Ένα τραγούδι

Καλημέρα φίλοι μου!

Η αλήθεια είναι πως σήμερα ετοίμαζα να ανέβει κριτική, όταν χθες το απόγευμα άκουσα αυτό το τραγούδι το οποίο περιγράφει τόσο εύστοχα, τόσο όμορφα την κατάσταση που βίωνα τον τελευταίο μήνα, όντας στο σταυροδρόμι της επαγγελματικής μου πορείας.

Η Μαρίζα Ρίζου, την οποία αγαπώ, δίνει μία πιο….γαλήνια πλευρά των γεγονότων. Είμαι πολύ χαρούμενη που το βρήκα αυτό το κομμάτι και μπορεί να περιγράψει μια δύσκολη κατάσταση με όμορφες μελωδίες.

Το συγκεκριμένο κομμάτι ακούγεται στην παράσταση «Απλή Μετάβαση» του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και του Θέμη Καραμουρατίδη και κάνω τάματα για μια θερινή περιοδεία. Όσοι είστε από Αθήνα, είναι στο Εθνικό Θέατρο!

 

ΣΤΙΧΟΙ:

Θέλω κάποιον να με σύρει,

σ’ ένα μέλλον λευκό,

να μπορώ να πω φοβάμαι,

μες τον πανικό κι εγώ.

Έχω κουραστεί να μαι η δυνατή,

έχω κουραστεί να περιμένουν,

από μένα όλοι να μαι η σωστή…

{{Τι να μπει σε μια βαλίτσα πρώτα πρώτα;

Ποιο κομμάτι,ποια στιγμή μου να χωρέσει;}}

Μου χει λείψει κατά βάθος,

να μπορώ και να μαι λάθος,

κάποιος να με ξεκουράσει,

αν σκοντάψω να με πιάσει.

Κάποιος να μου πει πως ξέρει,

ο καιρός τι θα μας φέρει,

να μ’ αφήσει να τρομάξω,

μ’ όσα άγνωστα κοιτάξω.

Θέλω κάποιον να με σύρει,

σ’ ένα μέλλον λευκό,

να μου κάνει το χατίρι,

στη σκιά του να κρυφτώ.

Έχω κουραστεί να μαι η δυνατή,

έχω κουραστεί να περιμένουν,

από μένα όλοι να μαι η σωστή…

{{Ποιες κουβέντες, ποια σωστά και πόσα λάθη;

Τη παλιά ζωή ποια νέα θα φορέσει;}}

Θέλω να μαι ένα κορίτσι,

που μπορεί και να γλιστρήσει,

που μπορεί να αμφιβάλλει,

ο καιρός που θα τη βγάλει,

που μπορεί να μη προσέχει,

απαντήσεις να μην έχει,

που μπορεί απλώς να θέλει,

να ναι ελεύθερη εν τέλει.

Κι όμως φεύγω για πάντα….τώρα…φεύγω!

 

Καλή απόλαυση!

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

Advertisements

Agatha Christie- Το πτώμα στη βιβλιοθήκη

IMG_20190326_100536-01

Συγγραφέας: Agatha Christie

Τίτλος: Το πτώμα στη βιβλιοθήκη

Εκδότης: Εκδόσεις Ψυχογιός

Τιμή: 9.90€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Είμαι πίσω με το πρώτο βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι που διαβάζω στα 25 χρόνια μου πάνω στον πλανήτη και θέλω να βαρέσω το κεφάλι μου στους τοίχους για αυτό που έχανα τόσο καιρό. 214 σελίδες, 18 κεφάλαια όπου μόλις στο τελευταίο μαθαίνεις τι συνέβη πραγματικά. Ας δούμε όμως πρώτα το οπισθόφυλλο.

««Κι εγώ πιστεύω ότι, αν όντως έγινε φόνος μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, μπορώ κάλλιστα να τον χαρώ». 

Στις επτά το πρωί, ο συνταγματάρχης Μπάντρι και η σύζυγός του έρχονται αντιμέτωποι με μια δυσάρεστη έκπληξη: υπάρχει ένα πτώμα στη βιβλιοθήκη τους. Είναι μια νέα ξανθιά γυναίκα, με βραδινό φόρεμα κι έντονο μακιγιάζ, που τώρα πια έχει ξεβάψει στα μάγουλά της. Ποια είναι; Πώς βρέθηκε εκεί μέσα; 

Ο συνταγματάρχης Μπάντρι ειδοποιεί την αστυνομία. Η κυρία Μπάντρι ειδοποιεί… τη φίλη της, τη μις Μαρπλ. Η μις Μαρπλ είναι πολύ καλή σ’ αυτά, ίσως εξιχνιάσει πρώτη το μυστήριο. Αυτό, σκέπτεται η κυρία Μπάντρι, δε θα ήταν συναρπαστικό; 

 Η μις Μαρπλ αναλαμβάνει δράση, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως δεν υπάρχει δολοφόνος ούτε ντετέκτιβ που να μπορεί να τα βάλει με μια γηραιά κυρία η οποία ξέρει όλα τα κουτσομπολιά της περιοχής…»

 Θα ξεκινήσω πρώτα από τη μις Μαρπλ η οποία αν και πρωταγωνίστρια είναι πολύ διακριτική αλλά και εύστοχη. Τρελαίνομαι όταν οι άνδρες υποτιμούν τις γυναίκες σε ζητήματα εξυπνάδας και τους έρχεται μπούμερανγκ (καμία κακία). Η παρατηρητικότητα της αποτέλεσε εργαλείο για τη λύση αυτού του εγκλήματος. Δεν ξεχνάω όμως πως αυτός ο υπέροχος χαρακτήρας έχει να κάνει με το ταλέντο της Αγκάθα Κρίστι και η αλήθεια είναι πως τη συνέδεσα με την μις Μαρπλ σε ζητήματα ευστροφίας και διακριτικότητας. Για μένα θα έλεγα ότι το πρόσωπο της μις Μαρπλ είναι αυτό της Αγκάθα.

