ευχαριστήσω τη Δελίνα για την ευκαιρία να διαβάσω το θεατρικό της βιβλίο, καθώς και ένα παιδικό και να συζητήσουμε μαζί για την ίδια, για τη συγγραφή καθώς και τα έργα της. Καλή τύχη σε ότι κι αν κάνεις και πολλές επιτυχίες σου εύχομαι.

Εμείς ανανεώνουμε το ραντεβού μας για αύριο. Μέχρι τότε, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

Advertisements

#Bookmas: Day 5-Κριτική βιβλίου

IMG_20181115_105609-02

Συγγραφέας: Χαρά Χρυσάφη

Τίτλος: Αυτό το βιβλίο θα αυτοκαταστραφεί σε 20 λεπτά

Εκδότης: Ελκυστής

Τιμή: 10.00€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗∗

 

 

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Όπως ξέρετε το 5άρι του ο βιβλιόφιλος δεν το χαρίζει εύκολα, αλλά ήρθε αυτή η στιγμή με το βιβλίο της Χαράς. Αυτό το βιβλίο δεν αυτοκαταστρέφεται αλλά έρχεται να καταστρέψει το δειλό σου εγώ και μέσα από τις στάχτες του να γεννηθεί ένα νέο, έτοιμο για σιχτιρίσει καθετί.

 Όταν το κράτησα στα χέρια μου και είδα στο οπισθόφυλλο τον όρο μανιφέστο, η αλήθεια είναι πως προβληματίστηκα διότι έχω συνδυάσει αυτή τη λέξη με την πολιτική. Η συγγραφέας μου φανέρωσε τον ορισμό της λέξης, τον οποίο αντιπροσωπεύει και το βιβλίο αυτό.

manifesto= φανερώνω, καθιστώ κάτι φανερό, εκδηλώνω

Σημαίνει τη γραπτή διακήρυξη πολιτικού, κοινωνικού ή καλλιτεχνικού περιεχομένου, όπου αναφέρονται οι βασικές αρχές ενός κινήματος ή εκφράζονται διαμαρτυρίες για μια δύσκολη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί.

 Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε εσάς, αλλά στα βιβλία με 5 αστέρια νιώθω πως δεν μπορώ να γράψω την κριτική τους. Νιώθω να θέλω να το χαρίσω σε όλο τον κόσμο για να καταλάβει όλα όσα δε μπορώ με λόγια να εκφράσω. Τα 20 μανιφέστα αυτού του βιβλίου με έκαναν να σκεφτώ, να αγανακτήσω, να αναθεωρήσω, να βρίσω, να διεκδικήσω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Είναι απίστευτο πόσα αισθήματα μπορεί να φέρει στην επιφάνεια ένα βιβλίο.Το  συγκεκριμένο, αισθήματα πολύ διαφορετικά από τη λύπη, τη χαρά, την αγάπη, τον τρόμο που μας προσφέρουν άλλα λογοτεχνικά έργα. Σας το συνιστώ και γι΄αυτό θα σας παραθέσω μερικά αγαπημένα μου αποσπάσματα.

«Έτσι πρέπει να ‘ναι η ζωή. Ξεδιάντροπα απρόσμενη, ξεκάθαρα μη δεδομένη. Είναι πολύ δύσκολο να προσπαθείς, είναι πολύ πιο γενναίο όμως να το φωνάζεις με όλη σου τη δύναμη. Είναι κρίμα να αφηγείσαι την αγάπη και να μη τη λες. Είναι κρίμα να τη σχεδιάζεις και να μη τη χτίζεις.«

Ξέρω ότι δεν σας είπα πολλά, αλλά ειλικρινά η βαθμολογία μου και τα αποσπάσματα που θα σας γράψω ελπίζω να είναι αρκετά για να μπει αυτό το βιβλίο στις λίστες σας.Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

«…αρνούμαι να δικαιολογήσω όλα αυτά τα πράσινα, μπλε, κόκκινα, μαύρα, χρυσομυγί και μπορδοροδοκόκκινα όντα της γενιάς μου, που χτίζουν το μέλλον τους στα καγιέν και στα κότερα του μπαμπά, στις χωρίς μόχθο και ιδρώτα πληρωμένες σπουδές, στην κατάχρηση της δήθεν επανάστασης, στη συνέχιση μιας κληροδοτημένης βολεψιάς σε καναπέδες, τραπέζια, γραφεία, ντιβανοκασέλες, σαλέ, μπουζουκλερί και πορείες του σπασίματος.«

…Η δική μου γενιά γέννησε μίζερους πλούσιους και ανοιχτόκαρδους φτωχούς. (…) Η δική μου η γενιά είναι γεμάτη από δηθενιές και ωχαδελφισμούς, αλλά είναι γεμάτη και από ανθρώπους που δεν ελπίζουν αλλά φτιάχνουν ελπίδες, που δεν ονειρεύονται αλλά φτιάχνουν όνειρα, που δε φοβούνται, αλλά χτίζουν σε γκρεμισμένα θεμέλια.

