Kristin Hannah- Αχανής μοναξιά

img_20190127_105525_620

Συγγραφέας: Kristin Hannah

Τίτλος: Αχανής μοναξιά

Εκδότης: Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Τιμή: 17.70€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

 

 Καλημέρα αγαπημένοι μου!

 Σήμερα είμαι πίσω με ένα βιβλίο που με ταξίδεψε, μου προκάλεσε πολλών ειδών αισθήματα (θετικά και αρνητικά) και στο τέλος με συγκλόνισε.

 Θα ξεκινήσω από το γεγονός ότι βγήκε πρώτο από το κοινό του goodreads στην κατηγορία historical fiction. Για την κατηγορία δεν ξέρω πολλά αλλά θα πω πως δικαίως ξεχώρισε. Θα ομολογήσω ότι δεν είχα αυτή την άποψη από την αρχή. Το πρώτο 1/3 του βιβλίου το διάβασα σε 4-5 ημέρες, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ήταν κακό απλά το πήγα χαλαρά όπως κυλούσε και η ιστορία. Τα υπόλοιπα 2/3 όμως τα διάβασα σε 1 και μισή μέρες. Από τις λίγες φορές που έμεινα ξύπνια ως τις 3 π.μ. γιατί δε μπορούσα να ηρεμήσω και να κοιμηθώ.

 Ας ξεκινήσουμε όμως από το οπισθόφυλλο:

«Μια γυναίκα πρέπει να είναι δυνατή σαν ατσάλι εδώ…
Εδώ επιτρέπεται να κάνεις μόνο ένα λάθος. Το δεύτερο θα σε σκοτώσει!»

1974. Ο Ερντ έχει μόλις επιστρέψει από το Βιετνάμ, όπου ήταν αιχμάλωτος πολέμου, και δεν μπορεί να στεριώσει σε καμία δουλειά. Όταν κληρονομεί ένα σπίτι στην Αλάσκα, διακρίνει μια ευκαιρία διαφυγής και μετακομίζει εκεί με τη σύζυγο και την έφηβη κόρη του.

Όμως η προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα είναι δύσκολη, παρότι η τοπική κοινωνία τούς υποδέχεται εγκάρδια. Το αφόρητο κρύο, η πείνα και το μόνιμο σκοτάδι του χειμώνα βγάζουν στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό τού Ερντ που ξεσπά βίαια στην Κόρα, τη γυναίκα του. Εκείνη προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη και να προστατεύσει την έφηβη Λένι που, σε πείσμα των σκληρών συνθηκών, βιώνει τον πρώτο της έρωτα…

Μια επική ιστορία για την ανθρώπινη επιβίωση και τον νεανικό έρωτα που ανθίζει κόντρα στις αντιξοότητες της ζωής. Ένα μυθιστόρημα με καφκικές αποχρώσεις, που παράλληλα αναδίδει ελπίδα και δύναμη.

 Θα ήθελα να σχολιάσω πρώτα τον τόπο που εκτυλίσσεται η ιστορία, την Αλάσκα. Με τις περιγραφές της συγγραφέως, τα όμορφα μέρη, τον αυθεντικό τρόπο ζωής μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να επισκεφτώ αυτό το μέρος (μακάρι…). Μου αρέσει όταν μέσω των βιβλίων ταξιδεύεις και γεωγραφικά, βιώνεις καινούργιες εμπειρίες γιατί η αλήθεια είναι πως ένιωσα πως σε αυτό ήμουν μαζί με τη Λένι. Σαν να την προστάτευα κι εγώ με την παρουσία μου από τις γεωγραφικές (λιγότερο) και οικογενειακές (περισσότερο) αντιξοότητες.

 Η ιστορία της Hannah είχε τα πάνω της και τα κάτω της. Κυριαρχεί έντονα το στοιχείο της δυστυχίας, κυρίως μέσω της ενδοοικογενειακής βίας, το οποίο ταίριαζε απόλυτα με το χειμώνα στην Αλάσκα. Είχε όμως και στοιχεία όπως η αλληλοκατανόηση, η ανθρωπιά, ο εφηβικός έρωτας που ωριμάζει μέσω των συνθηκών κι άλλα πολλά που δε θα σας αποκαλύψω σε αυτό το άρθρο.Παρόλα αυτά το βιβλίο είχε ΠΟΛΛΕΣ ανατροπές τις οποίες δεν περιμένεις γιατί θεωρείς ότι όλα πάνε βάση σχεδίου, μα είσαι γελασμένος. Αυτό που με προβλημάτισε και φώτισε τα σκοτάδια μου στο θέμα ήταν πως σκέφτεται μια γυναίκα που δέχεται βία από τον αγαπημένο της και κυρίως πως οι γυναίκες αυτές παίρνουν όλη την ευθύνη πάνω τους. Ήταν τρομερή διαπίστωση και πολύ θετικό το γεγονός πως η συγγραφέας έθιξε ένα τέτοιο ζήτημα.