 Η ιστορία τώρα ήταν το κάτι άλλο. Προσωπικά στην 204 σελίδα, εκεί που ο ένοχος πάει να κάνει μια ένεση στον κύριο Τζέφερσον αλλά ένα χέρι τον σταματάει…και ανοίγει το φως μου έχει κοπεί κυριολεκτικά η ανάσα. Είχα χρόνια να βιώσω αυτό το συναίσθημα και δε θυμάμαι καν αν ήταν σε αστυνομικό. Σίγουρα βέβαια ήταν από τις λίγες φορές, μπορεί και η πρώτη, που μέχρι το τέλος δεν υποψιαζόμουν κανέναν. Όλα όσα έλεγαν οι ύποπτοι δε με ικανοποιούσαν ώστε να μπορώ να κατηγορήσω κάποιον. Περίμενα άλλη ανατροπή, αλλά η Αγκάθα μου κέρασε μια άλλη το ίδιο σοκαριστική.

 Βάζω 4 αστέρια σε αυτό το βιβλίο για το μοναδικό λόγο ότι είναι το πρώτο της συγγραφέως που διαβάζω. Ίσως ένα κομμάτι του ενθουσιασμού να βασίζεται στην γνωριμία μας και στο γεγονός πως δεν γνώριζα τον τρόπο γραφής και τις τεχνικές της. Παρόλα αυτά με τη βοήθεια της αγαπημένης Κατερίνας έχω κάνει μία λίστα με τα επόμενα βιβλία της Αγκάθα που θα αποκτήσω.

 Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς και καλό Πάσχα με υγεία και χαμόγελα!

ypografh

Τάμι Γκεκτσιάν- Κλεψύδρα ζωής

 

IMG_20190409_124345-01

Συγγραφέας: Τάμι Γκεκτσιάν

Τίτλος: Κλεψύδρα ζωής

Εκδότης: Εκδόσεις Πηγή

Τιμή: 15.00€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα είμαι πίσω με ένα βιβλίο που είναι από τα λίγα στο είδος του, τουλάχιστον εγώ δεν έχω ξανά διαβάσει κάτι αντίστοιχο κι ας είμαι μεγάλη φαν του ρομαντικού.

 Το οπισθόφυλλο:

«Ο Φίλιππος Φιλίππου μπορεί να έχει τα πάντα, όμως δεν εκτιμά τίποτα. Ξέρει πόσο πόνο μπορεί να προξενήσει στους άλλους και το εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Είναι θυμωμένος με όλον τον κόσμο και κυρίως με τον εαυτό του. Κουβαλάει παιδικά βιώματα, που όσο πιο βαθιά θέλει να θάψει, τόσο πιο πολύ βγαίνουν στην επιφάνεια. Δεν φαντάστηκε πως μια αδιάφορη στα μάτια του κοπέλα θα τον ελευθερώσει από τη δυστυχία του και θα του μάθει να χαμογελά.

Η Ροζίτα Ρωμανού, αν και καταδικασμένη σε ισόβια αναπηρία, δεν σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται, να ελπίζει, να ζει. Μια κοπέλα γεμάτη ζωντάνια, που παλεύει κάθε μέρα ώστε να μην αποκαλυφθεί το μυστικό της. Όσο πιο πολύ δένεται με τον Φίλιππο, τόσο πιο παράξενη γίνεται. Όσα έως τώρα θεωρούσε δεδομένα θα ανατραπούν και θα κληθεί να αντιμετωπίσει τον χειρότερο φόβο της, τον έρωτα.

Τελικά, αυτή η σχέση τους μεταλλάσσει ολοκληρωτικά και αφήνει το πιο βαθύ της σημάδι στην ύπαρξη του καθενός. Ωστόσο, καμιά φορά η όραση μπορεί να γίνει η πιο παραπλανητική αίσθηση…

«Όχι. Δεν έχω ταξιδέψει ποτέ μου. Δεν μου αρέσουν τα ταξίδια και οι αλλαγές. Προτιμώ την ηρεμία μου».

«Μα στη ζωή, κυρίως σε ταξίδια αξίζει να επενδύει κανείς. Ακόμα και οι άνθρωποι μπορεί να σας απογοητεύσουν, αλλά ένα ταξίδι δεν θα βλάψει ποτέ».»

 Η ιστορία είναι ιδιαίτερα απλή και σου φανερώνει σκέψεις που κακά τα ψέματα όλοι εμείς οι αρτιμελείς άνθρωποι κάνουμε μερικές φορές. Ωστόσο κρύβει μια ευαισθησία, μια καλοσύνη στις αράδες της που είναι έξτρα ρομαντική.  Αυτό που σίγουρα θαύμασα περισσότερο είναι η αναφορά σε άτομα με ειδικές ανάγκες. Το ζήτημα ναι μεν είναι λεπτό, αλλά είναι κρίμα που δεν υπάρχουν πολλά βιβλία που να έχουν πρωταγωνιστές με κινητικά κτλ προβλήματα.

 Η Ροζίτα παρότι γνωρίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης της ζει στα άκρα, δεν χαρακτηρίζεται από αυτολύπηση και έχει πολύ περισσότερη δύναμη από εμάς τους «φυσιολογικούς» ανθρώπους. Ο χαρακτήρας της είναι από μόνος του ένα παράδειγμα προς μίμηση, μια κραυγή αγωνίας για ζωή. Θεωρούμε τόσο δεδομένο πως έχουμε δύο πόδια και δύο χέρια, πως παίρνουμε ελεύθερα ανάσα χωρίς να μας εμποδίζει τίποτα που μερικές φορές λέμε «Ε! Σιγά την παλιοζωή!» και είναι τόσο λάθος. Αυτή η απλή ζωή με τα δύο χέρια και τα δύο πόδια θα ήταν ένα θαύμα για κάποιους άλλους και είναι κρίμα που τελικά μαθαίνουμε να ζούμε όταν έρχονται οι δυσκολίες.