ypografh

#Bookmasgr: Day 4-Κριτική βιβλίου

IMG_20181118_180830-01

Συγγραφέας: Δελίνα Βασιλειάδη

Τίτλος: Πέρασμα

Εκδότης: Κάπα εκδοτική

Τιμή: 8.48€

Βαθμολογία: ∗∗∗

 

 

 

Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα είμαι πίσω με ένα θεατρικό βιβλίο. Η αλήθεια είναι πως πρώτη φορά διάβαζα κάτι αντίστοιχο και μπορώ να ομολογήσω πως μου άρεσε. Ένιωσα μια αμεσότητα, μία μεγαλύτερη ευκολία στο να εισέλθω στον κόσμο του πρωταγωνιστή.

 Τα πρόσωπα του έργου είναι ο Πέτρος και ο Λάζαρος. Ο πρώτος ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι του, την ίδια του τη ζωή, ο Λάζαρος είναι βουβός παρατηρητής της όλης διαδικασίας. Το οπισθόφυλλο μάλιστα περιγράφει τέλεια την κατάσταση του Πέτρου «Όλα εδώ μέσα, πράγματα, βιβλία, έπιπλα…για πέταμα είναι, το σπίτι…Όλα σάπισαν. Καλά που φεύγω.», μιας και ο ίδιος καθ’ όλη τη διάρκεια βγάζει μία αγανάκτηση απέναντι σε όλους και όλα. Όλο αυτό προκύπτει από το γεγονός πως ο Πέτρος θέλει να κάνει το επόμενο βήμα και για να συμβεί αυτό θα πρέπει να κάνει και τον απολογισμό της μέχρι τότε ζωής του, να απογυμνώσει το είναι του ώστε να προχωρήσει.

  Το θεατρικό αυτό είναι έντονο, αλλά φαίνεται και η αντίφαση μεταξύ του Πέτρου και του Λάζαρου. Καθώς ο πρώτος τρέχει να προλάβει να πακετάρει τα πάντα γιατί η μεταφορική ήδη έχει φτάσει και κορνάρει. Στον αντίποδα, ο Λάζαρος είναι χαλαρός, δρα μόνο σε συγκεκριμένες καταστάσεις αλλά παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του έργου.

 Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω το ζήτημα του χρόνου, σε συνδυασμό με τον απολογισμό του Πέτρου. Αυτή η ανάγκη προέκυψε έπειτα από μια κουβέντα που είχα με την συγγραφέα (θα δείτε αυτή τη συζήτηση σύντομα). Ο χρόνος τρέχει, ο απολογισμός πρέπει να γίνει ώστε να φτάσει ο Πέτρος (και αυτό ισχύει για όλους μας αν το σκεφτούμε) να απελευθερωθεί και να προχωρήσει και η μεταφορική κορνάρει ασταμάτητα. Οι επιλογές είναι είτε να μείνει όλο αυτό στη μέση, να αναβληθεί μέχρι νεοτέρας είτε να αγνοήσει την μεταφορική, να παγώσει ο χρόνος και να φτάσει στη λύτρωση. Κατά πόσο όμως θα είναι μία νέα αρχή αν δεν τελειώσει τα όσα άρχισε; Τελικά τι έκανε ο Πέτρος; Θα το μάθετε διαβάζοντας το βιβλίο.

Πριν σας αφήσω, θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη συγγραφέα γιατί πέρα από το ότι μου έστειλε το βιβλίο της (+ένα παιδικό βιβλίο, για το οποίο θα μιλήσουμε σε άλλο άρθρο), μου αφιέρωσε χρόνο για να με βοηθήσει με απορίες που είχα ώστε εσείς να διαβάσετε αυτή την κριτική κι εγώ να ηρεμήσω από τα ερωτήματα που με προβλημάτιζαν. Κάπου εδώ σας χαιρετώ, μέχρι το επόμενο άρθρο!

ypografh

#Bookmasgr: Day 3- Ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει

Καλημέρα φίλοι μου!

Σας είχα μιλήσει πριν λίγες μέρες για το φόβο μου στο πρόσωπο του Αγίου Βασίλη (αν και ήθελα 1.000.000 δώρα) και για το δώρο του 1999-2000, το ρολόι με τον Πίκατσου.

Την τραυματική αυτή χρονιά λοιπόν (ήμουν 5 χρονών), συνέβη ένα ατυχές γεγονός. Άκουσα τη μαμά μου να ομολογεί ότι ο παππούλης αυτός ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Για να είμαι ειλικρινής δε θυμάμαι πως ένιωσα, αν σκεφτούμε ότι φοβόμουν, μπορεί να ήταν και ανακούφιση. Βέβαια η αποκάλυψη αυτή δε με βοήθησε καθόλου, μιας και την επόμενη χρονιά, παραμονή Πρωτοχρονιάς βαλάντωσα πάλι στο κλάμα στο άκουσμα του κουδουνιού.

