#Bookmas: Day 6- Meet_the_writer

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Επέστρεψα με τη στήλη που αγαπήσατε περισσότερο και σήμερα θα γνωρίσουμε τη συγγραφέα Δελίνα Βασιλειάδη. Πριν σας αναφέρω τα όσα συζητήσαμε θα κάνω μια μικρή εισαγωγή σχετικά με κάποια στοιχεία που πρέπει να γνωρίζετε γι’ αυτή.

47258287_2246882685588635_5226367031862886400_n  Η Δελίνα Βασιλειάδη γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Είναι παντρεμένη κι έχει μια κόρη. Σπούδασε Χρηματοοικονομική και Λογιστική στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη, όπου, αφού κατόρθωσε να πάρει υποτροφίες σε όλα τα έτη των σπουδών, τελικά πρώτευσε, ορκίζοντας η ίδια το έτος της. Σπούδασε συγγραφή κινηματογραφικού σεναρίου και θεατρικού έργου, υποκριτική και σκηνοθεσία θεάτρου και κινηματογράφου στο εργαστήρι δραματικής τέχνης Παράθλαση και στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, ενώ παρακολούθησε πολλά σεμινάρια, μαθήματα και master classes για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Εργάστηκα για χρόνια πάνω στο αντικείμενο των σπουδών της αλλά πλέον έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην τέχνη, τη ζωγραφική, το θέατρο και, φυσικά, τη μεγάλη της αγάπη, τη συγγραφή, όπου έχει αποσπάσει πολλά βραβεία και διακρίσεις. Το 2017 απέσπασε το Βραβείο θεατρικού έργου για το θεατρικό έργο «Πέρασμα» από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών.

MSB: Πες μας λίγα λόγια για τον εαυτό σου.

Δ.Β.: Προτιμώ να μιλούν για μένα τα έργα και οι πράξεις μου, η δουλειά μου, οι πίνακες και τα κείμενά μου, παρά τα δικά μου λόγια.

MSB: Πότε ξεκίνησες να γράφεις και ποια θεωρείς πως ήταν η αφορμή;

Δ.Β.: Δεν μπορώ να με θυμηθώ να μη γράφω, να μη ζωγραφίζω, να μη διαβάζω. Από πάντα το μολύβι και το πινέλο ήταν προέκταση του χεριού μου. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, εικόνες, μουσική, ελευθερία και αγάπη. Όλα αυτά με οδήγησαν στο να αντιμετωπίζω την τέχνη ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Είμαι πραγματικά ευγνώμων στους γονείς μου που μου μετέδωσαν την αγάπη τους για το ωραίο και το καλό, για τα βιβλία και το διάβασμα, για την τέχνη γενικότερα. Με δίδαξαν να αναζητώ την ομορφιά παντού, στις λέξεις, στις σκέψεις, στα βιβλία, στις εικόνες, στις καρδιές. Ακόμα κι εκεί που ορισμένες φορές νομίζεις πως δεν υπάρχει. Από πάντα, λοιπόν, σκιτσάριζα, σχεδίαζα, ζωγράφιζα κι έγραφα στίχους, λέξεις, μικρές ιστορίες. Το θέατρο ανέκαθεν το αγαπούσα, ήταν και ακόμα είναι για μένα σχολείο και σπίτι, καταφύγιο, αλλά και ανάγκη, και για αυτό προσπαθούσα να γράψω και διαλόγους ανάμεσα σε φανταστικά πρόσωπα. Ωστόσο, παιδικά παραμύθια ξεκίνησα να γράφω όταν γεννήθηκε η κορούλα μου. Της διηγιόμουν διαρκώς τόσα πράγματα για τον υπέροχο κόσμο μας, για τη φύση που μας τρέφει και μας φροντίζει, για τους ανθρώπους, τα ζώα, τα πουλιά, τα φυτά… Κάποια στιγμή όλες αυτές οι ιστορίες βρήκαν τον δρόμο τους προς το χαρτί. Κι από εκεί και πέρα τις αγκάλιασε αμέσως πρώτα ο εκδοτικός οίκος Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης. Κι έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας με το πρώτο παραμύθι μου Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου, μια τρυφερή ιστορία για τη φιλία, την καλοσύνη και την αγάπη. Σύντομα, ακολουθεί το επόμενο με τίτλο Ρόμι και Μιράντα.