 Κάπου εδώ κλείνω αυτό το άρθρο με την ελπίδα όλοι μας να ζούμε το τώρα στο 100% και χωρίς να γκρινιάζουμε για την απλότητα της ζωής μας. Να μη σπαταλάμε χρόνο σε άγχη και άσχημες σκέψεις και να χαμογελάμε σε όλα όσα μας φέρνει η ζωή.

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Lucy Adlington- Κόκκινη μεταξωτή κορδέλα

IMG_20190404_135433-01

Συγγραφέας: Lucy Adlington

Τίτλος: Κόκκινη μεταξωτή κορδέλα

Εκδότης: Εκδόσεις Διόπτρα

Τιμή: 13.30€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗∗

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα είμαι πίσω με ένα υπέροχο βιβλίο που παρότι ανήκει στη νεανική λογοτεχνία, μπορεί να αγγίξει κι εμάς τους ενήλικες κι άλλοτε αυτό το άγγιγμα είναι τρυφερό μέσω της φιλίας της Έλλα και της Ρόουζ κι άλλοτε είναι ένα δυνατό χαστούκι για το πως ο κόσμος μας έφτασε σε αυτή την κοινωνική εξαθλίωση.

 Το οπισθόφυλλο:

«Σε κάποια άλλη ζωή μπορεί να ήμασταν φίλες.
Μα βρισκόμασταν στο Μπέρτσγουντ…
Μου άρεσε να ράβω όμορφα μεταξωτά φορέματα με δαντέλες. Όταν η γιαγιά μου άνοιγε το καπάκι της ραπτομηχανής και έβλεπα στη σειρά τα μασούρια με τις πράσινες, κίτρινες, κόκκινες, γκρίζες, λευκές και ροζ κλωστές ονειρευόμουν πως μεγαλώνοντας θα είχα το δικό μου εργαστήριο. Τότε πιστεύαμε πως ο πόλεμος ήταν κάτι που συνέβαινε κάπου αλλού· ήρθε όμως στην πόλη μας και μας άρπαξε. Στοίβαξε χιλιάδες ανθρώπους σε τούτο το μέρος και, μαζί με μένα, τη Ρόουζ, τη Μάρτα και την Κάρλα.
Πάνω από τους φράχτες με το αγκαθωτό συρματόπλεγμα, ο ήλιος δεν ξεχώριζε στο γκρίζο. Στοιχιζόμασταν σε σειρές των πέντε, όλες με ριγέ στολή, και μετά τρέχαμε στο ατελιέ ραπτικής του στρατοπέδου. Εκεί, ανάμεσα στα πανάκριβα υφάσματα και στις απαιτητικές κυρίες των αξιωματικών, μέρα με τη μέρα ψαλιδίζονταν οι ελπίδες μας.
Εκείνο το πρωινό είχα δέσει κρυφά την κόκκινη μεταξωτή κορδέλα γύρω από τον λαιμό μου. Και για πρώτη φορά από τότε που βρέθηκα στο Μπέρτσγουντ ένιωσα πραγματικός άνθρωπος.
Έλλα, 1944 «

 Η πιο σοκαριστική διαπίστωση ήταν αυτή στον επίλογο, όταν  η συγγραφέας ανέφερε πως όλα αυτά τα γεγονότα που για εμάς είναι κομμάτι της ιστορίας για κάποιους ήταν η ίδια τους η ζωή. Με πληγώνει το γεγονός πως άνθρωποι ένιωσαν ένα τόσο ισχυρό μίσος για άλλους ανθρώπους. Η παρανοϊκή τους ιδέα πως κάποιοι δεν αξίζουν τη ζωή. Οπότε τι μένει; Να τους γδύσουμε, να τους κλέψουμε και να τους κάψουμε. Αν κάποιος πιστεύει πως όλα αυτά ανήκουν 100% στο παρελθόν, ας ρίξει ματιά γύρω και θα διαπιστώσει πως μετά από αυτό το απάνθρωπο έγκλημα κάποια πράγματα δεν έχουν αλλάξει.

 Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία της Έλλα και της Ρόουζ. Ένας ύμνος στη φιλία, την αγάπη, την αυτοθυσία, τον αγώνα για ζωή. Τα συναισθήματα που ένιωσα είναι πολλά, ταξιδεύοντας σε μία χρονική περίοδο που με στενοχωρεί και με κάνει να νιώθω έξαλλη με το είδος μας. Ωστόσο όσα γνώριζα ως τώρα, περί αισθημάτων των ανθρώπων της εποχής, ήταν μέσω του ημερολογίου της Άννας Φρανκ και εκτός Άουσβιτς. Τώρα, διάβασα για τη ζωή εκ των έσω (ναι! είναι μυθιστόρημα αλλά βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα), διάβασα για την αθλιότητα των συνθηκών,για ανθρώπους γυμνούς και αδύναμους, χωρίς ταυτότητα, χωρίς όνομα παρά μόνο νούμερα. Παρόλα αυτά, διάβασα και για ανθρώπους όπου η ελπίδα τους έμεινε άσβεστη μέχρι τη λήξη του πολέμου. Η ευτυχία των δύο πρωταγωνιστριών έκανε το τέλος αυτού του βιβλίου γλυκό.

 Κλείνω αυτό το άρθρο με την ευχή η ανθρωπότητα να μη βιώσει ποτέ ξανά κάτι αντίστοιχο. Με την ελπίδα, όλοι οι άνθρωποι να καταλάβουν πια ότι κάτω από αυτή την έγχρωμη σάρκα είμαστε όλοι ίδιοι ανεξαρτήτως θρησκείας και πολιτικών πεποιθήσεων. Είμαστε όλοι ίδιοι κι έχουμε το ίδιο δικαίωμα στη ζωή!