 Πώς έγινε η αποκάλυψη

Αυτός ο άτιμος ο Πίκατσου φταίει για όλα. Μια- δυο βδομάδες μετά το ρολόι σταμάτησε να λειτουργεί (νομίζω πως δεν επανήλθε ποτέ). Δε θυμάμαι τι έκανα γι’ αυτό αλλά είμαι 99% σίγουρη ότι θα γκρίνιαζα μιας και δένομαι πολύ με αντικείμενα. Έτσι λοιπόν, στην γκρίνια μου μέσα και καθώς η μαμά μου συζητούσε με κάποιον για το γεγονός είπε «30.000 δρχ το πήρε η θεία της και σταμάτησε!!»

what1  Με κάνω εικόνα τώρα που το γράφω, εκεί που κλαψουρίζω να ακούω αυτό και να σταματάνε όλα. Μέχρι και σήμερα κατηγορώ τη μαμά μου για αυτή την αποκάλυψη, προφανώς κάνοντας της πλάκα. Στην τελική, δεν με έπεισε, μιας και ακόμα ζητάω πράγματα από τον «Άγιο».

Ένα ακόμα οικογενειακό δράμα λοιπόν έφτασε στο τέλος του. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

 

#Bookmasgr: Day 2-Παρουσίαση βιβλίου

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Εντάξει μέχρι να ανέβει αυτό το άρθρο μου βγήκε η ψυχή. Είμαι σε μία καφετέρια εδώ και 3 ώρες και περιμένω το λάπτοπ να κάνει ενημερώσεις! Ευτυχώς είχα πάρει αρκετά βιβλία μαζί μου και είχα συντροφιά.

 Χθες λοιπόν πήγα στην παρουσίαση του βιβλίου του Α. Κορτώ «Σκυλίσια ψυχή», το οπισθόφυλλο του οποίου θα σας παραθέσω παρακάτω. Οι εκδόσεις Πατάκη σε συνεργασία με το Πνευματικό Κέντρο Ιωαννίνων έφεραν τον αγαπημένο συγγραφέα στην πόλη μας ώστε να μιλήσει για το νέο του βιβλίο. Η αίθουσα της ομιλίας γέμισε από ανθρώπους όλων των ηλικιών, με πλειοψηφία γυναικείων παρουσιών οφείλω να ομολογήσω. Αρχικά, ο συγγραφέας μας διάβασε ένα απόσπασμα του έργου του και στη συνέχεια μας μίλησε για γεγονότα που τον παρακίνησαν να γράψει αυτή την ιστορία.

 

Η Έστερ Κλάιν γεννιέται στο Βερολίνο στις 29 Φεβρουάριου 1920. Μικροκαμωμένη, εύθραυστη, παράξενη όπως και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Μέσα της όμως κρύβει τεράστια αποθέματα δύναμης. Από νωρίς θα γνωρίσει τη σκληρότητα αλλά και τη στοργή. Η ζωή της διατρέχει τον 20ό αιώνα κάνοντας έναν τέλειο κύκλο: Βερολίνο – Μπούχενβαλντ – Νέα Υόρκη – Βερολίνο. Γνωρίζει την αθλιότητα των ναζιστικών στρατοπέδων χάνοντας ό, τι αγαπούσε περισσότερο, θα κινδυνεύσει να χάσει μέχρι και την ίδια την ανθρώπινη υπόστασή της αλλά θα βγει ζωντανή. Αυτός που θα τη σώσει δεν είναι άνθρωπος αλλά ένας σκύλος. Ένας σκύλος που κρύβει ένα μεγάλο μυστικό. Η Έστερ ξαναστήνει τη ζωή της αφιερώνοντάς την στην προστασία των ζώων. Επιτέλους νιώθει ασφαλής.
Μέχρι που οι άνθρωποι θα ξαναχτυπήσουν, θα απαντήσει στο μίσος και στην προκατάληψη με αγάπη.
Από το στρατόπεδο συγκέντρωσης, στην Αμερική του Μακ Κάρθυ και πίσω στο Βερολίνο του Ψυχρού Πολέμου, όπου θα γίνει μάρτυρας της ανέγερσης του Τείχους αλλά και της πτώσης του. Χαράζει τη ζωή της θυμίζοντάς μας τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Το βιβλίο αυτό έχω μεγάλη αγωνία να το διαβάσω, κάτι που ελπίζω να γίνει σύντομα. Την ιστορία θα την χαρακτήριζα το λιγότερο ευφυέστατη με βάση τα όσα είπε ο ίδιος ο συγγραφέας. Το ερώτημα που μας έθεσε και το οποίο σκέφτομαι από χθες είναι το εξής:

Ποια θα ήταν η στάση σου αν σου ανέθεταν τη φροντίδα του σκύλου του Χίτλερ;

 Θα ήθελα πολύ να μάθω τις σκέψεις σας. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

#Bookmasgr: Day 1- Φοβόμουν τον Άγιο Βασίλη

Καλησπέρα φίλοι μου!