MSB: Είναι το ίδιο πιστεύεις να γράφεις ένα μυθιστόρημα, ένα θεατρικό και ένα παιδικό βιβλίο; Μπορεί ένας συγγραφέας να ανταποκρίνεται το ίδιο καλά σε όλα τα παραπάνω;

Δ.Β.: Σε καμία περίπτωση δεν είναι το ίδιο να γράφει κάποιος ένα μυθιστόρημα, ένα θεατρικό και ένα παιδικό βιβλίο. Το κάθε είδος απευθύνεται σε διαφορετικό κοινό και απαιτεί διαφορετική προετοιμασία και γραφή. Ωστόσο, ο τρόπος σκέψης είναι ο ίδιος. Και ξεκινά από τη βασική ερώτηση Ποιο είναι το μήνυμά μου; Θεωρώ πως ο κάθε καλλιτέχνης πρέπει να σέβεται το κοινό του και να είναι πάντα ειλικρινής με αυτό που πιστεύει, με αυτό που νιώθει και με αυτό που επιθυμεί να εκφράσει. Η τέχνη στόχο έχει να θέτει τα μεγάλα, τα σημαντικά, τα πανανθρώπινα ερωτήματα και να αναγκάζει κατά κάποιον τρόπο τον αναγνώστη, τον θεατή ενός πίνακα ή μιας θεατρικής παράστασης, τον ακροατή ενός μουσικού κομματιού, το κοινό γενικότερα να σκεφτεί. Εγώ ασχολούμαι με το παιδικό παραμύθι και το παιδικό διήγημα επειδή λατρεύω τα παιδιά και πιστεύω βαθιά πως αν σπείρεις έγκαιρα, μέσω του βιβλίου και της προώθησης της φιλαναγνωσίας, τον σωστό σπόρο, τον σπόρο της αγάπης, της καλοσύνης, της αλληλοβοήθειας και του σεβασμού στον συνάνθρωπο, αυτό σίγουρα θα αποδώσει στο μέλλον. Είμαι πεπεισμένη πως τα παιδιά θα δημιουργήσουν τον κόσμο που όλοι ονειρευόμαστε. Παράλληλα, λόγω της μεγάλης αδυναμίας μου στο θέατρο – άλλωστε έχω υπάρξει και σκηνοθέτις- γράφω και θεατρικά. Και τα δυο είδη τα υπηρετώ με απόλυτο σεβασμό και αφοσίωση και έχοντας έντονο αίσθημα ευθύνης. Αν τα καταφέρνω καλά, ή εξίσου καλά και στα δύο, αυτό μόνο το κοινό μπορεί να το κρίνει. Πάντως, μέχρι στιγμής τα δυο παιδικά παραμύθια μου που κυκλοφορούν (Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου από τις Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης και Η νεράιδα της πιπίλας από την ΑΝΙΜΑ εκδοτική) πάνε εξαιρετικά καλά, όπως επίσης, πολύ καλά πηγαίνει και το θεατρικό έργο μου Πέρασμα που κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική.

MSB: Θεωρείς ότι η οικονομική-κοινωνική κρίση που βιώνουμε αποτελεί έναυσμα για συγγραφή;

Δ.Β.: Καταφύγιο και παρηγοριά. Αδιαμφισβήτητα (και) αυτό είναι η τέχνη. Κάθε μορφής. Πόσα εξαιρετικής ομορφιάς έργα δεν έχουν δημιουργηθεί σε μαύρες περιόδους κρίσεων ή ακόμα και πολέμων;

IMG_20181118_180830-01MSB: Πες μας λίγα λόγια για το θεατρικό σου έργο «Πέρασμα» που κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική.

Δ.Β.: Το Πέρασμα είναι ένα υπαρξιακό δράμα, ή πιο σωστά μια υπαρξιακή φάρσα, όπου ο βασικός ήρωας, ο Πέτρος, μέσα σε ένα διαμέρισμα βρόμικο, σκονισμένο και ακατάστατο, πακετάρει και τακτοποιεί πυρετωδώς πράγματα, προκειμένου να μετακομίσει και να πάει κάπου, κατά τα δικά του λεγόμενα, πολύ καλύτερα. Σε όλη αυτήν την προσπάθεια έχει κληθεί να τον βοηθήσει ο φίλος του, Λάζαρος, ο οποίος, όμως, τον περισσότερο χρόνο τον περνά σε μια κουνιστή πολυθρόνα, δίχως να δείχνει καμία διάθεση να τον συνδράμει με οποιονδήποτε τρόπο. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια πορεία προς την αυτογνωσία, τη μετάβαση ή τη μετακίνηση του ανθρώπου από μια κατάσταση σε μια άλλη. Καθώς ο χρόνος είναι για όλους μοιραία πεπερασμένος, περνά αμείλικτος και ολοένα λιγοστεύει, το Πέρασμα είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να μεταβεί από την πληγή στην ίαση, από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν κάποιος το επιθυμεί και είναι διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα. Αξίζει να σημειωθεί πως τον Δεκέμβριο του 2017 το Πέρασμα βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών.