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Pierre Lemaitre- Ανν

dav

Συγγραφέας: Pierre Lemaitre

Τίτλος: Ανν

Εκδότης: Εκδόσεις Μίνωας

Τιμή: 17.00€

 

 

 

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Είμαι πίσω με το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας Βεροβέν του Πιερ Λεμετρ. Τώρα λοιπόν έχω ολοκληρωμένη άποψη και μπορώ να αναβαθμολογήσω τα βιβλία της σειράς:

Ιρέν: ∗∗∗

Αλέξ: ∗∗∗∗ (από 3.5)

Ανν: ∗∗∗ (από 3.5)

Στην Αλέξ η στρογγυλοποίηση πάει προς τα πάνω, στην Ανν προς τα κάτω κι αυτό γιατί πλέον συγκρίνω τα βιβλία μεταξύ τους. Ωστόσο, αυτή την τριλογία την προτείνω 100% γιατί δεν είναι αμιγώς αστυνομική έχει και κάποια στοιχεία ρομαντισμού και σίγουρα ψυχολογίας.

 Το οπισθόφυλλο:

«Η Ανν Φορεστιέ, σύντροφος του αστυνόμου Βεροβέν, είναι ο μοναδικός μάρτυρας μιας ληστείας σε κοσμηματοπωλείο των Ηλυσίων Πεδίων έχοντας γλιτώσει ως εκ θαύματος από την αγριότητα του ληστή.
Συγκλονισμένος από την επίθεση, ο αστυνόμος Βεροβέν ρίχνεται ψυχή τε και σώματι σε αυτή την έρευνα, η οποία μετατρέπεται σε προσωπική υπόθεση, καθώς ο ληστής, σεσημασμένος εγκληματίας σπάνιας βιαιότητας, αναζητά την Ανν για να την εξοντώσει…
Οι δύο άνδρες εμπλέκονται σε ένα ξέφρενο κυνηγητό του οποίου το διακύβευμα είναι η Ανν. Ο Βεροβέν, που αισθάνεται να απειλείται η προσωπική του ζωή, γίνεται κι αυτός με τη σειρά του βίαιος, αμείλικτος, φτάνοντας στο σημείο να απαρνηθεί όλες του τις αρχές…
Οι ρόλοι μεταξύ τους αρχίζουν να μπλέκονται αριστοτεχνικά· ποιος είναι τελικά ο κυνηγός και ποιος η λεία;»

 Το βιβλίο αρχικά σε οδηγεί σε μία κατεύθυνση η οποία είναι η πιο προφανής, μία ένοπλη ληστεία με ένα θύμα το οποίο είδε τα πρόσωπα και πρέπει να πεθάνει για να μην αποκαλυφτούν οι δράστες. Όσο όμως εξελίσσεται η πλοκή φαίνεται πως δεν είναι αυτός ο βασικός στόχος και δυστυχώς δεν υπάρχουν στοιχεία για να προχωρήσει η έρευνα. Αυτό είναι το σημείο που άρχισα να κουράζομαι. Διάβαζα…και διάβαζα αλλά καμία πρόοδος μέχρι την 300η σελίδα. Εκεί ξαφνικά άρχισαν οι ανατροπές (ΠΟΛΛΕΣ ανατροπές!!!!!) και δεν ήθελες να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Και τι γίνεται όταν ακόμα και τα στοιχεία που έχεις, παύουν να είναι στοιχεία; Αυτό λατρεύω στα αστυνομικά ότι σε πονηρεύουν διαβάζοντας τα, μπαίνεις στην ψυχολογία του αστυνομικού που μπαίνει στην ψυχολογία του δράστη.

 Όλα τα αστέρια λοιπόν τα παίρνουν αυτές οι 100 σελίδες οι οποίες είχαν όλο το ζουμί (γι’ αυτό δεν πρέπει να παρατάμε τα βιβλία που δε μας ενθουσιάζουν από την αρχή). Επίσης, αυτό που αγαπώ στον Λεμέτρ είναι πως η λύση του εγκλήματος είναι σαν τη λύση κάποιου γρίφου. Θέλει πονηριά και ευφυΐα και η αλήθεια είναι πως ο Καμίγ διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά τα οποία υπερτερούν του ύψους του. Να κάτι ακόμα που θαυμάζω στον Λεμέτρ, μέσα σε όλα όσα πραγματεύονται τα βιβλία του εισέρχεται και το ζήτημα του body shaming. Μας δίνει την ευκαιρία να δούμε τι σκέφτεται ένας άνθρωπος με ιδιαίτερη μορφολογία για την ίδια του την κατάσταση.

 Κάπου εδώ κλείνει λοιπόν αυτό το άρθρο και μαζί του το κεφάλαιο Βεροβέν. Θα μου λείψει ο Καμίγ και πιστεύω ότι κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον θα διαβάσω ξανά τις ιστορίες του. Μάλιστα στο τέλος του τρίτου βιβλίου αναφέρεται κάτι για ένα τέταρτο. Ελπίζω λοιπόν να τον δούμε να επανέρχεται!

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Παιδικό βιβλίο part_6

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Πάει καιρός από το τελευταίο άρθρο με παιδικά βιβλία. Έτσι, αφού παρέλαβα κάποια πολύ ξεχωριστά από την Ελληνοεκδοτική αποφάσισα να επιστρέψω.