Θα προσπαθήσω όσο είναι δυνατό να ακολουθήσω αυτή την όμορφη ιδέα της φίλης Μαρίας ώστε να ανεβαίνει καθημερινά ένα post μέχρι τα Χριστούγεννα. Προς στιγμήν είναι δύσκολο μιας και δεν έχουμε σύνδεση στο διαδίκτυο στο σπίτι, αλλά με το που γυρίσω Νάουσα τα πράγματα θα είναι καλύτερα.

Σήμερα θα σας αφηγηθώ μία μικρή ιστορία- ανάμνηση από την παιδική μου ηλικία. Γενικά, φήμες λένε (συγκεκριμένα η μαμά μου) ότι ήμουν ένα παιδί που ήθελε ό,τι έδειχνε η τηλεόραση. «Θέλω αυτό, θα μου το πάρεις;»..μετά από 5 λεπτά «Θέλω κι αυτό θα μου το πάρεις;» και αρκεί να μου έλεγες ναι, μετά το ξεχνούσα και ζούσα ευτυχισμένη με την ιδέα ότι όλα όσα ζήτησα θα τα έχω. Μέχρι που ξεχνούσα ολοκληρωτικά τι ζήτησα. Αυτό συμβαίνει και στην ενήλικη ζωή μου πολλές φορές και θεωρώ ότι είναι πλεονέκτημα, αλλά αυτό θα το αφήσω να το σχολιάσουν άλλοι…

santa1

Το ζουμί αυτής της υπόθεσης είναι πως ενώ ήθελα ένα σωρό πράγματα από τον Άγιο Βασίλη… δεν ήθελα καμία επαφή μαζί του. Φοβόμουν τρομερά το να γνωρίσω αυτό τον ξένο παππού που όλοι αγαπάνε. Έτσι λοιπόν Πρωτοχρονιά του 1999-2000 αν θυμάμαι καλά έβγαλα την μπότα μου έξω από την πόρτα (μία κόκκινη πλαστική μπότα, με γουνάκι μάλλον απομεινάρι από την παιδική ηλικία της μαμάς μου) κι εκεί που μετράμε αντίστροφα μαζί με τη Ρούλα Κορομηλά «5…4…3…2…1…» χτυπάει το κουδούνι. Όλοι να κάνουν χαμό «Σέβη άνοιξε την πόρτα ήρθε ο Άγιος Βασίλης!» κι εγώ να έχω βαλαντώσει στο κλάμα από φόβο. Με τα πολλά ήρθε κάποιος μαζί μου, ανοίξαμε, προφανώς ο Άγιος είχε βαρεθεί να με περιμένει κι έφυγε κι εγώ πήρα το δώρο μου και πολλά γλυκά ήσυχη επιτέλους για τις επόμενες 365 μέρες. Το δώρο μου; Ένα ρολόι Πίκατσου (θα το ανεβάσω όταν πάω Νάουσα σε story στο instagram) το οποίο θα είναι πρωταγωνιστής και σε μία επόμενη ιστορία.

Προς το παρόν σας αφήνω, να γελάτε με τους φόβους μου. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Παιδικό βιβλίο part_5

Καλημέρα φίλοι μου!

 Δεύτερο άρθρο για αυτή την εβδομάδα, πάλι σχετικά με παιδικά βιβλία. Καθυστερώ όλα τα υπόλοιπα άρθρα γιατί λόγω εορτών θα ήθελα να έχετε μια ιδέα για δώρα που μπορείτε να κάνετε στα μικράκια της οικογένειας σας.

  • Γιώργος Μπουμπούσης- Γράμμα στον μπαμπά και τη μαμά που μαλώνουν

45357139_271677623552872_1060225214027137024_n

 Ξεκινάω με αυτό το βιβλίο γιατί είναι για γονείς και όχι για παιδιά και είναι συγκλονιστικό, ακόμα και από άποψη εικονογράφησης. Σε αυτό το βιβλίο θα καταλάβεις τι νιώθει το παιδί σου κάθε φορά που εσύ τσακώνεσαι με τον σύζυγο.