 Κλείνοντας αυτό το άρθρο, θα ήθελα να σας αναφέρω πως η βαθμολογία του βγήκε από το μέσο όρο των βαθμολογιών των επιμέρους τμημάτων που ανέφερα παραπάνω. Έτσι το πρώτο 1/3 παίρνει τρία αστεράκια ενώ το υπόλοιπο 4-4.5 αστεράκια. Η στρογγυλοποίηση γίνεται σύμφωνα με το πόσο με ικανοποίησε κι έτσι είναι προς τα πάνω. Ελπίζω να το επιλέξετε, να ταξιδέψετε στη μαγική Αλάσκα και να μου πείτε την γνώμη σας στα σχόλια. Μέχρι να τα πούμε ξανά, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Advertisements

Είμαι θυμωμένος-Νικητής του διαγωνισμού αρθρογραφίας

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Σήμερα είμαι πίσω με το κείμενο που κέρδισε στο διαγωνισμό αρθρογραφίας της σελίδας ‘Πυθαγόρειο Θεώρημα’ όπου είχα την τιμή να είμαι στην κριτική επιτροπή. Το μόνο που ήθελα να πω, είναι πως με ενθουσιάζει η ιδέα πως εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι-άγνωστοι που μπορούν να με αγγίξουν με τα κείμενα τους. Χωρίς την προτροπή κανενός, χωρίς την κριτική σε κάποια ιστοσελίδα. Άνθρωποι σαν κι εμάς που βρίσκουν διέξοδο στην πένα τους! Δε θα πω κάτι άλλο, απολαύστε το κείμενο του νικητή.

Είμαι θυμωμένος

 Θυμωμένος μαζί σας και με αυτόν τον κόσμο που σε κάθε γωνιά του κρύβεται και μια δυστυχία. Με τους ανθρώπους που μισούν οτιδήποτε βρίσκεται πέρα από τη δικιά τους οπτική. Με το αδιάφορο κράτος, με κάθε κράτος που βουλιάζει σε βούρκους εξουσίας. Με το είδος μου που κατάφερε να διαλύσει έναν υπέροχο πλανήτη και με την φύση την ίδια που επιτρέπει αυτή τη καταστροφή. Με τα χαζοκούτια που έκαναν κατάληψη στο σπίτι μου και μου υπαγορεύουν κάθε πρωί τι αέρα πρέπει να αναπνέω. Είμαι θυμωμένος με τον θεό που παρακολουθεί πεινασμένα παιδιά και κουτάβια να γυρεύουν νεκρούς γονείς. Τολμά να παραμείνει θεατής.

 Ίσως πάλι να είμαι θυμωμένος μόνο με τον καθρέφτη μου. Με εκείνο το κάθαρμα που μου καταστρέφει ιδανικά και όνειρα.

 Και περιμένω. Όπως και εσείς. Περιμένω τη μέρα που αυτός ο κόσμος θα αλλάξει μαγικά και θα γεμίσει χώμα και ευκαιρίες. Περιμένω να βαρεθεί η πείνα και να φύγει, τραβώντας από το χέρι την αδικία. Να αποφασίσουν να πάνε διακοπές για λίγο, μπας και σωθεί το τομάρι μου. Να φτιάξουν οι καιροί και όνειρα να χτυπήσουν περαστικά τη πόρτα μου και να με πάρουν μαζί τους μακριά, πέρα στη θάλασσα. Να χαθεί η πίκρα και να σωθούν τα δάση, να καεί η δυστυχία και να γιατρευτεί το χώμα. Και εκείνος ο γεράκος κοιτάζοντας από ψηλά να βροντοφωνάξει «φτάνει, δεν ανέχομαι άλλο το κακό».

 Είμαι θυμωμένος που γερνάω.

 Άχαρα χρόνια κρέμονται πάνω μου και εγώ πνίγομαι στον καναπέ μου. Ότι μπορούσα να κάνω, όσα μπορούσα να δημιουργήσω και κάθε χαμένο χαμόγελο βρίσκονται σε ξεθωριασμένες καρτ ποστάλ που διακοσμούν τα ακριβά μου έπιπλα. Κρεμάω ψεύτικες φωτογραφίες στον τοίχο του σαλονιού μου, σε κάθε τοίχο, και κύματα μίσους ραγίζουν τη ραχοκοκαλιά μου. Απλώνω τις αναμνήσεις μου γκρίζες να τις αρπάζει ο αέρας. Ο ίδιος που βρώμαγε αναγκαιότητα. Και το μίσος μου απαιτεί ένα σκοπό.

 Είμαι θυμωμένος που ξεχνάω.