 Συνήθως με ρωτούν «Μα καλά διαβάζεις παιδικά βιβλία;» κι εγώ απλά χαμογελάω γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι βάζουν ταμπέλες ακόμα και στα βιβλία. Είναι παιδικό, άρα είναι γελοίο να το διαβάζει κάποιος ενήλικας. ΟΧΙ! Τα παιδικά βιβλία σου δείχνουν τον κόσμο της φαντασίας, που από καιρό σαν ενήλικας έχεις ξεχάσει. Σου θυμίζουν πως κι ένα σκιάχτρο μπορεί να έχει ψυχή, πως τα φρούτα έχουν συναισθήματα ενώ παράλληλα σου περνούν τα πιο όμορφα μηνύματα. Το ακόμη πιο υπέροχο με τα παιδικά βιβλία είναι πως σε αυτά δεν υπάρχει απαισιοδοξία, είναι γεμάτα ελπίδα, χρώματα και φως. Έτσι λοιπόν, είτε είστε γονείς, είτε όχι να αφιερώνετε χρόνο και σε παιδικές ιστορίες. Είμαι βέβαιη πως θα σας χαλαρώσουν, θα σας διασκεδάσουν και ενδεχομένως θα σας διδάξουν.

  • Ελένη Μπετεινάκη- Ο Σιγανός…ένα σκιάχτρο με ψυχή!

IMG_20190326_125626-01 Ο Σιγανός είναι από τους πιο τρυφερούς πρωταγωνιστές που έχω συναντήσει ποτέ. Έχει ζεστή καρδιά και όνειρο του είναι να δει τη θάλασσα από κοντά. Στον τόπο του, το περιβόλι του κυρ-Γιάννη, δεν έχει φίλους, μόνο ένα ανθολόγιο με ποιήματα του κρατάει συντροφιά. Έτσι, αποφασίζει να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Όταν ο Σιγανός φεύγει από το περιβόλι, γίνεται αντιληπτή η αξία των υπηρεσιών του. Τα λαχανικά και τα φρούτα αναγνωρίζουν τη λάθος στάση που κράτησαν απέναντι στον προστάτη τους και είναι διατεθειμένα να  επανορθώσουν. Η επιστροφή του Σιγανού είναι θεαματική, η καρδιά του γεμίζει αγάπη για τον τόπο του αλλά και τους φίλους του..που δε γνώριζε πως είχε.

 Για ακόμη μία φορά εννοείται πως η εικονογράφηση με έχει ενθουσιάσει. Η Αιμιλία Κονταίου έχει κάνει εξαιρετική δουλειά και με τα χρώματα που έχει επιλέξει ενισχύει τα μηνύματα που θέλει να περάσει το παραμύθι.

  • Διονύσης Βαλεριάνος- Εξερευνώντας το ηλιακό μας σύστημα

front Το συγκεκριμένο βιβλίο έπρεπε να έχει καταπληκτικές εικόνες και όντως της έχει. Είναι τόσο ζωντανές λες και παρατηρείς από κάποιο τηλεσκόπιο. Το θέμα που πραγματεύεται ο συγγραφέας, το ηλιακό μας σύστημα, είναι επίσης πολύ ενδιαφέρον, για παιδιά και για μεγάλους! Μας δίνει βασικές πληροφορίες για τους πλανήτες, εστιάζει στη δομή, την κίνηση και τις ιδιότητες της Γης. Το παιδί μαθαίνει τι είναι αστεροειδής, τι είναι κομήτης και βέβαια για τον Ήλιο. Μου άρεσε πάρα πολύ το γεγονός πως στο τέλος υπήρχαν συγκεντρωμένες όλες οι πληροφορίες για τον Ήλιο και τους πλανήτες. Τέλος, με τη χρήση της ειδικής εφαρμογής μπορείς να εξερευνήσεις τους πλανήτες μέσω κινητού ή τάμπλετ. Μία καλή ευκαιρία για να χρησιμοποιήσουν τα παιδιά τις συσκευές αυτές για…καλό σκοπό! Το θέμα του ηλιακού συστήματος ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους μικρούς μας φίλους και διεγείρει την φαντασία τους. Αυτό το βιβλίο είναι η κατάλληλη αφορμή!

  •  Γιάννης Διακομανώλης- Έτοιμος;

front2 Ο Αχιλλέας έχει έρθει από τη Ν. Υόρκη και νιώθει μόνος στο νέο του σχολείο. Μάλιστα λόγω του ύψους του ήδη όλοι τον φωνάζουν ‘γίγαντα’ με αποτέλεσμα να μη νιώθει πολύ άνετα. Η αγγαρεία που θα τον βάλει η κυρία του σε συνδυασμό με μία άσκηση σεισμού θα σταθούν αφορμές για να γνωριστεί με τον Οδυσσέα ένα μικροκαμωμένο, αδύνατο αγόρι το οποίο γνωρίζει τα πάντα για τους σεισμούς. Ο τελευταίος, θα βοηθήσει τον Αχιλλέα να αντιμετωπίσει τον πανικό του και να μη φερθεί απερίσκεπτα.

 Αρχικά, το θέμα του βιβλίου όσον αφορά τους σεισμούς είναι πάρα πολύ χρήσιμο. Δε γνωρίζω κατά πόσο στη χώρα μας γίνονται τέτοιες ασκήσεις ετοιμότητας αλλά αυτό το βιβλίο αποτελεί εργαλείο αυτού του σκοπού. Μάλιστα, στο τέλος του, υπάρχου ατομικές και ομαδικές εργασίες για την κατανόηση των κανόνων ασφαλείας. Θεωρώ μάλιστα πιο χρήσιμο αυτό το βιβλίο να υπάρχει σε μία σχολική βιβλιοθήκη και μετά σε μία ατομική διότι δίνεται στους δασκάλους η δυνατότητα να μιλήσουν γι’ αυτό το φυσικό φαινόμενο, να εξοικειωθούν τα παιδιά με αυτό γνωρίζοντας τι πρέπει να κάνουν για να παραμείνουν ασφαλή κατά τη διάρκεια του σεισμού.