MSB: Στο «Πέρασμα» λοιπόν με πρωταγωνιστές τον Πέτρο και τον Λάζαρο, γιατί επέλεξες ο Λάζαρος να είναι τόσο ήρεμος και σιωπηλός παρότι η ατμόσφαιρα κατά διαστήματα γίνεται εκρηκτική; Πιστεύεις ότι αυτό ήταν ένα βασικό χαρακτηριστικό της εξέλιξης του έργου;

Δ.Β.: Αν και στη ζωή του ο κάθε ένας από εμάς συναντά πολλούς ανθρώπους, δημιουργεί σχέσεις μαζί τους –ενίοτε τις διαλύει κιόλας-, ωστόσο στο μονοπάτι αυτογνωσίας είμαστε μόνοι. Ή πιο σωστά, τη στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε αν θα βαδίσουμε στο μονοπάτι αυτό, είμαστε μόνοι. Αυτό σημαίνει πως ο καθένας μας οικειοθελώς πρέπει καταρχάς να αποφασίσει ότι θέλει να γνωρίσει τον εαυτό του σε βάθος, να κατανοήσει τις επιθυμίες και τις αδυναμίες του και, τελικά, να κοιτάξει κατά πρόσωπο τα σφάλματα και τα ελαττώματά του, ώστε, πρώτα να τα αναγνωρίσει, να τα παραδεχτεί και να τα αποδεχτεί, να τα αγκαλιάσει και τελικά να τα διορθώσει. Ο στόχος είναι να μάθουμε να αγαπάμε αυτό που είμαστε και να είμαστε αυτό που θέλουμε. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να προσπαθούμε διαρκώς να βελτιωνόμαστε, να προχωράμε, να προοδεύουμε. Στο Πέρασμα ο Πέτρος βρίσκεται ουσιαστικά στο μονοπάτι της αυτογνωσίας, προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό του και να αναγνωρίσει τα λάθη που κατά καιρούς έκανε. Δίπλα του, μαζί του, κοντά του βρίσκεται ο ήρεμος, σιωπηλός, μυστηριώδης Λάζαρος, ο οποίος, όμως, δεν τον βοηθά στη μετακόμιση γενικά, αλλά τον συνδράμει μόνο σε συγκεκριμένες στιγμές και με ιδιαίτερους, παράξενους και αντισυμβατικούς ακόμα τρόπους. Αυτή η στάση του Λάζαρου θεωρώ πως είναι εξαιρετικά σημαντική για την εξέλιξη του έργου, καθώς αφήνει ελεύθερο τον απαραίτητο χώρο που χρειάζεται ο Πέτρος για να λειτουργήσει, να κινηθεί και να δράσει, δίχως, όμως, να τον (εξ)αναγκάζει να κάνει οτιδήποτε από αυτά, δίχως να του ασκεί οποιαδήποτε πίεση ως προς το ποια κατεύθυνση πρέπει αυτός να ακολουθήσει. Η εκούσια επιλογή. Πολύ σπουδαίο στοιχείο στη δουλειά μου. Ένα, όμως, εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικό στοιχείο στο Πέρασμα και σε αυτήν την πορεία προς την αυτογνωσία, είναι ο χρόνος. Το θέμα του χρόνου ανέκαθεν με απασχολούσε. Αν και όλοι ανεξαιρέτως γνωρίζουμε πως κάποια στιγμή θα έρθει μοιραία το τέλος, δεν είναι διόλου βέβαιο πως αυτή τη γνώση την έχουμε συνειδητοποιήσει ουσιαστικά. Ο Πέτρος μετακομίζει. Ο χρόνος πιέζει, η μεταφορική έχει έρθει, έχει κλείσει τον δρόμο και επίμονα κορναρίσματα ακούγονται συνέχεια. Το σπίτι πρέπει να αδειάσει. Ο ενοικιαστής πρέπει πια να το εγκαταλείψει. Αυτό ήταν. Ο Πέτρος έφτασε στο τέλος της διαμονής του σε αυτό το συγκεκριμένο διαμέρισμα. Έφτασε στο τέλος μιας διαδρομής. Βρίσκεται στο πέρασμα από την προηγούμενη κατάσταση στην επόμενη, από το πριν στο μετά. Το μονοπάτι της αυτογνωσίας, το μονοπάτι της ζωής, τα περιθώρια για την ίαση των τραυμάτων, όλα αυτά έχουν φτάσει στο τελικό σημείο. Και δυστυχώς αυτό είναι για όλους μας μια πραγματικότητα, μια στιγμή που θα έρθει, άσχετα από το πότε θα συμβεί αυτό. Το ερώτημα είναι τι έχει γίνει μέχρι τότε. Έχουν επιτευχθεί οι στόχοι; Βαδίσαμε στο μονοπάτι της αυτογνωσίας; Επιδιώξαμε να κάνουμε την υπέρβαση; Ζήσαμε όπως θέλαμε; Κάναμε όλα αυτά που θέλαμε; Είμαστε οι άνθρωποι που επιθυμήσαμε να είμαστε; Ο χρόνος στο Πέρασμα για τον Πέτρο τελειώνει κι αυτός, υποχρεωτικά πια, θα διασχίσει την πόρτα που από μικρό αγόρι τον στοίχειωνε. Αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι αν θα περάσει από την πόρτα αυτή συνειδητοποιημένος, ικανοποιημένος ή όπως ο ίδιος λέει προς το τέλος του έργου «ελεύθερος».

