#Bookmasgr: Day 10- 1 χρόνος χωρίς ΚΑΦΕ

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Χρόνια πολλά, με υγεία και πολύ πολύ αγάπη! Μιας και τα #bookmasgr είχαν ως εδώ έναν εξομολογητικό χαρακτήρα, αποφάσισα κλείνοντας αυτό τον κύκλο άρθρων (που δεν ακολούθησα επακριβώς) να σας μιλήσω για τη ζωή μου τον τελευταίο χρόνο ΧΩΡΙΣ ΚΑΦΕ!

 Ξεκίνησα να πίνω καφέ από μικρή ηλικία, όταν έπεισα τη μαμά μου να μου δώσει ΤΟΝ ΑΦΡΟ (φανταστείτε πόσα χρόνια ονειρευόμουν αυτή τη στιγμή, που αρκέστηκα στον αφρό) του φραπέ της. Μικρή ηλικία δεν εννοώ 10 χρονών, αλλά ήμουν 14-15 κάπου εκεί. Ήταν καλοκαίρι μάλιστα, διάβαζα για εξετάσεις, οπότε έπειτα από εκείνη την πρώτη δοκιμή καθημερινά θα έπινα έναν καφέ.

coffee Μεγαλώνοντας (17-18 χρονών) αυξήθηκε η ποσότητα καφεΐνης που κατανάλωνα. Τρίτη λυκείου έπινα και στις 11 το βράδυ κανέναν, αν είχα διάβασμα. Έτσι, το καλοκαίρι του 2012 που πήγα κατασκήνωση και δεν ήπια για 4 μέρες το λατρεμένο αυτό ρόφημα, δεν έχω καμία ανάμνηση. Όλα ξεκινούν από την ημέρα που ήπια δύο φρέντο εσπρέσο μονοκοπανιά. (Όχι καλέ δεν ήμουν εθισμένη…)

 Όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, έφτασα να πίνω 6-7 κούπες καφέ την ημέρα. Μετά μπήκε σταθερά ο εσπρέσο στη ζωή μου, μου έδωσε η μαμά μου την μηχανή και έφτιαχνα αβέρτα στο σπίτι καφέδες. Ως τότε, δεν αντιμετώπισα προβλήματα υπερέντασης μέχρι που στις εξετάσεις για το τελευταίο μου υποχρεωτικό μάθημα, ήπια 3 διπλούς εσπρέσο και όλο το βράδυ νόμιζα πως η καρδιά μου θα βγει από τη θέση της. Ίσως ήταν το πρώτο σημάδι πως έπρεπε να σταματήσει αυτή η σχέση πάθους.

 Πέντε μήνες μετά, στις 10/12 και με μια αγχώδη διαταραχή προ των πυλών η σχέση αυτή έλαβε τέλος. Το πρώτο διάστημα κοιμόμουν τουλάχιστο 10-12 ώρες την ημέρα και είχα πονοκέφαλο τις υπόλοιπες αλλά στην πορεία όλο αυτό σταμάτησε. Να σας πω ότι κακώς αλλά πολλές φορές επιλέγω ένα ντεκαφεϊνέ ρόφημα (ένα την ημέρα μου επιτρέπω) μιας και δεν βρήκα κάποιο τσάι (τύπου κόκκινη πλατεία) στο εμπόριο. Βέβαια, ένα χρόνο μετά επιτέλους βρήκα κάποιο που να μου αρέσει πολύ και ίσως κόψω τον ντεκάφ.

 Αν άλλαξε η ζωή μου με αυτή την επιλογή; Προσωπικά πιστεύω πως ναι, ηρέμησα σαν άνθρωπος, κοιμάμαι καλύτερα και δεν έχω πονοκεφάλους από στέρηση. Γενικά, θεωρώ πως κάθε μορφή εξάρτησης είναι βλαβερή και πρέπει να την αντιμετωπίζεις. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έτσι κι αλλιώς έλεγαν «Μέτρον άριστον», σίγουρα κάτι ήξεραν παραπάνω από εμάς. Κάπου εδώ σας αφήνω…μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s