 Κλείνω αυτό το άρθρο με την ελπίδα όλα τα παιδιά του κόσμου να έχουν τη δυνατότητα να διαβάζουν βιβλία. Δεν είναι απαραίτητο να είναι ιδιοκτήτες βιβλίων αλλά δανειστές. Πιστεύω μάλιστα ότι ανήκοντας στη δεύτερη κατηγορία θα μάθουν πιο εύκολα να σέβονται και να προσέχουν τα βιβλία ώστε να τα επιστρέφουν ακέραια στη βιβλιοθήκη. Αυτά από εμένα, μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε…πολλούς βιλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Pierre Lemaitre- Αλέξ

dav

Συγγραφέας: Pierre Lemaitre

Τίτλος: Αλέξ

Εκδότης: Εκδόσεις Μίνωας

Τιμή: 17.00€

Βαθμολογία: ∗∗∗

 

 

Καλημέρα φίλοι μου!

 Είμαι πίσω με το δεύτερο βιβλίο από την τριλογία Βεροβέν του Πιερ Λεμετρ τον οποίο γνώρισα μέσω του βιβλίου ‘Ιρεν’ και τον αγάπησα. Από ότι έχω καταλάβει, η τριλογία έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα με διαφορετική σειρά παρόλα αυτά οι ιστορίες είναι αυτοτελείς κι έτσι δεν χρειάζεται να αγχώνεστε αν τα διαβάσετε ανακατεμένα!

 Θα ξεκινήσω με το οπισθόφυλλο γιατί θέλω να κρατηθώ και να μην σας αποκαλύψω πολλά για την ιστορία:

«Ποιος γνωρίζει πραγματικά την Αλέξ;
Είναι όμορφη. Προκλητική.
Για ποιο λόγο την απήγαγαν, την κράτησαν έγκλειστη και μετέτρεψαν τη ζωή της σε κόλαση;

Όταν ο αστυνόμος Βεροβέν ανακαλύπτει επιτέλους τη φυλακή της, η Αλέξ έχει εξαφανιστεί.
Η Αλέξ είναι πιο έξυπνη από τον απαγωγέα της.
Η Αλέξ, που δεν συγχωρεί τίποτα, που δεν ξεχνά τίποτα, και κανέναν.
Ποια είναι η πραγματική της ιστορία; Θύτης ή θύμα;»

 Να ξεκινήσω από το αστείο της υπόθεσης, το οποίο βλέπω αναπαράγεται και στο διαδίκτυο. Μέχρι και το μισό βιβλίο διάβαζα την ιστορία της Άλεξ…μετά συνειδητοποίησα ότι είναι Αλέξ. Βλέπω παρόλα αυτά ότι και σε κάποια online καταστήματα το γράφουν Άλεξ ενώ κάποιοι άλλοι το αφήνουν χωρίς τόνο ώστε να αποφασίσεις εσύ το όνομα της πρωταγωνίστριας. Ωστόσο, μπορεί όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι του ίδιου του συγγραφέα μιας και η Αλέξ έχει διπλό ρόλο, πολλά ονόματα αλλά ένα σκοπό στην ιστορία που διαβάζουμε.

 Αυτό είναι το συναρπαστικό με την Αλέξ λοιπόν, έχει διπλό ρόλο σε αυτό το βιβλίο αλλά πριν προλάβεις να της καταλογίσεις το οτιδήποτε πρέπει να είσαι έτοιμος να την καταλάβεις και να τη συγχωρέσεις. Η ιστορία έχει δράση, ειδικά όταν γίνεται αναφορά στα γεγονότα του παρελθόντος. Η εξέλιξη στο παρόν ναι μεν έχει συναισθηματικό χαρακτήρα όσον αφορά τον επιθεωρητή Βεροβέν αλλά τα μεταξύ αστυνομικών δεν μου κέντρισαν το ενδιαφέρον μιας και στο βιβλίο ‘Ιρέν’ το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν πολύ καλύτερο κατά τη γνώμη μου.

 Αυτό που με ενθουσιάζει σε αυτή την τριλογία είναι ο χαρακτήρας του Καμίγ και το πόσο ‘μπροστά’ στα γεγονότα πρέπει να είσαι για να λύσεις μια εγκληματική υπόθεση χωρίς παρόλα αυτά να σε επηρεάζει αν μείνεις κάποια στιγμή πίσω. Ο στόχος σου είναι να μπορείς να προβλέψεις το επόμενο βήμα ώσπου να ανακαλύψεις το γιατί.

 Κλείνοντας αξίζει να σημειωθεί το πόσο ‘χαλαρωμένος’ εμφανίζεται ο Καμίγ σε αυτή την ιστορία. Έχοντας ήδη χάσει τα πάντα δεν έχει την αίσθηση του κινδύνου. Είναι ένα σημαντικό στοιχείο το οποίο σε αυτό το βιβλίο το αφήνεις να περάσει έτσι αλλά σε κάποιο άλλο βλέπεις τις επιπτώσεις!

 Αυτά από εμένα λοιπόν! Μέχρι να τα ξανά πούμε, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Μπορείς…

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Είμαι πίσω με ένα διαφορετικό άρθρο αυτή τη φορά που έχει σαν στόχο να σας πείσει ότι όταν επιθυμείς κάτι μπορεί όλο το σύμπαν να μη συνωμοτεί αλλά όλο σου το είναι σίγουρα. Κι αν όλο σου το είναι θέλει κάτι, τότε μπορείς να τα καταφέρεις.

 Όσο σπούδαζα για την απόκτηση του βασικού μου πτυχίου (για όσους δεν το γνωρίζουν είμαι Φυσικός) γνώρισα δύο είδη ανθρώπων στο προσωπικό του πανεπιστημίου, αυτούς που υπάρχει αλληλοεκτίμηση και πιστεύουν στις ικανότητες σου (όσες έχουν δει μιας και είσαι ακόμα παιδί ουσιαστικά) και αυτούς που ενώ αρχικά φαίνεται να σε εκτιμούν με το που τους δώσεις το δικαίωμα σε προσβάλλουν, σε μειώνουν συνεχώς με αποτέλεσμα να αρχίζεις να αμφιβάλλεις για τις ικανότητες σου.