 Σε καμία περίπτωση δεν κατακρίνω μία τέτοια κατάσταση και ειλικρινά πιστεύω πως κάθε οικογένεια έχει τα προβλήματα της. Το ζήτημα είναι να μην κάνετε το παιδί μέρος του προβλήματος. Μη μαλώνετε μπροστά του, μη μαλώνετε πίσω από κλειδωμένες πόρτες γιατί ακόμα κι έτσι το παιδί είναι παρόν. Αν τα αισθήματα έχουν ξεθωριάσει και τα προβλήματα στη σχέση σας είναι ανυπέρβλητα τότε καλύτερα ένας χωρισμός από ένα παιδί ψυχικά επιβαρυμένο. Ειλικρινά όλα αυτά τα λέω με κάθε καλή διάθεση μιας και εγώ η ίδια είμαι παιδί χωρισμένων γονιών όπου σπάνια μάλωναν μπροστά μου και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Αυτό το βιβλίο είναι για όλους τους γονείς, ανεξαρτήτως συνθηκών. Είναι μια σπαρακτική παράκληση από ένα παιδί να σταματήσουν οι τσακωμοί. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

  • Αννέτα Μαρκογιαννάκη- Η κουκουβάγια η τετραγωνομάτα

101ab845-3ba0-43bb-816b-79fa48aa8388

 «Ο μικρός Τάκης περνάει πολύ χρόνο στο ίντερνετ με το τάμπλετ του. Όλα δείχνουν πως κινδυνεύει να πάθει αυτό που οι μεγάλοι λένε εξάρτηση… Η εμφάνιση όμως, μιας κουκουβάγιας, που είναι άσχετη σε θέματα τεχνολογίας και ίντερνετ, φέρνει την ανατροπή!»

 Άκρως επίκαιρο βιβλίο. Πόσο όμορφο επίσης ένα βιβλίο να πραγματεύεται το ζήτημα της εξάρτισης από την τεχνολογία μιας και το ίδιο αποτελεί λύση. Δεν πιστεύω παρόλα αυτά ότι οι γονείς δε γνωρίζουν τις επιπτώσεις που έχει η χρήση του τάμπλετ καθώς και τους κινδύνους. Με στενοχωρεί που πολλοί το προτιμούν από το να υπάρχει γκρίνια στο σπίτι. Μια συμβουλή μπορώ να δώσω μόνο, όταν είστε με τα παιδιά σας να μην ασχολείστε μόνο με το κινητό και το τάμπλετ γιατί εσείς οι ίδιοι γίνεστε το παράδειγμα των παιδιών σας. Δε γίνεται να ‘μαλώνετε’   το παιδί για εθισμό όταν κι εσείς οι ίδιοι είστε θύματα της τεχνολογίας. Αντ’ αυτού όταν είστε παρέα μπορείτε να περνάτε δημιουργικό χρόνο μαζί, διαβάζοντας, παίζοντας και ό,τι άλλο εσείς θέλετε εκτός διαδικτύου.

 Τέλος, αν και σας έχω ζαλίσει, θα ήθελα να αναφερθώ για χιλιοστή φορά στην εικονογράφηση της Μαρίας Μανουρά η οποία είναι καταπληκτική. Η Βάγια η κουκουβάγια είναι ότι πιο όμορφο έχω συναντήσει σε παιδικό βιβλίο!

  • Βασίλης Κουτσιαρής- Δεν θα σε πειράξει κανείς

352743a0a6d269b1b06b8021956f2852

 «Κοιτάχτηκα μια τελευταία φορά στον καθρέφτη. Ευτυχώς οι γονείς μου έλειπαν, κι έτσι δεν θα με διέκοπταν. Έπρεπε να το κάνω σωστά! Χωρίς να χάσω άλλο χρόνο, έβαλα τη μηχανή στο κεφάλι μου και τρίχες άρχισαν να πέφτουν. Συνέχισα το έργο μου, και στο τέλος δεν υπήρχε ούτε μια τρίχα στο κεφάλι μου. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή τρόμαξα λιγάκι. Να, δεν ξέρω πώς να το πω, αλλά φαινόμουν διαφορετικός…»

 Από τα πιο συγκινητικά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ. Αρχικά, πρωταγωνιστής είναι ο Ματίας μια πανέμορφη κανελένια γάτα και αγαπώ τόσο πολύ τις γάτες. Δεύτερον, το βιβλίο έχει σαν θέμα την αδελφική αγάπη, η οποία είναι τόσο αθώα και τόσο βαθιά ώστε τα αδέλφια να φτάνουν στα άκρα για να βοηθήσουν το ένα τ’ άλλο. Η αλήθεια είναι ότι ωσάν μοναχοπαίδι, στερούμαι αυτό το είδος αγάπης. Όμως μέσα από τη μαμά μου και τις αδερφές της βιώνω αυτή τη μοναδική μα ταυτόχρονα και παρανοϊκή σχέση. Ο Ματίας λοιπόν έκανε την πιο γλυκιά κίνηση για να βοηθήσει τον αδερφό του, κουρεύτηκε γουλί ώστε οι συμμαθητές τους να συνηθίσουν την εικόνα αυτή και να μην κοροϊδέψουν το αίμα του, όταν επιστρέψει σχολείο. Υπέροχα μηνύματα μέσω μιας όμορφης ιστορίας στολισμένης με μοναδικές εικόνες.