 Ξέχασα τις πράξεις μου και γέμισα τα κενά του χρόνου με πράξεις ηρωικές. Ξέχασα που κατάφερα και επιβίωσα και ένιωσα περήφανος για τα καινούργια μου παπούτσια. Ξέχασα που μεγάλωσα τα παιδιά μου και έκλαψα που δεν έκαναν ποτέ αυτά που εγώ είχα αφήσει πίσω. Ξέχασα πως κάποτε διάβαζα, συζητούσα και μέθαγα με ιστορίες. Που σκεφτόμουν και που είχα το θράσος να επιλέγω. Ξέχασα που προβληματιζόμουν, που ενδιαφερόμουν, που αγκάλιαζα, που πάσχιζα να βοηθήσω και που κυνήγαγα τα ηλιοβασιλέματα. Τι είναι η αγάπη, η φιλία, η ελευθερία; Κάποτε έπαιρνα πηλό και έφτιαχνα κόσμους. Μα το μίσος μου με άφησε κενό, καμωμένο από το ίδιο υλικό με τα παιχνίδια μου, να καταριέμαι μια αόριστη τύχη και ένα θεό που με αδίκησε. Ώσπου μια μέρα να με βρει κάποιο τέλος. Ή εγώ να το αναζητήσω απελπισμένα.

 Είμαι θυμωμένος που χάνω τη μάχη κάθε πρωί.

 Τη μάχη με τον δυνάστη μου. Εκείνον που βρίσκεται βαθιά στα σωθικά μου και δεν με αφήνει να πλάσω το είδωλο μου.

 Όμως κάθε πρωινό συνεχίζω να ξυπνάω. Κάθε ηλιαχτίδα που συναντώ μου θυμίζει τις ανάγκες που κρύβονται πίσω από τα μάτια μου τα βράδια. Και προσπαθώ. Κάθε μέρα προσπαθώ να πολεμήσω. Να επιβιώσω και να φτάσω δύο βήματα παραπέρα. Να μάθω. Θεέ μου να ακούσω και να αγωνιστώ! Και συνέχεια σκέφτομαι πόσο θυμωμένος είμαι. Που δεν προσπαθώ πιο σκληρά. Που βλέπω κι εσάς να προσπαθείτε και ας μην φτάνουν οι κόποι μας. Χαζεύω το βλέμμα σας καθώς αγναντεύετε ένα υπέροχο μπλε πίσω από τον μαυριδερό θόλο που καλύπτει τα κεφάλια μας. Και όσο θυμωμένος και να είμαι, αυτή η ματιά σας μου δίνει ελπίδα. Δεν είμαι μόνος μου σε αυτόν τον πόλεμο, το δικό μας πόλεμο ανάμεσα στο επείγον και το σημαντικό. Και μια μέρα το ξέρω πως θα κερδίσουμε. Αρκεί να καταφέρουμε να ανταμώσουν τα βλέμματα μας.

 Αντώνη θερμά συγχαρητήρια για αυτή τη νίκη που ελπίζω να σταθεί αφορμή για να διαβάσουμε κι άλλα κείμενα σου.

 Κάπου εδώ σας αφήνω. Σύντομα θα είμαι πίσω με ένα νέο άρθρο, μέχρι τότε πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

Καίτη Οικονόμου- Μου το είπε ένας άγγελος

img_20190113_153230-01Συγγραφέας: Καίτη Οικονόμου

Τίτλος: Μου το είπε ένας άγγελος

Εκδότης: Εκδόσεις Ψυχογιός

Τιμή: 14.94€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗∗

 

 Καλημέρα φίλοι μου,

 Είμαι πίσω με ένα βιβλίο που διάβασα σε μία μέρα σχεδόν, είναι το πρώτο πεντάρι μου για το 2019 και αποτέλεσε μία υπέροχη πρώτη γνωριμία με τη συγγραφέα. Όπως σας έχω πει βέβαια, πάντα στα πεντάρια μου δυσκολεύομαι να γράψω την κριτική. Τη συγκεκριμένη μάλιστα έχει 2 μέρες τη σκέφτομαι και ακόμα και τώρα που βρίσκομαι μπροστά από το πληκτρολόγιο δεν υπάρχει πλάνο. Υπάρχει όμως μία παράκληση, πηγαίνετε στην πλησιέστερη βιβλιοθήκη, στο πλησιέστερο βιβλιοπωλείο, αναζητήστε το στο διαδίκτυο και απλά κάντε το δικό σας αυτό το βιβλίο.

 Όταν θέλεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί λένε και η Μαριάννα δύο πράγματα θέλησε πολύ, να μείνει για πάντα στο σπίτι του Δημήτρη και να τον παντρευτεί όταν μεγαλώσει. Και τα δύο έγιναν πραγματικότητα, με τρομερό κόστος σε κάθε περίπτωση. Η ζωή της δεν είχε λίγο χώρο για την ευτυχία. Μόνο στιγμές, που στην πορεία έγιναν αναμνήσεις κι έπειτα πόνος και ανασφάλεια. Τότε, ήρθε ο Μάνος και η καρδιά της γέμισε φως..μαζί με φόβο. Είναι η στιγμές που θες τόσο πολύ να αφήσεις τη ζωή να σε πάει εκεί που θέλει αλλά το παρελθόν σου θυμίζει με το χειρότερο τρόπο ότι εσύ δεν έχεις αυτή τη δυνατότητα. Πονάς λοιπόν…μέχρι που η αγάπη νικάει και πάλι!