  Δυστυχώς άφησα τον εαυτό μου να επηρεαστεί πιο πολύ από τη δεύτερη κατηγορία. Αυτό είχε σαν συνέπεια παίρνοντας το πτυχίο μου, η αυτοπεποίθηση μου να είναι ανύπαρκτη, να μη ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω τις σπουδές μου ενώ το ήθελα και ένα σωρό σκοτεινά συναισθήματα απέναντι στο πρόσωπο μου. Το γελοίο όλης της υπόθεσης είναι πως εκ των πραγμάτων ήξερα ποια είμαι και τι αξίζω, ήξερα ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι αγενής και δυστυχισμένοι οι οποίοι προσπαθούν να κάνουν και τους γύρω τους έτσι, και δίχως καμία δυσκολία εκείνοι φαινομενικά τα είχαν καταφέρει.

 Όταν τελικά μπήκα στο μεταπτυχιακό, δεν ήμουν καν σίγουρη για την επιλογή μου. Το μόνο βέβαιο ήταν πως θα επέλεγα πολύ προσεκτικά τα άτομα που θα συνεργαστώ και όντως τα κατάφερα. Συνεργάστηκα με έναν φοβερό άνθρωπο ο οποίος ήταν εκεί όποτε τον χρειαζόμουν, δε με άγχωσε ποτέ για το οτιδήποτε και στο τέλος με στήριξε στο 100%. Επίσης, εργάστηκα σε ένα πολύ χαρούμενο περιβάλλον με υπέροχους ανθρώπους οι οποίοι δε δίστασαν ποτέ να μου προσφέρουν τη βοήθεια τους ακόμα κι αν οι ίδιοι ήταν απασχολημένοι με δικές τους υποθέσεις. Όχι δεν ήταν όλα ρόδινα, υπήρχαν μέρες που εγώ ή κάποιος άλλος δεν είχε διάθεση, άνθρωποι είμαστε, αλλά ποτέ κανένας δεν υποβίβασε τον άλλο και δεν τον γέμισε αρνητισμό.

 Μέχρι που φτάσαμε στις 20/03…Μετά από 20 μέρες γεμάτες στρες για να προλάβω τον χρόνο που έτρεχε παρουσίασα τη διπλωματική μου με επιτυχία και μπορεί η φουκαριάρα η μανούλα μου να λέει πως έχει τέκνο, κάτοχο μεταπτυχιακού διπλώματος. Παρόλα αυτά χάρηκα περισσότερο γιατί επιβεβαίωσα στον εαυτό μου πως δεν είμαι ούτε ανίκανη, ούτε χαζή αλλά μπορώ να καταφέρω όσα θέλω.

 Έτσι πήρα την απόφαση να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις μαζί σας θέλοντας να σας διαβεβαιώσω ότι ΜΠΟΡΕΙΤΕ να τα καταφέρετε. Αν εσείς θέλετε να πετύχετε κάτι δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό. Να μην επιτρέπετε τοξικούς ανθρώπους να σας πείσουν για το αντίθετο και κυρίως ότι δεν αξίζετε! Όλοι αξίζουμε, ο καθένας για τους αγαπημένους του.

Κλείνω λοιπόν με την παράκληση να ακολουθείτε τα όνειρα σας χωρίς κανένα δισταγμό! Πιστέψτε σε εσάς γιατί αν δεν το κάνετε εσείς οι ίδιοι για τον εαυτό σας τότε ποιος θα το κάνει;; Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!!

ypografh

Κωνσταντίνα Λιβιεράτου- Η απαγωγή του μνηστήρος

IMG_20190320_175507-01

Συγγραφέας: Κωνσταντίνα Λιβιεράτου

Τίτλος: Η απαγωγή του μνηστήρος

Εκδότης: Εκδόσεις Κέδρος

Τιμή: 9.90€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗

 

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Είμαι πίσω μετά από ένα μικρό διάστημα απουσίας και σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα βιβλίο το οποίο μου ήρθε από την κρύα Σουηδία και την αγαπημένη μου Aθανασία.

Το οπισθόφυλλο:

«Η γιαγιά μου (1900-1940) δεν υπήρξε ηρωίδα σε κανέναν πόλεμο. Ούτε διέπρεψε σε κάποια επιστήμη ή τέχνη.

Έζησε μια σύντομη και ταπεινή ζωή στην ελληνική επαρχία, στον γυναικωνίτη του προηγούμενου αιώνα. Δεν της δόθηκαν ευκαιρίες, τις δημιούργησε μόνη της. Απόλαυσε το γλυκό κομμάτι της ζωής που της αναλογούσε, γιατί πάλεψε γι’ αυτό και το κέρδισε. Με πείσμα και πάθος.

Η γυναίκα αυτή, το 1920, κόντρα στα συντηρητικά ήθη της εποχής εκείνης, έκλεψε τον εκλεκτό της καρδιάς της. Τότε που συνηθιζόταν ο άντρας να κλέβει την κοπέλα που του αρνιόταν ο πατέρας-αφέντης.

Η σκληρή ιστορία μιας Κρητικιάς και ενός Κεφαλλονίτη, που γεννήθηκαν, αγαπήθηκαν, έζησαν και πέθαναν στο Μεσολόγγι.
Η ζωή της τολμηρής και ευφάνταστης Ντούλας και του θεοπάλαβου γλεντζέ Μπάμπη.
«

 Το βιβλίο αυτό ήταν ιδιαίτερα μικρό, μόλις 84 σελίδες και περιέχει τόσα πολλά συναισθήματα! Έρωτα, αγάπη, ευτυχία, πόνο, προδοσία… Αυτόν τον Αντώνη τον αντιπάθησα από μία αρχή. Το επίσης υπέροχο στην ιστορία αυτή είναι πως είναι αληθινή. Η Ντούλα και ο Μπάμπης υπήρξαν και η εγγονή τους (συγγραφέας) μας χαρίζει την ιστορία τους. Μέσα από αυτό το βιβλίο διαπιστώνεις τις συνήθειες της εποχής και τον τρόπο που λειτουργούσε η ελληνική οικογένεια στο παρελθόν. Υπάρχει σκληρότητα αλλά δυστυχώς πως αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό της εποχής αλλά της ζωής.