 Κλείνω αυτό το άρθρο γνωρίζοντας ότι παρουσιάστηκαν πολύ ιδιαίτερα παραμύθια σε αυτό. Όλα πραγματεύονται επίκαιρες ιστορίες, συγκινητικές όπου θα αλλάξουν τα μικράκια σας αλλά και εσάς τους ίδιους. Αφήστε τα να σας αγγίξουν και μέχρι να τα ξανά πούμε, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Παιδικό βιβλίο part_4

Καλημέρα φίλοι μου!

 Μετά από ένα κενό λόγω υποχρεώσεων, έτυχε ο υπολογιστής μου να με εγκαταλείψει οπότε δεν είχα ούτε τη δυνατότητα να γράψω κάποια κριτική στο word, στον ελεύθερο χρόνο μου, ώστε να την περάσω άμεσα wordpress. Ο υπολογιστής έγινε, το πρόγραμμα ας πούμε ότι χαλάρωσε και οι αγαπημένες εκδόσεις Ελληνοεκδοτική μου έστειλαν τα πιο όμορφα παραμύθια του κόσμου.

 Πριν ξεκινήσω με την κριτική των βιβλίων θα ήθελα να αναφέρω ξανά πως τα παραμύθια δεν είναι μόνο για τα παιδιά. Μπορούν να διδάξουν κι έναν ενήλικα, μπορούν να τον ταξιδέψουν σε κόσμους μαγικούς και ειδικά τα Χριστούγεννα που είναι μια γιορτή όπου όλοι λίγο πολύ νιώθουμε κάτι παιδικό να ξυπνάει στην καρδιά μας. Να παίρνετε στα παιδιά σας, ανίψια, βαπτιστικά σας βιβλία. Μπορεί αρχικά το παιδί να το απορρίψει αλλά είναι στο χέρι σας να τα αγαπήσει. Προφανώς δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι τα δώρα πρέπει να είναι μόνο βιβλία και τα παιχνίδια έχουν τον ρόλο τους, αλλά αυτό είναι μία μεγάλη κουβέντα. Ας μη χάνουμε άλλο χρόνο, ξεκινάμε!

  • Φωτεινή Κωνσταντοπούλου- Μια ζαχαρένια συνταγή

IMG_20181128_191311-01

 Γενικά μύρισε Χριστούγεννα στον νέο κατάλογο των εκδόσεων κι έχω ενθουσιαστεί. Στο συγκεκριμένο παραμύθι ο Ρένος Ζαχαρένιος, ο ζαχαροπλάστης αποφασίζει να εκτελέσει μια ζαχαρένια συνταγή με σκοπό να κάνει ευτυχισμένους τους ανθρώπους. Ο Ρένος έχει πείρα, μιας και όλοι οι ήρωες των παραμυθιών απολαμβάνουν τα γλυκά του αλλά η συγκεκριμένη δουλειά που ανέλαβε είναι πολύ μεγάλη και ο χρόνος λίγος, θα προλάβει;

 Η ιστορία αυτή με κέρδισε πρώτα με τις εικόνες της, τις οποίες επιμελήθηκε η Σάντρα Ελευθερίου. Δεν είναι πρώτη φορά που σας λέω πως η Ελληνοεκδοτική έχει απίθανη εικονογράφηση στα βιβλία της. Γι’ αυτό και κάθε φορά που λαμβάνω ένα δέμα τους, πρώτα κάνω έναν οπτικό έλεγχο του υλικού με αγωνία πριν καταλήξω ενθουσιασμένη να το διαβάζω.

 Ο Ρένος είναι τόσο γλυκός όσο και τα γλυκά του και η αγάπη που εκπέμπει, εμφανίζεται στο βιβλίο με καρδούλες, σχεδόν παντού. Τι πιο όμορφο; Ο Ρένος θέλει να ζεστάνει τις καρδιές των ανθρώπων αυτές τις εορταστικές μέρες με κουραμπιέδες με ζάχαρη χάχανη. Τη συνταγή θα σας την παραθέσω παρακάτω. Πριν από αυτό όμως, αξίζει να αναφέρω πως το εν λόγω παραμύθι μπορείτε να το ακούσετε δωρεάν με QR CODE, σαρώνοντας τον κωδικό στην αρχή του βιβλίου ΑΛΛΑ μπορείτε και να γνωρίσετε τον Ρένο μέσω Google play ή App Store.

Κουραμπιέδες με ζάχαρη χάχανη:

Φρέσκο βούτυρο αρωματισμένο με γέλιο

Ζάχαρη με γεύση ευτυχίας

Βανίλια με άρωμα ονείρων

Μπόλικα καβουρδισμένα αμύγδαλα γεμάτα υγεία

Αλεύρι από τον πλανήτη Τύχη

Χρυσαφένια αστέρια

Καλή επιτυχία!