 Αν είσαι κι εσύ ρομαντική ψυχή και σου αρέσουν οι ιστορίες πολύπλοκων ζωών που βιώνουν τον μεγάλο έρωτα και την απόλυτη καταστροφή πιστεύω πως αυτό το βιβλίο ΠΡΕΠΕΙ να το διαβάσεις. Αν και πολλοί από εσάς μου στείλατε πως το έχετε διαβάσει και λατρέψει. Οι υπόλοιποι, ήρθε η ώρα! Κάπου εδώ να σημειώσω πως το βιβλίο αυτό ήταν από τη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου στην πρώτη του έκδοση. Πλέον κυκλοφορεί από εκδόσεις Ψυχογιός και το link θα σας το έχω πάνω όπως πάντα. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!!

ypografh

 

 

Γιατί κάνω διαγωνισμούς…

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Σήμερα είμαι πίσω με ένα άρθρο που ήθελα καιρό να γράψω γιατί ήθελα να σας ξεκαθαρίσω τις προθέσεις μου και πως αντιμετωπίζω τη δική σας στάση.

 Διαγωνισμούς ξεκίνησα να κάνω λίγους μήνες μετά τη δημιουργία του λογαριασμού στο instagram και ειλικρινά το έκανα γιατί ήθελα να ευχαριστήσω το τότε κοινό μου για την αγάπη του η οποία ήταν πραγματικά μεγάλη. Ακόμα και σήμερα νιώθω έντονα την αγάπη αυτή, από ανθρώπους που νιώθω πλέον φίλους μου, από ανθρώπους που θα μου στείλουν στο άκυρο να με ευχαριστήσουν για μια πρόταση, να συζητήσουμε για ένα βιβλίο, για ένα γεγονός. Είναι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ λόγος που συνεχίζω να κάνω ακόμα διαγωνισμούς γιατί δε θα σας κρύψω πως σκέφτηκα πάρα πολλές να σταματήσω. Το θεώρησα άδικο όμως για τους ανθρώπους που με στηρίζουν, που διαβάζουν το blog μου, που αγαπούν αληθινά το βιβλίο.

 Γνωρίζω πολύ καλά ότι πλέον το θέμα των διαγωνισμών έχει γίνει ‘σούπα’, ότι ο καθένας πλέον κάνει διαγωνισμό για το οτιδήποτε και συνεπώς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν λογαριασμό στο instagram (έναν ή περισσότερους) μόνο για αυτό. Εδώ λοιπόν αποκτούν νόημα οι ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ οι οποίοι είναι ιδιαίτερα απλοί.

1.Follow τους διοργανωτές, χωρίς να κάνεις unfollow στη συνέχεια.

Δε θα σχολιάσω τίποτα περί αυτού εκτός από ένα περιστατικό που συνέβη στον πρώτο μου διαγωνισμό. Η νικήτρια, αφού έλαβε το δώρο της με διέγραψε και με το που ανέβασα νέο διαγωνισμό με έκανε ξανά follow για να συμμετέχει. Τα σχόλια δικά σας…

2. Like στη φωτογραφία του διαγωνισμού.

Το να δείχνεις στον άλλον την εκτίμηση σου για τη δουλειά του δεν είναι κακό. Σε άλλα κι άλλα πατάμε like, σε αυτόν που προτίθεται να μας κάνει χαρούμενους με ένα δώρο γιατί όχι;

3.EEEENA σχόλιο όπου θα καλείς φίλου σου που θα ενδιαφέρονται για το διαγωνισμό.