MSB: Ποιο είναι το επόμενο λογοτεχνικό σου βήμα;

Δ.Β.: Πριν λίγες μόλις μέρες ακόμα ένα θεατρικό έργο μου με τίτλο Το παιχνίδι της Αλίκης βραβεύτηκε στον 37ο πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και ήδη βρίσκομαι σε συζητήσεις ώστε να εκδοθεί και αυτό. Επίσης, σύντομα –ελπίζω ίσως και μέσα στον Δεκέμβριο- θα κυκλοφορήσει ακόμα ένα παιδικό παραμύθι μου από την εκδοτική Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης, όπως προανέφερα, με τίτλο Ρόμι και Μιράντα. Πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία για τη φίλια, όπου πρωταγωνιστές είναι δυο υπέροχα πλάσματα, μια μικρή ελεφαντίνα, η Ρόμι, και μια σκιουρίτσα, η Μιράντα. Σε έναν κόσμο όπου ανέκαθεν επικρατεί μια πολύ βαθιά –ανεξήγητη- έχθρα ανάμεσα στους ελέφαντες και τους σκίουρους, ένα ελεφαντάκι κι ένα σκιουράκι αποφασίζουν, με τη βοήθεια βέβαια λίγο και της τύχης-μοίρας, να κάνουν την υπέρβαση. Το παραμύθι μιλά για τη φιλία και τη διαφορετικότητα, αλλά και για τη μεγάλη δύναμη της αγάπης. Ωστόσο, το πιο σημαντικό μήνυμα είναι πως πρέπει να μάθουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, να είμαστε σκεπτόμενα όντα με κριτική σκέψη και ελεύθερη βούληση και να μην αποδεχόμαστε ως θέσφατα όσα μας λένε κάποιοι, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι αυτοί. Την πραγματικά υπέροχη εικονογράφηση έχει αναλάβει η εξαιρετικά ταλαντούχα Λουίζα Καραγεωργίου. Επιπλέον, συζητώ για να εκδοθούν στο άμεσο μέλλον μερικά ακόμα παιδικά παραμύθια μου, κυρίως αυτά που βραβεύτηκαν σε πανελλήνιους και διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς το τελευταίο διάστημα. Πρόκειται για ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι με τίτλο Το αστεράκι (έπαινος στον 7ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2018 από τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος στην κατηγορία «Παιδικό παραμύθι»), για το παιδικό διήγημα Το κορίτσι που τάιζε τα πουλιά (Β’ βραβείο στον 7ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2018 από τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος στην κατηγορία «Παιδικό – Νεανικό Διήγημα») και για το παραμύθι Η φύλακας των ξεχασμένων ονείρων (3ο βραβείο στον 18ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2018 της Εταιρείας Τεχνών, Επιστημών και Πολιτισμού Κερατσινίου).

Σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία και τις πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σας. Να είστε καλά.

 Κλείνοντας αυτό το άρθρο, θα ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου να ευχαριστήσω τη Δελίνα για την ευκαιρία να διαβάσω το θεατρικό της βιβλίο, καθώς και ένα παιδικό και να συζητήσουμε μαζί για την ίδια, για τη συγγραφή καθώς και τα έργα της. Καλή τύχη σε ότι κι αν κάνεις και πολλές επιτυχίες σου εύχομαι.

Εμείς ανανεώνουμε το ραντεβού μας για αύριο. Μέχρι τότε, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s