  • Σταυρούλα Παγώνα- Αποστολή…Τερατέξ

maxresdefault

«Ο Φώτης φοβάται το σκοτάδι…, γιατί κρύβει τα πιο τρομακτικά τέρατα που μπορείτε να φανταστείτε! Όμως ο αγαπημένος του παππούς έχει τη λύση. Το μαγικό υγρό ΤΕΡΑΤΕΞ που διώχνει όλα τα τέρατα μακριά. Ένα σσσστ και τέρατα τέλος! Ή μήπως δεν είναι τόσο απλό;»

Τώρα τι να πω κι εγώ 24 χρόνων γαϊδάρα για τον φόβο αυτό, που με το που βρίσκομαι σε σκοτεινό μέρος με πιάνει πανικός. Νομίζω πως το σκοτάδι κρύβει μια αβεβαιότητα, δεν μας επιτρέπει να έχουμε τον έλεγχο και αυτό είναι που μας προκαλεί τρόμο. Αν είσαι όμως αρκετά γενναίος για να συλλέξεις τα απαραίτητα υλικά που χρειάζονται για το ΤΕΡΑΤΕΞ, τότε την ίδια στιγμή δε θα το έχεις πια ανάγκη.

Δε θα κάνω κάποιο άλλο σχόλιο, ειδικά όσον αφορά τα παιδιά. Μόνο πως αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αφορμή για να τα τροφοδοτήσετε με θάρρος και κουράγιο για να ξεπεράσουν τον φόβο αυτό (και να μη φτάσουν καλή ώρα στα 24 να κοιμούνται με τηλεόραση ανοιχτή).

Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική που έφερε τον Άγιο Βασίλη νωρίτερα στο σπίτι μου. Σας προτείνω να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα τους (ΕΔΩ) και να χαρίσετε στα μικρά σας ένα όμορφο παραμύθι όπου θα σταθεί αφορμή να σας φέρει πιο κοντά. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

John Steinbeck- Άνθρωποι και ποντίκια

IMG_20181104_165147_149

Συγγραφέας: John Steinbeck

Τίτλος: Άνθρωποι και ποντίκια

Εκδότης: Εκδόσεις Παρά Πέντε

Τιμή: 6.50€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗

 

 

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

Το σημερινό βιβλίο δε μπορώ να πω πως ήταν κακό, μου άρεσε η ιστορία του, σε ταξίδευε σε μια άλλη εποχή με άλλα ιδανικά αλλά δε θα έλεγα ότι είναι το απόλυτο, αυτό που θα κερδίσει Νόμπελ για μένα. Βέβαια δεν ξέρω το κριτήριο των Νόμπελ…όποτε μην πέσετε να με κατασπαράξετε.

 Ανεξάρτητα λοιπόν από τους συμβολισμούς που δεν κατάλαβα, καθώς η ιστορία εκτυλίσσεται νιώθεις για τους ήρωες συμπάθεια και συμπόνια. Αυτό συμβαίνει γιατί έχουν ένα όνειρο, εργάζονται σκληρά για να το πραγματοποιήσουν αλλά δυστυχώς το όνειρο παραμένει πάντα μακρινό. Η συμπάθεια προκύπτει επίσης, λόγω της αληθινής φιλίας που δένει τον Τζώρτζ και το Λένι. Ακόμη, στην ιστορία αυτή φαίνεται ο κοινωνικός αποκλεισμός των έγχρωμων ανθρώπων και η μοναξιά που βιώνουν. Μόνο ο Λένι θα καταφέρει να πλησιάσει τον Κρουκς (νέγρος εργάτης), να του κρατήσει λίγη συντροφιά.

 Τι αδυνατώ ακόμα να καταλάβω; Πρώτον, πως συνδέονται με όλα τα παραπάνω τα ποντίκια, τα κουνέλια, τα κουτάβια και όλα τα fluffy ζωάκια με τα οποία είχε κόλλημα ο Λένι και δεύτερον την τραγική κατάληξη του βιβλίου την οποία αρνούμαι να δεχτώ.

Κλείνω αυτό το άρθρο ζητώντας την άποψη σας, αν το έχετε διαβάσει, γιατί ειλικρινά νιώθω την ανάγκη να αναλύσω τα όσα διάβασα. Ήδη έχω ανταλλάξει απόψεις με κάποια άτομα και μου έδωσαν τα φώτα τους. Θα χαρώ όμως να μάθω και τη δική σας σκοπιά. Μέχρι να τα ξανά πούμε, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Arun Gandhi- Το δώρο του θυμού

IMG_20181019_122523-01

Συγγραφέας: Arun Gandhi

Τίτλος: Το δώρο του θυμού

Εκδότης: Εκδόσεις Διόπτρα

Τιμή: 11.10€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

 

 

 

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα είμαι πίσω με ένα βιβλίο που με ταξίδεψε σε μία άλλη εποχή (παρότι κοντινή) και μου έδειξε μικρές (και ταυτόχρονα τεράστιες) αλήθειες για τη ζωή.