Αυτός ο όρος αποτελεί αφορμή για αυτό το άρθρο. Είναι η απόδειξη πως ένα μεγάλο ποσοστό δε σε ακολουθεί επειδή σε εκτιμά αλλά μόνο για τους διαγωνισμούς σου, πως μπορώ αλλιώς να εξηγήσω ότι ΠΟΛΛΟΙ δε διαβάζετε καν τους όρους και αφήνετε αμέτρητα σχόλια όταν εγώ παρακαλώ για ένα. Δε θα το παίξω έξυπνη κι εγώ αφήνω πολλά σχόλια κάτω από διαγωνισμούς αλλά όταν επιτρέπεται! Επίσης, όταν κάνω λάθος στο σχόλιο της συμμετοχής μου (π.χ. το tag δεν έγινε σωστά), σβήνω το σχόλιο μου και κάνω άλλο. Δεν έχω πρόβλημα με τους άλλους που δέχονται πολλαπλές συμμετοχές αλλά προσωπικά θέλω να είναι για όλους δίκαιος ο διαγωνισμός. Θέλω όλοι να έχετε την ίδια πιθανότητα, γιατί από ότι έχω δει ως τώρα αν είναι επιτρεπτές οι πολλαπλές συμμετοχές (κι όταν δεν είναι βέβαια) μπορεί κάποιος να αφήσει και 150 σχόλια κάτω από το διαγωνισμό. Εδώ έρχεται βέβαια και η ανάδειξη του νικητή και πως ο διοργανωτής κάνει την κλήρωση αλλά αυτό είναι κάτι διαφορετικό και δεν έχει σχέση με το άρθρο αυτό. Παρόλα αυτά να τονίσω ότι ακόμα και σε αυτό σας φέρομαι δίκαια. Μπορεί να έχω δουλειά, μπορεί να αργώ μερικές φορές τα αποτελέσματα αλλά ποτέ δεν έβγαλα αποτελέσματα χωρίς τη χρήση του random number generator και χωρίς να τσεκάρω μία τις συμμετοχές.

 Κάπου εδώ λοιπόν κλείνω αυτό το άρθρο λέγοντας πως το έγραψα με μοναδικό σκοπό να προσπαθήσω να σας δείξω τι αντιμετωπίζω κάθε φορά που ανεβαίνει ένας καινούργιος διαγωνισμός καθώς και τον λόγο που συνεχίζω παρόλα αυτά να τους διοργανώνω. Θέλω να σας κάνω χαρούμενους, θέλω να σας ανταποδίδω την αγάπη που λαμβάνω, θέλω να μπορείτε να διαβάζετε νέα βιβλία, να τα διαβάζουμε μαζί θέλω όμως να σέβεστε εμένα, τους εκδοτικούς που παραχωρούν το αντίτυπο καθώς και τους υπόλοιπους συμμετέχοντες που αναζητούν μια ευκαιρία όπως κι εσείς. Αυτά λοιπόν, μέχρι το επόμενο άρθρο πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Helen Cullen- Τα χαμένα γράμματα του Γ. Γούλφ

img_20190103_160519-01

Συγγραφέας: Helen Cullen

Τίτλος: Τα χαμένα γράμματα του Γ. Γούλφ

Εκδότης: Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Τιμή: 15.50€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

 

 

 

Καλημέρα φίλοι μου!

Σήμερα είμαι πίσω με ένα βιβλίο που διάβασα στις γιορτές και είμαι πολύ χαρούμενη που επιτέλους βρήκα το χρόνο να σας μιλήσω γι΄αυτό.

Τα χαμένα γράμματα του Γ. Γούλφ είναι ένα βιβλίο που ο τίτλος καθώς και το οπισθόφυλλο του είναι ικανά να σε πείσουν να το επιλέξεις. Πιο συγκεκριμένα, το οπισθόφυλλο μας λέει τα εξής:

««Είναι αγάπη ή φαντασίωση αυτό που τον βασανίζει;»

Ο Γουίλιαμ Γουλφ εργάζεται στο Τμήμα Αζήτητης Αλληλογραφίας του ταχυδρομείου στο Ανατολικό Λονδίνο. Κάθε μέρα προσπαθεί να λύσει το μυστήριο των χαμένων γραμμάτων: φάκελοι με ανύπαρκτους ταχυδρομικούς κωδικούς, δυσανάγνωστοι γραφικοί χαρακτήρες, ονόματα μουτζουρωμένα απ’ τη βροχή, προσευχές, εξομολογήσεις που κανείς δεν άκουσε…

Όταν ο Γουίλιαμ ανακαλύπτει τα γράμματα της Γουίντερ, η δουλειά του αποκτά νέο νόημα. Τα γράμματα απευθύνονται στον «Μεγάλο της Έρωτα», που δεν έχει ακόμα γνωρίσει, και ο Γουίλιαμ αρχίζει να αναρωτιέται: Μήπως είναι ο ίδιος ο μεγάλος της έρωτας; Ρισκάροντας τον γάμο του, αποφασίζει να ακολουθήσει τα στοιχεία στα γράμματα της Γουίντερ για να τη βρει και να λύσει τον μεγαλύτερο γρίφο της ζωής του: τον γραφικό χαρακτήρα της αγάπης