 Αν κάτι δε μου άρεσε στο βιβλίο είναι η έκταση του. Ήθελα να γνωρίσω λίγο ακόμα αυτό το όμορφο ζευγάρι που η ζωή τους φέρθηκε άδικα. Ήθελα να ζήσω την ευτυχία τους λίγο παραπάνω. Δεν ξέρω βέβαια αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατό, όλα έγιναν πολύ γρήγορα χρονικά αλλά θα μου άρεσε έστω και σε αυτό το βιβλίο να είχαν μια δεύτερη ευκαιρία σε μια υπέροχη ζωή μεγαλύτερης διάρκειας.

 Κλείνω αυτό το άρθρο προτείνοντας  να ζούμε την κάθε στιγμή με ένταση, γιατί τα πάντα γύρω μας μπορούν να χαθούν στο λεπτό. Μέχρι να τα ξανά πούμε, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!!

ypografh

Θεόδωρος Πάλλας- Στη χαραγή της 28ης σελήνης

IMG_20181214_105359-01

Συγγραφέας: Θεόδωρος Πάλλας

Τίτλος: Στη χαραγή της 28ης σελήνης

Εκδότης: Εκδόσεις Ελκυστής

Τιμή: 11.00€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗

 

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Είμαι πίσω με ένα σετ διηγημάτων το οποίο διάβασα τον προηγούμενο μήνα. Σας έχω αναφέρει το πόσο εκτιμώ πλέον τα διηγήματα. Που δε χρειάζεται να θυμάσαι πρόσωπα και γεγονότα γιατί η αλήθεια είναι πως ξεχνάω πάρα πολύ εύκολα!

 Στις συλλογές διηγημάτων λοιπόν μπορεί το θετικό να είναι πως οι ιστορίες είναι μικρές αλλά υπάρχει το πρόβλημα πως δε δένεσαι με κάποιον κι έτσι δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί απέναντι σε κάποιον πρωταγωνιστή που συμπάθησες-αγάπησες-ταυτίστηκες. Έτσι στο εν λόγω βιβλίο υπήρξαν κείμενα που μου άρεσαν πολύ, άλλα που θα μου άρεσαν πάρα πολύ μα κάτι στο τέλος με άφησε ανικανοποίητη και κείμενα που δε με άγγιξαν. Θα σας αφήσω μάλιστα τη λίστα με τα αγαπημένα μου παρακάτω.

 Αν κάτι κέρδισα από αυτό το βιβλίο είναι πως με έκανε να αναρωτηθώ αν είμαι συντηρητική. Μάλιστα μου ήρθε ο χαρακτηρισμός ‘πουριτανή’ κατά την ανάγνωση του, αλλά όταν έψαξα τον ακριβή ορισμό διαπίστωσα ότι δεν υπερασπίζομαι υποκριτικά τον συντηρητισμό μου, απλά έτσι είμαι! Δε θα σας αναλύσω παραπάνω τις σκέψεις αυτές, ίσως κάποια άλλη στιγμή.

Ένα απόσπασμα που ξεχώρισα σε ένα κείμενο που είχε όλα τα φόντα να το λατρέψω αλλά στο τέλος λίγο μου τα χάλασε είναι από το ‘Βιολί’ το εξής:

«Κι αν ρωτάς πώς τα βράδια θα τα περνώ χωρίς τη ζεστασιά του κορμιού σου στο κρεβάτι, θα σου πω πως ποτέ δε με ζέστανε ιδιαίτερα ένα άλλο σώμα. Αυτό μπορεί να θερμαίνει το κορμί, όπως πιστεύεις, αλλά το κορμί τρέφεται και από τη ζεστασιά του νου. Κι αν τα πηγαίνεις καλά με την ψυχή σου, με τον εαυτό σου, ζεσταίνει η ψυχή και το κορμί. Το σώμα του άλλου δεν είναι παρά η ανάγκη να μην αισθάνεσαι μόνος σα δεν έχεις εξοικειωθεί με τη ζωή. Και τον θάνατο.»

 Η αλήθεια είναι πως αυτό το συγκεκριμένο διήγημα έκρυβε ταυτόχρονα ζεστά μα και ψυχρά αισθήματα. Κι ενώ σαν ρομαντική ψυχή θα έπρεπε να είμαι με την πλευρά του έρωτα, κατανόησα πλήρως αυτή την ψυχρότητα. Μάλιστα για χρόνια άκουγα από φίλες να λένε «…κάποιος να ζεσταίνει την άλλη πλευρά του κρεβατιού» και πάνω που το πίστεψα, ήρθε αυτό το κείμενο να μου υπενθυμίσει πως όταν μπορείς να ζήσεις με το κρύο σου στρώμα, έχεις αποδεχθεί το είναι σου. Πάντως, ακόμα κι αν κάποια άλλα κείμενα μου άρεσαν παραπάνω, αυτό το απόσπασμα θα είναι το 5άρι μου!

 Κλείνω με τη λίστα των αγαπημένων μου. Αν έχετε διαβάσει το βιβλίο αυτό, αφήστε μου σχόλια για τα διηγήματα που εσείς ξεχωρίσατε! Μέχρι να τα πούμε ξανά, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

  1. Η Όλγα
  2. Η Παρασκευούλα
  3. Θα με θυμάσαι;
  4. Το αστείο
  5. Το βιολί
  6. Άδικος θάνατος
  7. Η Γωγώ
  8. Στη χαραγή της 28ης σελήνης
  9. Ο Στάθης