Γενικά πιστεύω ότι έχω επηρεαστεί από τα βιβλία σχετικά με την ψυχολογία που έχω διαβάσει αλλά ειλικρινά είναι μαγική η φράση του Γκάντι «Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο». Ειλικρινά πιστεύω ότι αλλάζοντας εμάς τους ίδιους και όντας παραδείγματα για τους γύρω μας μπορούμε να φτάσουμε στην αλλαγή που θέλουμε.

 Σε όλο το βιβλίο, όπου ο Αρούν, ο εγγονός του Μ. Γκάντι, αφηγείται ιστορίες από τα δύο χρόνια που έζησε πλάι στον παππού του, υπάρχει μια αύρα απλή, όμορφη όπου σου προκαλεί να γίνεις καλύτερος. Δυστυχώς όμως θα επιβεβαιώσω τον Γκάντι πως «Οι άνθρωποι θα με ακολουθήσουν στη ζωή μου, θα με λατρέψουν στο θάνατο μου, μα δε θα κάνουν τον σκοπό μου σκοπό τους». Πιστεύω είναι μια πολύ θλιβερή μα αληθινή διαπίστωση. Αυτός ο άνθρωπος «πάλεψε» τόσο σκληρά μα και ήρεμα ταυτόχρονα για τα δικαιώματα των ανθρώπων, όμως σαν έφυγε όλα έγιναν παρελθόν. Να άλλο ένα υπέροχο χαρακτηριστικό του Γκάντι (και πολλών πνευματικών ανθρώπων), η ηρεμία του, την οποία μετέδιδε με το αθώο χαμόγελο του. Ο ίδιος πίστευε στη δύναμη της σιωπή, «μερικές φορές μιλάς δυνατότερα όταν δεν φωνάζεις», υποστήριζε.

 Ένα τελευταίο μα εξίσου σημαντικό ζήτημα που ξεχώρισα στο βιβλίο αυτό είναι η αγάπη και η εκτίμηση του εαυτού μας. Συγκεκριμένα, βρήκα το εξής απόσπασμα: «Πολύ συχνά, ανεξάρτητα από την ηλικία μας, κάνουμε το λάθος να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με αυτούς που μοιάζουν να έχουν περισσότερα από εμάς- περισσότερα αγαθά, περισσότερη φήμη, περισσότερα παιχνίδια. Αν όμως ανοίξουμε τα μάτια μας λίγο περισσότερο, θα δούμε επίσης πόση δυστυχία και φτώχεια υπάρχει, και θα συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις δικές μας ευλογίες για να γίνουμε αισθητά διαφορετικοί… Μερικές φορές ανησυχούμε ότι οι άλλοι άνθρωποι είναι καλύτεροι από εμάς και ξεχνάμε να δούμε τι είναι αυτό που κάνει εμάς πολύτιμους στον κόσμο». Μετά από αυτό θα ήθελα να βγω έξω στο χρόνο και να φωνάξω σε όλους πόσο όμορφοι είναι. Ισχύει πως το ξεχνάμε και οι καιροί είναι τέτοιοι με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου ο καθένας προσπαθεί να ξεπεράσει τον άλλο στην…ευτυχία. Είναι επίσης κάτι που με στενοχωρεί στον κόσμο σήμερα. Μερικές φορές πέφτω κι εγώ η ίδια στην παγίδα και άλλες με μαλώνω σκεπτόμενη «Σέβη, δεν ενδιαφέρει κανέναν ότι εσύ έκανες το τάδε…και στην τελική ζήσε το αφού νιώθεις τόσο όμορφα και μη το καταστρέφεις δημοσιεύοντας το».

 Αρχίζω να πιστεύω ότι σας ζάλισα και να φανταστείτε πως δε σας ανέφερα ούτε τα μισά από όσα ξεχώρισα σε αυτό το βιβλίο-δώρο. Τα άλλα ελπίζω να τα βρείτε μόνοι σας επιλέγοντας να το διαβάσετε. Κάπου εδώ θα κλείσω αυτό το άρθρο, χαρίζοντας σας ένα τελευταίο αγαπημένο απόσπασμα. Μέχρι να τα ξανά πούμε, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς αγαπημένοι μου!

«Έχω προσπαθήσει να μάθω αυτή την τεχνική, δηλαδή να βρίσκομαι ολοκληρωτικά στο μέρος όπου βρίσκομαι. Αλλά η τεχνολογία μας παγιδεύει σε κάτι ενδιάμεσο- σε μία κατάσταση κατά την οποία ποτέ δεν είμαστε απόλυτα συνδεδεμένοι με τους άλλους (γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι με το να κοιτάζουμε το κινητό μας) και ποτέ απόλυτα μόνοι (επειδή διαρκών στέλνουμε μηνύματα αντί να σκεφτόμαστε). Ο ‘μικρόκοσμος’ που δημιουργεί αυτή η τεχνολογία μας κάνει να νιώθουμε ξεκρέμαστοι.»

ypografh