Θα ξεκινήσω από τη δουλειά του Γουίλιαμ, ο οποίος προσπαθεί να οδηγήσει χαμένα-αζήτητα γράμματα στον άγνωστο-αόριστο-ανύπαρκτο παραλήπτη τους. Θα ήθελα πολύ να κάνω μια τέτοια δουλειά. Γενικά θεωρώ την αλληλογραφία ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή του ανθρώπου γιατί σου δίνει την ευκαιρία να έχεις κάτι από τον αποστολέα, ένα κομμάτι χαρτί, λίγο γραφίτη, μια μυρωδιά. Όταν δε πρόκειται για γράμματα που έχουν να κάνουν με έναν Μεγάλο έρωτα, όπως στην περίπτωση του πρωταγωνιστή μας, προσωπικά ενθουσιάζομαι. Σίγουρα ο Γουίλιαμ είχε διαβάσει και ανούσιες επιστολές, ίσως γι’ αυτό είχε χάσει την πίστη στον εαυτό του, την πίστη στις δυνατότητες του. Αναρωτιέμαι βέβαια, μέχρι που μπορείς να φτάσεις για τα γράμματα του Μεγάλου Έρωτα; Προσωπικά αμφιταλαντεύομαι λόγω της καχυποψίας που με διακατέχει σαν άνθρωπο, παρόλα αυτά ο Γούιλιαμ διαψεύδει τον ίδιο του τον εαυτό και φτάνει πολύ μακριά.

Στη συνέχεια θα ήθελα να σχολιάσω τη Γούιντερ, την οποία σαφώς ο αναγνώστης γνωρίζει μόνο μέσω των γραμμάτων της. Η Γουίντερ είναι μία ρομαντική ψυχή που θέλει να πιστέψει πως τα γράμματα της όντως πηγαίνουν στον Μεγάλο της Έρωτα. Μέσα σε αυτά δίνει πολλά στοιχεία ώστε ο τελευταίος να μπορέσει να τη βρει. Γράφοντας τα όμως, σκέφτεται κάποιον σαν τον Γούιλιαμ; Ποιος είναι ο ρόλος της …μοίρας; Γιατί ο Γουίλιαμ είναι αυτός που βρίσκει τα γράμματα ενώ υπάρχουν κι άλλοι στο τμήμα του; Θέτω αυτά τα ερωτήματα γιατί τα θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικά ακόμα και τώρα που η ίδια γνωρίζω το τέλος και με σκοπό να αποφύγω να σας αποκαλύψω κάτι σημαντικό. Προσωπικά όμως πιστεύω ότι τα γράμματα είχαν λόγο που πήγαιναν στον Γούιλιαμ, ανεξάρτητα με τη Γούιντερ.

 Το βιβλίο αυτό ειλικρινά το αγάπησα, για την Γούιντερ και την πίστη της ότι εκεί έξω υπάρχει ο άνθρωπος της (παρακάτω θα υπάρχει ένα μικρό απόσπασμα από ένα γράμμα της), για την αγωνία του Γούιλιαμ να βρει την άκρη του νήματος που στην πορεία η αλήθεια είναι έγινε και δική μου αγωνία. Τέλος, αυτό το βιβλίο μου άρεσε γιατί με έβαλε στη διαδικασία να αναρωτηθώ που πηγαίνουν τόσα χαμένα γράμματα, στη δική μας χώρα; Σας ρώτησα βέβαια στο instagram για αυτό και οι περισσότεροι πιστεύετε στον Άγιο Βασίλη το οποίο είναι τελείως αντίθετο με τα σενάρια της ρομαντικής μου ψυχής. Δεν πειράζει, εύχομαι μόνο απλά να μην καταλήγουν σε κάποιον κάδο αχρήστων.

Κάπου εδώ θα σας αφήσω! Σύντομα θα επιστρέψω με ένα νέο άρθρο, μέχρι τότε, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

Οι στίχοι είναι μια γλώσσα που μπορείς να δανειστείς για όλα όσα νιώθεις, αλλά που δε βρίσκεις τις κατάλληλες λέξεις για να τα πεις…Όταν τα τραγούδια μας ξαφνιάζουν, όπως συμβαίνει συχνά, επειδή παίζονται σε εντελώς απροσδόκητα μέρη, τα χρόνια πέφτουν από το πρόσωπο μας και γινόμαστε δεκαέξι ετών πάλι, ή αγγίζω το πρόσωπο σου πάλι. Συναισθηματική καθήλωση. Ελπίζω ότι θα έχουμε το δικό μας τραγούδι κάποια μέρα.

Μου λείπουν οι συζητήσεις μας αργά τη νύχτα, αλλά φυλάω τις ιστορίες μου για σένα. Κάνε γρήγορα, τώρα, αγαπημένε μου. Οι νύχτες μεγαλώνουν.

Δική σου, Γούιντερ.

ypografh

 

 

Η ώρα του αποχωρισμού…

 Πάντα ήθελες να φύγεις από το σπίτι, ανυπομονούσες να βγουν τα αποτελέσματα των πανελληνίων για να βεβαιωθείς πως η ανεξαρτησία είναι κοντά. Επιβεβαιώθηκες, έφυγες, σπούδασες… Από τότε έχουν περάσει αρκετά χρόνια, με εσένα ακόμα να λείπεις. Πήρες το πτυχίο σου, συνέχισες τις σπουδές , η ζωή με τον άνθρωπο σου φαντάζει υπέροχη, το μέλλον σας είναι μπροστά και το περιμένετε με αγωνία.

 Αυτό το σφίξιμο στην καρδιά όμως την ώρα του αποχωρισμού από την οικογένεια , Χριστούγεννα και Πάσχα δεν περιγράφετε. Μπορεί κατά τη διάρκεια των διακοπών να έχετε τσακωθεί, 2-3 μέρες πριν την επιστροφή σου να σκέφτεσαι πως αν κάτσεις έστω και μια μέρα παραπάνω θα ουρλιάξεις αλλά εκείνα τα μάτια της μαμάς, του μπαμπά, της θείας έξω από το λεωφορείο να προσπαθούν να σε εντοπίσουν στο εσωτερικό του, η ευχή που προδίδουν τα μάτια τους ‘Θεέ μου ας τον-την έχεις γερό-ή μόνο αυτό σου ζητώ ‘ είναι ικανά να σε διαλύσουν σε μυριάδες κομμάτια.

 Αυτή είναι η δύναμη της οικογένειας, να θες να ανοίξεις τα φτερά σου μακρυά τους αλλά η αγάπη σου γι’ αυτούς να σου υπενθυμίζει πως όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντα θα υπάρχουν στιγμές που θα γυρνάς στην οικογενειακή σας φωλιά. Δεν ξέρω αν στις άλλες χώρες είναι το ίδιο, γενικά πιστεύω ότι μόνο στην Ελλάδα υπάρχει αυτό το ζεστό και αγνό αίσθημα. Είναι μάλιστα από τα λίγα πράγματα που με κάνουν να νιώθω περήφανη που είμαι Ελληνίδα γιατί ότι κι αν συμβεί πάντα θα έχω μια αγκαλιά να κλάψω από λύπη, από χαρά από άγχος…ότι κι αν γίνει θα έχω κάπου να στραφώ να ζητήσω βοήθεια, ότι κι αν γίνει, οποίες κι αν είναι οι καταστάσεις η καρδιά μου θα λιώνει την ώρα του αποχωρισμού..δε θα είναι από λύπη, ούτε από ανακούφιση θα είναι από αγάπη!

ypografh

Πόλυ Μίλτου- Κομμάτια ζωής

img_20181228_170017-01(1)

Συγγραφέας: Πόλυ Μίλτου

Τίτλος: Κομμάτια ζωής

Εκδότης: Εκδόσεις Ελκυστής

Τιμή: 11.00€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

 

 

Καλησπέρα φίλοι μου!

Καλή χρονιά με υγεία και πολλά όμορφα βιβλία! Σήμερα είμαι πίσω με ένα βιβλίο που διάβασα μέσα στις γιορτές. Ας ξεκινήσουμε όμως με τις πληροφορίες του οπισθόφυλλου.

«Κομμάτια είναι η ζωή. Πλήθος κομμάτια. Έτσι είναι και η ψυχή! Κομματιάζεται από την πρώτη της ανάσα. Κάποιοι θα φανούν πιο τυχεροί. Σχεδόν άτρωτοι και ανέγγιχτοι, προχωρούν αγέρωχα θεωρώντας πως όλα χαμογελούν για χάρη τους. Άλλοι θα αρχίσουν να μετράνε θραύσματα, μικρά ή μεγάλα, να πονάνε και να αγκομαχούν. Μα υπάρχουν και εκείνοι που έχουν θρυμματιστεί εις βάθος, είτε από την πρώτη τους στιγμή είτε από κάποιο μεγάλο σφάλμα στην πορεία τους ανάμεσα στις δολερές παγίδες. Τα διηγήματα αυτού του βιβλίου είναι εμπνευσμένα από αληθινές ιστορίες. Είναι κομμάτια του κοινωνικού συνόλου, κομμάτια ψυχών. Ένας καθρέφτης όπου ο καθένας μας μπορεί να παρατηρήσει το μέσα του και το γύρω του. Θυμήσου πως κι εσύ κουβαλάς μια ιστορία, η οποία δεν είναι πάντα όμορφη και αψεγάδιαστη… Θυμήσου την αξία και του πιο μικρού κομματιού στο συμπλήρωμα του πίνακα της ζωής.«

Το βιβλίο αυτό είναι για χιονισμένο τοπίο, ζεστό τσάι και κουνιστή πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο. Είναι απλές ιστορίες, «Κομμάτια ζωής» τα οποία όπως δηλώνει και η συγγραφέας προέκυψαν από αληθινά γεγονότα. Θεωρώ πως είναι ιδανικό για ταξίδια καθώς και όταν έχεις ανάγκη από απλές ιστορίες οι οποίες όμως είναι ικανές να σε προβληματίσουν. Γενικά έχουν ανέβει πολύ στα μάτια μου τα διηγήματα γιατί διαβάζονται πιο χαλαρά και σημειώνεις πρόοδο κάθε φορά που ανοίγεις το βιβλίο σου.

Κλείνοντας θα ήθελα να σας αναφέρω πως τα διηγήματα που ξεχώρισα από το βιβλίο είναι 1. Άρωμα λεβάντας, 2. Το βάρος και η κατάρα, 3. Χριστουγεννιάτικη ‘Αγάπη’ και 4. Υάκινθος, καθώς και ότι σύντομα θα ανέβει διαγωνισμός για ένα αντίτυπο του στο instagram!Μείνετε συντονισμένοι λοιπόν και μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Happy new year!!

Καλημέρα φίλοι μου!

 Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ο καθένας μας βάζει τους προσωπικούς του στόχους για τη νέα χρονιά. Η αλήθεια είναι πως το 2018 δεν πήγε και άσχημα για μένα μιας και κατάφερα όλα όσα ήθελα, ίσως και ακόμα περισσότερα. Αν και η χρονιά που μας πέρασε ήταν αρκετά δύσκολη, είμαι πολύ αισιόδοξη για το νέο έτος, με νέους στόχους και θα μπορούσα να πω με έναν νέο εαυτό κι ας ακούγεται κλισέ.

 Φέτος δε θα δυσκολέψω τον εαυτό μου πολύ. Έβαλα 3 στόχους που θέλω να τους εφαρμόσω κατά γράμμα και κάποιους συμπληρωματικούς όσο μπορώ καλύτερα. Έτσι λοιπόν έχουμε:

1.Ό,τι νιώθω να το θεωρώ φυσιολογικό.

 Ίσως ο πιο δύσκολος για τη φετινή χρονιά. Αυτή η ανάγκη προέκυψε γιατί τα συναισθήματα μου έχουν γίνει πιο έντονα τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα μερικές φορές να τα υπεραναλύω προκαλώντας με άγχος και φόβο. Αυτόν τον στόχο τον εμπνεύστηκα επίσης από ένα κείμενο του αγαπημένου Α. Κορτώ τμήμα του οποίου θα σας παραθέσω εδώ κάτω.

«Ό,τι κι αν νιώθεις, να το θεωρείς φυσιολογικό, καθώς είναι απόρροια του παρελθόντος σου, και της αλληλεπίδρασης σου με τον κόσμο και τους ανθρώπους, και προϊόν της υπαρξιακής αγωνίας που είναι σύμφυτη με τη ζωή και τη θνητότητα.»

2.Κάθε πρωί να βάζω ένα αγαπημένο μου τραγούδι, να το τραγουδάω, να το χορεύω

 Πόσο μοναδική είναι η ικανότητα ενός τραγουδιού να σου αλλάξει τη διάθεση; Προσωπικά τα έντεχνα με έχουν καταστρέψει ψυχολογικά μιας και άπειρες φορές έχω βουλιάξει στη δυστυχία του καλλιτέχνη, έχω ταυτιστεί χωρίς να υπάρχει λόγος ταύτισης. Έτσι, αποφάσισα να κόψω το έντεχνο(τουλ. στο ξεκίνημα της μέρας) και κάθε πρωί να βάζω ένα χαρούμενο τραγούδι ώστε να μου φτιάχνει το κέφι, γιατί η ζωή είναι όμορφη, γιατί αξίζω να είμαι χαρούμενη και το επιλέγω!

3.Μια μέρα την εβδομάδα (Σάββατο ή Κυριακή λογικά) θα κλείνω το κινητό για όλο το 24ωρο

 Προφανώς εδώ έγκειται το ζήτημα μιας μεγάλης ανάγκης, στην οποία αν έρθω θα το ανοίξω το τηλέφωνο προφανώς. Θέλω όμως μία μέρα μόνο για εμένα χωρίς αντιπερισπασμούς. Χωρίς να με απασχολούν φωτογραφίες, ιστορίες και οτιδήποτε άλλο. Μία μέρα για να διαβάσω με την ησυχία μου, να κάνω πράγματα με αγαπημένους μου, να ακούσω μουσική, να συγκεντρωθώ σε εμένα! Τώρα η Ελληνίδα μάνα πως θα το πάρει δεν ξέρω αλλά εγώ θα το κάνω.

 Άλλοι μικρο-στόχοι για το 2019 είναι να πίνω παραπάνω νερό, να προσέχω τη διατροφή μου και να κάνω όση περισσότερη yoga μπορώ.

giphy

 Πιστεύω δε μου έβαλα και τόσο δύσκολα φέτος, ελπίζω του χρόνου τέτοιες μέρες να είμαι ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα και να έχω κάνει τρόπο ζωής τους στόχους μου μιας κι αυτός είναι ο σκοπός. Κάπου εδώ θα κλείσω αυτό το άρθρο ευχόμενη ο χρόνος αυτός να φέρει σε όλους μας υγεία, αγάπη, χαμόγελα, όμορφα βιβλία και υπέροχες αλλαγές! Μέχρι να τα πούμε ξανά, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh