#Bookmasgr: Day 12- Meet_the_writer

Καλημέρα φίλοι μου!

 Η αλήθεια είναι πως ανυπομονούσα γι΄αυτή τη στιγμή που θα γνωρίζατε καλύτερα την Τατιάνα Τζινιώλη. Πριν σας παραθέσω την κουβέντα μας, θα ήθελα να σας πω μερικά στοιχεία για την ίδια καθώς και κάποια δικά μου σχόλια από το λίγο που τη γνωρίζω, κυρίως μέσα από τα έργα της.

τατιαναΗ Τατιάνα Τζινιώλη γεννήθηκε ένα μεσημέρι Ιανουαρίου του 1987.  Το 2006 αποφοίτησε από το τμήμα σκηνοθεσίας του Εργαστήριου Ελευθέρων Σπουδών του Ομίλου ANT1. Εργάστηκε ως ραδιοφωνική παραγωγός της ομογένειας της Αμερικής για μερικά χρόνια και το 2009 αποφοίτησε από το Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Μετά από διάφορες συνεργασίες σε εφημερίδες και περιοδικά, το 2012 ξεκίνησε το site τοπικού ενδιαφέροντος Alimos Online και το 2016 το site Book City. Συνεργάζεται με διάφορες ιστοσελίδες ως freelance editor και διδάσκει μαθήματα δημιουργικής γραφής σε εφήβους και ενήλικες στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Αλίμου. Δηλώνει περήφανα πως έχει μεγάλη αντοχή στη ζάχαρη, λατρεύει την early 00’s pop και μπορεί να μείνει ξύπνια πολλές ώρες, προκειμένου να κάνει binge-watching στις αγαπημένες της σειρές. Α, και πιστεύει πως η Geri Halliwell δεν έπρεπε να αφήσει τις Spice Girls.
Από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή κυκλοφορούν τα βιβλία της: Road Trip (2015), Ένα Βράδυ – Manhattan #1 (2016), Μετά τα Μεσάνυχτα – Manhattan #2 (2017), Πριν το Ξημέρωμα – Manhattan #3 (2018).

 Προσωπικά πιστεύω πως η Τατιάνα είναι ένα πολύ γλυκό πλάσμα, με πίστη στους ανθρώπους και στην αγάπη. Δεν ξέρω πως αλλιώς θα μπορούσε να γράψει αυτά τα βιβλία. Θα έλεγε κανείς πως είναι απλές ιστορίες αγάπης με το κλασικό happy end αλλα προσωπικά γέμισαν πεταλούδες το στομάχι μου (άμα σας λέω ρομαντική ψυχή…).

MSB: Πες μας λίγα λόγια για σένα

T.T.: Δεν είμαι πολύ ενδιαφέρουσα είναι η αλήθεια. Δουλεύω πολύ, έχω μεγάλη ανοχή στη ζάχαρη και στον τηγανητό υδατάνθρακα και λατρεύω την early 00s pop. Αυτά θεωρώ είναι τα πιο σημαντικά που πρέπει να ξέρει κάποιος για μένα.

MSB: Πιστεύεις ότι για να γράψει ένας συγγραφέας μία ερωτική ιστορία, θα πρέπει να έχει ζήσει κάτι ανάλογο;

T.T.: Δε θα το έλεγα. Είναι απλά ένα είδος λογοτεχνίας. Αν γράφεις αστυνομικό ή φανταστικό -ελπίζω- πως δεν έχεις ζήσει κάτι ανάλογο. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι πολύ καφεΐνη, χαρακτήρες που να ερωτευτείς ώστε να γίνουν ένα με σένα και μία ιστορία που να νιώθεις την ανάγκη να πεις.

MSB: Εσύ από πού άντλησες έμπνευση για να γράψεις τα βιβλία σου;

T.T.: Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο. Σίγουρα, για την τριλογία έμπνευση ήταν το ταξίδι στο Manhattan, όμως για τις ιστορίες η έμπνευση ερχόταν από διάφορα σημεία. Τραγούδια, θέματα που ήθελα να ασχοληθώ -όπως η διαχείριση πένθους-, προσωπικότητες που ήθελα να εξερευνήσω. Για το 18 Σκαλιά ήθελα να ασχοληθώ με τη Βοστώνη και τις παράλληλες ιστορίες των ενοίκων ενός κτιρίου.

MSB: Τι σχέση έχεις με την Αμερική; (Γιατί από τα βιβλία σου αντιλαμβάνομαι μία εξοικείωση με τα μέρη της.)

T.T.: Είναι σχέση λατρείας όπως ίσως έχεις καταλάβει. Μεγάλωσα -όπως οι περισσότεροι της γενιάς αυτής- με πολλά ερεθίσματα από το εξωτερικό. Μουσική, ταινίες, βιβλία, ταξίδια. Πλέον, νιώθω την κουλτούρα της αρκετά οικεία και είναι μία χώρα που δεν βαριέμαι ποτέ. Την έχω επισκεφτεί τρεις φορές και κάθε φορά την ερωτεύομαι όλο και περισσότερο. Ένα κλασικό «Αμερικανάκι», αν θες να βάλεις ταμπέλα!

MSB: Τρεις λέξεις οι οποίες χαρακτηρίζουν το νέο σου βιβλίο ’18 σκαλιά’.

T.T.: Μουσική. Έρωτας. Φιλία. Νομίζω αυτά είναι τα πιο χαρακτηριστικά. Ίσως και Μάφιν!

MSB: Ποιο είναι το επόμενο σου λογοτεχνικό βήμα;

T.T.: Χμ, έλα ντε! Δεν έχω ξεκινήσει ακόμη το επόμενο βιβλίο αλλά ευελπιστώ πως θα το κάνω σύντομα. Έχω μία ιστορία και δύο χαρακτήρες που με «γυροφέρνουν» έντονα.

MSB: Πρότεινε μας το αγαπημένο σου ερωτικό μυθιστόρημα.

T.T.: Από τα αγαπημένα μου είναι το Reasonable Doubt της Whitney G. και προτείνω σίγουρα τα βιβλία της Vi Keeland και Coleen Hoover.

 Κλείνοντας θα ήθελα για ακόμη μία φορά να ευχαριστήσω θερμά την Τατιάνα και να της ευχηθώ τα καλύτερα! Περιμένουμε κι άλλα όμορφα βιβλία! Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς αγαπημένοι μου!

ypografh

Advertisements

#Bookmasgr: Day 11- Κριτική βιβλίου

IMG_20181220_131032-01

Συγγραφέας: Τατιάνα Τζινιώλη

Τίτλος: 18 σκαλιά

Εκδότης: Εκδόσεις Πηγή

Τιμή: 12.00€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα είμαι πίσω με ένα βιβλίο που περίμενα πολύ καιρό να διαβάσω και το απόλαυσα όσο τίποτα άλλο. Προφανώς μιλάω για το νέο βιβλίο της Τατιάνας Τζινιώλη, η οποία με είχε κερδίσει μέσα στη χρονιά με την τριλογία Manhattan. Λατρεύω τις ιστορίες έρωτα της Τατιάνας γιατί πιστεύω πως είναι δυνατόν να συμβούν στην πραγματική ζωή αν και η ίδια υποστηρίζει πως καλύτερα αυτά τα έντονα αισθήματα να παραμένουν σε αναγνωστικό επίπεδο…δεν ξέρω, ίσως να έχει και δίκιο.

Το οπισθόφυλλο:

«Μία συμφωνία «Σαββατοκύριακου» για τον Τζούλιαν και την Ολίβια, της μεσοτοιχίας του ισογείου. Ένας γάμος μεταξύ αγνώστων για τον Κάρτερ και την Έμμα, του δευτέρου ορόφου.Ενοχλητική μουσική, ένας σκύλος και οι προσωπικές σχέσεις των ενοίκων του κτιρίου της οδού Beacon 59. Ανάμεσα σε κάθε όροφο, 18 σκαλιά τούς χωρίζουν – ή τους ενώνουν.

Τζούλιαν – Ολίβια

Τα συστατικά μίας επιτυχημένης συμφωνίας:
. Μένουμε στους όρους της.
. Δεν συζητάμε γι’ αυτήν όταν βρισκόμαστε.
. Δεν ερωτευόμαστε. Επαναλαμβάνω: Δεν ερωτευόμαστε.

Κάρτερ – Έμμα

Πράγματα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια ενός διημέρου στο Βέγκας:
. Πίνεις πολύ και παίζεις ακόμα περισσότερο.
. Ξυπνάς με πονοκέφαλο και αναρωτιέσαι τι έγινε το προηγούμενο βράδυ.
. Παίρνεις τηλέφωνο τον δικηγόρο σου, ώστε να ακυρώσεις τον γάμο.«

 

 Το βιβλίο αυτό περιέχει τις ιστορίες των Ολίβια-Τζούλιαν και Έμμα-Κάρτερ, προσωπικά η πρώτη μου άρεσε ένα τσικ παραπάνω. Αυτό που λατρεύω στα βιβλία της Τατιάνας είναι πως όλα τα γεγονότα παρουσιάζονται και από τις 2 οπτικές των πρωταγωνιστών και διαπιστώνεις ότι και οι άνδρες μπορούν να τσαλακώνονται. Δε θεωρώ ότι αυτό απέχει πολύ από την πραγματικότητα μιας και δεν πιστεύω ότι οι άνδρες είναι τόσο σκληρόπετσοι όσο θέλουν να δείχνουν.

 Άλλο ένα στοιχείο που μου άρεσε στο εν λόγω βιβλίο (και ίσχυε και στην τριλογία) είναι πως η Τατιάνα δεν ξεχνάει τους ήρωες της. Κάπου μέσα στα βιβλία της υπάρχει μία μικρή ανεπαίσθητη σύνδεση ώστε ενώ διαβάζεις μία άλλη ιστορία να μαθαίνεις τη συνέχεια της προηγούμενης. Στο συγκεκριμένο βιβλίο μάλιστα η σύνδεση αυτή ήταν πολύ πιο εμφανής κι έτσι οι ιστορίες μετά από ένα σημείο πλέκονται και συνεχίζονται σαν μία.

 Τέλος, μου άρεσε στις ιστορίες που περνάς από όλα τα στάδια των σχέσεων και μιας και είμαι τύπος του happy end αυτό με ευχαριστεί. Παρόλα αυτά, περιμένω κάποια στιγμή σε βιβλίο της συγγραφέως αυτό να μην αποτελεί κανόνα και να μας ξαφνιάσει. Νομίζω πως αυτό το είδος λογοτεχνίας και η Τατιάνα μπορούν να μας δώσουν μια συγκλονιστική ιστορία χωρίς απαραίτητα ευτυχισμένο τέλος.

 Κάπου εδώ κλείνω αυτό το άρθρο. Σας υπενθυμίζω πως στο mysecretbook στο instagram τρέχει διαγωνισμός για ένα αντίτυπο του βιβλίου καθώς και για ένα αντίτυπο από την τριλογία Manhattan. Αν δεν ανέβει κάποιο νέο άρθρο μέχρι την αλλαγή του χρόνου, σας εύχομαι να περάσετε τέλεια, ευτυχισμένο το 2019 και πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

#Bookmasgr: Day 10- 1 χρόνος χωρίς ΚΑΦΕ

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Χρόνια πολλά, με υγεία και πολύ πολύ αγάπη! Μιας και τα #bookmasgr είχαν ως εδώ έναν εξομολογητικό χαρακτήρα, αποφάσισα κλείνοντας αυτό τον κύκλο άρθρων (που δεν ακολούθησα επακριβώς) να σας μιλήσω για τη ζωή μου τον τελευταίο χρόνο ΧΩΡΙΣ ΚΑΦΕ!

 Ξεκίνησα να πίνω καφέ από μικρή ηλικία, όταν έπεισα τη μαμά μου να μου δώσει ΤΟΝ ΑΦΡΟ (φανταστείτε πόσα χρόνια ονειρευόμουν αυτή τη στιγμή, που αρκέστηκα στον αφρό) του φραπέ της. Μικρή ηλικία δεν εννοώ 10 χρονών, αλλά ήμουν 14-15 κάπου εκεί. Ήταν καλοκαίρι μάλιστα, διάβαζα για εξετάσεις, οπότε έπειτα από εκείνη την πρώτη δοκιμή καθημερινά θα έπινα έναν καφέ.

coffee Μεγαλώνοντας (17-18 χρονών) αυξήθηκε η ποσότητα καφεΐνης που κατανάλωνα. Τρίτη λυκείου έπινα και στις 11 το βράδυ κανέναν, αν είχα διάβασμα. Έτσι, το καλοκαίρι του 2012 που πήγα κατασκήνωση και δεν ήπια για 4 μέρες το λατρεμένο αυτό ρόφημα, δεν έχω καμία ανάμνηση. Όλα ξεκινούν από την ημέρα που ήπια δύο φρέντο εσπρέσο μονοκοπανιά. (Όχι καλέ δεν ήμουν εθισμένη…)

 Όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, έφτασα να πίνω 6-7 κούπες καφέ την ημέρα. Μετά μπήκε σταθερά ο εσπρέσο στη ζωή μου, μου έδωσε η μαμά μου την μηχανή και έφτιαχνα αβέρτα στο σπίτι καφέδες. Ως τότε, δεν αντιμετώπισα προβλήματα υπερέντασης μέχρι που στις εξετάσεις για το τελευταίο μου υποχρεωτικό μάθημα, ήπια 3 διπλούς εσπρέσο και όλο το βράδυ νόμιζα πως η καρδιά μου θα βγει από τη θέση της. Ίσως ήταν το πρώτο σημάδι πως έπρεπε να σταματήσει αυτή η σχέση πάθους.

 Πέντε μήνες μετά, στις 10/12 και με μια αγχώδη διαταραχή προ των πυλών η σχέση αυτή έλαβε τέλος. Το πρώτο διάστημα κοιμόμουν τουλάχιστο 10-12 ώρες την ημέρα και είχα πονοκέφαλο τις υπόλοιπες αλλά στην πορεία όλο αυτό σταμάτησε. Να σας πω ότι κακώς αλλά πολλές φορές επιλέγω ένα ντεκαφεϊνέ ρόφημα (ένα την ημέρα μου επιτρέπω) μιας και δεν βρήκα κάποιο τσάι (τύπου κόκκινη πλατεία) στο εμπόριο. Βέβαια, ένα χρόνο μετά επιτέλους βρήκα κάποιο που να μου αρέσει πολύ και ίσως κόψω τον ντεκάφ.

 Αν άλλαξε η ζωή μου με αυτή την επιλογή; Προσωπικά πιστεύω πως ναι, ηρέμησα σαν άνθρωπος, κοιμάμαι καλύτερα και δεν έχω πονοκεφάλους από στέρηση. Γενικά, θεωρώ πως κάθε μορφή εξάρτησης είναι βλαβερή και πρέπει να την αντιμετωπίζεις. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έτσι κι αλλιώς έλεγαν «Μέτρον άριστον», σίγουρα κάτι ήξεραν παραπάνω από εμάς. Κάπου εδώ σας αφήνω…μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

#Bookmasgr: Day 9-Κριτική βιβλίου

IMG_20181216_151018-01(1)

Συγγραφέας: Τζον Μπιούκαν

Τίτλος: Τα 39 σκαλοπάτια

Εκδότης: Εκδόσεις Μίνωας

Τιμή: 11.99€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗

 

 

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Επέστρεψα στο #bookmasgr μετά από κάποιες μέρες διότι ήρθα Νάουσα για τις διακοπές και είμαι στην προσαρμογή. Σήμερα λοιπόν, θα σας παρουσιάσω ένα βιβλίο της κατηγορίας Noir που μετά από τον Γ. Μαρή μπήκε μέσα στην καρδιά μου.

 Από το οπισθόφυλλο:

«Ο Ρίτσαρντ Χάνεϊ έχει γυρίσει πρόσφατα από την Αφρική και ζει στο Λονδίνο μια τρομακτικά βαρετή και πληκτική ζωή. Για να ξεγλιστρήσει από την ανία της καθημερινότητας, αποφασίζει να επιστρέψει στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, όταν ξαφνικά πληροφορείται την ύπαρξη μιας συνωμοσίας με σκοπό μία πολιτική δολοφονία, η οποία θα μπορούσε να εμπλέξει τη Μεγάλη Βρετανία σε πόλεμο. Όταν, λίγες μέρες αργότερα, ανακαλύπτει στο διαμέρισμά του δολοφονημένο τον Αμερικανό ο οποίος του είχε δώσει την πληροφορία, μετατρέπεται σε βασικό ύποπτο του φόνου. Ο Χάνεϊ δραπετεύει στην ύπαιθρο της Σκοτίας, όπου τόσο η βρετανική αστυνομία όσο και μια ομάδα αδίστακτων Γερμανών κατασκόπων, αποφασισμένων να κλέψουν τα στρατηγικά σχέδια της Βρετανίας εξαπολύουν εναντίον του ανελέητο ανθρωποκυνηγητό. Ο ήρωας του βιβλίου προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητά του αλλά και να κρατηθεί στη ζωή.«

 Με τα noir αυτό που μου αρέσει είναι πως η ιστορία είναι απλή και κατανοητή και δεν χρειάζονται κάποιες εισαγωγικές σελίδες γνωριμίας, ο συγγραφέας μπαίνει άμεσα στο θέμα. Με τα 39 σκαλοπάτια η αλήθεια είναι στην αρχή δεν καταλάβαινα τίποτα, μόνο πως ο Χάνεϊ βρίσκεται σε κίνδυνο. Στο τέλος άρχισε να ξεμπλέκεται το κουβάρι και ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Το βιβλίο σε κρατάει σε αγωνία σελίδα τη σελίδα. Μία ο Χάνεϊ σέρνεται στους ρεικότοπους να μην τον εντοπίσουν οι «εχθροί», μία αναγκάζεται να μπει στο «αρχηγείο» των τελευταίων για να ξεφύγει από την αστυνομία που τον καταζητεί για φόνο όπου τελικά το ανατινάζει με σκοπό να σωθεί. Δεν βρίσκει στιγμή την ησυχία του, κι όταν έρχεται η ώρα να αναλάβουν οι ισχυρότεροι, ο ίδιος ανακαλύπτει στοιχεία που εκείνοι αδυνατούν. Ακόμα κι όταν το μυστήριο έχει σχεδόν λυθεί, οι αμφιβολίες του πρωταγωνιστή κρατούν ξάγρυπνο τον νου του, το ίδιο βέβαια ισχύει και για τον αναγνώστη. Είχε κινηματογραφικά χαρακτηριστικά και από ότι ανακάλυψα, έχει γίνει ταινία σε σκηνοθεσία…Άλφρεντ Χίτσκοκ!

Αν υπάρχει κάτι που με χαλάει βέβαια στην κατηγορία noir είναι πως από εκεί που η δράση είναι στο ζενίθ, όλα αποκαλύπτονται και η αυλαία πέφτει. Εσύ τι κάνεις; Μένεις με μία περίσσεια ενέργειας που δε μπορείς πλέον να εξαντλήσεις στο εν λόγω βιβλίο οπότε ξεκινάς άμεσα το επόμενο.

 Κλείνοντας το άρθρο αυτό θα πω ότι προσωπικά μου άρεσε, γι’ αυτό θα συνεχίσω να εξερευνώ τον κόσμο της noir λογοτεχνίας και θα ήθέλα τις δικές σας προτάσεις. Κάπου εδώ θα σας αφήσω, μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

#Bookmasgr: Day 8- Πήγα σε συναυλία μόνη μου

Καλημέρα φίλοι μου!

Σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία του να πάω σε συναυλία μόνη μου. Τη προηγούμενη Τετάρτη στην πλατεία των Ιωαννίνων θα τραγουδούσε η Παυλίνα Βουλγαράκη, την οποία αγαπώ, για την έναρξη των εορταστικών εκδηλώσεων της πόλης. Συναυλία ακριβώς δεν το λες αλλά δεν ξέρω την λέξη που περιγράφει την συγκεκριμένη ενέργεια, μουσική εκδήλωση; Ίσως…εν πάση περιπτώσει το ζήτημα ήταν πως κανείς δε μπορούσε να με συνοδεύσει κι έτσι αποφάσισα να πάω μόνη.

Αρχικά, να σας πω πως η Παυλίνα ήταν καταπληκτική. Φωνάρα, σου αποπνέει καλοσύνη, ήθος, ηρεμία και όλα αυτά τα όμορφα αισθήματα που πρέπει να σου βγάζει ένας καλλιτέχνης. Δεν μετάνιωσα καθόλου που επέλεξα να πάω μόνη μου αν και παρακάτω θα σας αναφέρω τις διακυμάνσεις της διάθεσης μου.

IMG_20181205_203606-01

Στάδιο 1ο: Θα πάω μόνη μου να σκάσετε

Αυτό το στάδιο ήταν το κλειδί για να σηκωθώ, να ετοιμαστώ και να πάω να στηθώ στην πλατεία κοιτώντας γύρω τους υπόλοιπους ανθρώπους. Είμαι ευγνώμων που δεν αγνόησα την ανάγκη μου να παρευρεθώ στην εκδήλωση αυτή και είχα την ευκαιρία να ακούσω αγαπημένα κομμάτια από μια αγαπημένη ερμηνεύτρια.

Στάδιο 2ο: Η βασίλισσα της μοναξιάς-Παράπονο

Ήταν η στιγμή που ειλικρινά ήμουν έτοιμη να τα παρατήσω και να γυρίσω σπίτι μου. Εκεί που ο δήμαρχος λέει «Κανείς αυτές τις γιορτές να μη μείνει μόνος.», όλες οι παρέες να τον χειροκροτούν κι εγώ να αναρωτιέμαι βουρκωμένη τι ήρθα να κάνω μόνη μου. Ευτυχώς, ο δήμαρχος μας δεν είπε κι άλλα τέτοια ευχάριστα, εγώ προσποιήθηκα ότι κάτι μπήκε στο μάτι μου κι όλα τελειώσαν.

Στάδιο 3ο: Εγώ με ποιον θα χορέψω;

Πριν από την Παυλίνα Βουλγαράκη, τραγούδησε ένας νέος καλλιτέχνης, η αλήθεια είναι πως δε θυμάμαι το όνομα του. Αυτός λοιπόν, είπε κάποια χορευτικά κομμάτια του Μαραβέγια (τον οποίο επίσης υπερ-αγαπώ) και άλλων με αποτέλεσμα όλοι να τραγουδούν και να χορεύουν κι εγώ να κάθομαι σαν άγαλμα και απλά να ψιθυρίζω στοίχους. Για να είμαι ειλικρινής, ζήλεψα τους γύρω μου που είχαν παρέα και μπορούσαν να εκφραστούν άνετα. Γενικά εγώ είμαι ο τύπος άγαλμα στις συναυλίες, δεν κουνιέμαι πολύ αλλά νομίζω πως εκείνο το βράδυ και μέσα στο κρύο ήταν ιδανική η κίνηση…πρωτίστως για να μην ξεπαγιάσεις.

Στάδιο 4ο: Ζήσε το!

Άργησε αλλά ήρθε και το στάδιο αυτό. Ήταν η στιγμή που άρχισε η Παυλίνα να τραγουδάει. Αρχικά απαγόρεψα στον εαυτό μου να βγάλει πολλά βίντεο και φωτογραφίες γιατί ήθελα να ζήσω την εμπειρία αυτή στο 100%. Εν τέλει και τα βίντεο που τράβηξα ήταν για κλάματα και μετάνιωσα που θυσίασα έστω και τα τρία λεπτά για ένα βίντεο. Η ανάμνηση δεν εξαρτάται από μία εγγραφή εικόνας αλλά από αυτές τις εικόνες που κρατάει ο νους και τα αισθήματα που νιώθει εκείνη τη στιγμή η καρδιά σου. Προσωπικά, στο στάδιο αυτό, ένιωθα χαρά και περηφάνια. Χαρά για ευνόητους λόγους και περηφάνια γιατί τα κατάφερα. Πήγα μόνη μου σε αυτή τη μουσική εκδήλωση, λυπήθηκα, απογοητεύτηκα, είχα τάσεις φυγής αλλά τελικά πέρασα υπέροχα και απόλαυσα μια αγαπημένη μου ερμηνεύτρια.

Κάπου εδώ κλείνω αυτό το άρθρο, το οποίο ενδεχομένως να μη βρείτε ενδιαφέρον αλλά ήθελα πολύ να μοιραστώ αυτή μου την εμπειρία. Σαν συμβουλή θα ήθελα να κρατήσετε πως κάποιες φορές είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε πράγματα μόνοι μας. Εμείς και η ψυχούλα μας. Γενικά να αφιερώνετε χρόνο στον εαυτό σας, κάνει πολύ καλό. Αυτά από εμένα…μέχρι το επόμενο άρθρο πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

#Bookmasgr: Day 7-Κριτική βιβλίου

IMG_20181122_091930-01Συγγραφέας: Μίρκο Ζιλάυ

Τίτλος: Έτσι σκοτώνουν

Εκδότης: Εκδόσεις Πατάκη

Τιμή: 18.80€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο που θεωρώ πως το διάβασα αρκετά αργά, συγκριτικά με το ρυθμό που ακολουθώ, παρόλα αυτά το απόλαυσα απόλυτα. Ας ξεκινήσουμε όμως με το οπισθόφυλλο:

«Η βροχή που πέφτει στα τέλη του καλοκαιριού στη Ρώμη είναι αμείλικτη και ξεπλένει κάθε ίχνος: να γιατί η σκηνή του εγκλήματος είναι ένα ανεξιχνίαστο αίνιγμα. Ένα πράγμα μόνο είναι ξεκάθαρο: όποιος κι αν σκότωσε την άγνωστη γυναίκα, το έκανε με τη σχολαστική φροντίδα ενός χειρουργού, χρησιμοποιώντας τα ακονισμένα εργαλεία του για να σκηνοθετήσει έναν θάνατο. Γιατί ο θάνατος είναι θέαμα. Ο Ενρίκο Μαντσίνι αυτό το ξέρει καλά. Εκείνος δεν είναι ένας τυχαίος αστυνόμος. Παρ’ όλα αυτά αρνείται την υπόθεση. Απορρίπτει την ίδια την ιδέα ότι ο δράστης είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος. Μολονότι το ένστικτό του, μετά από μία μόλις δολοφονία, δεν αφήνει περιθώρια. Και δεν κάνει λάθος: με τη δεύτερη δολοφονία η πόλη βυθίζεται στον εφιάλτη. Στριμωγμένος για τα καλά, ο αστυνόμος αναγκάζεται να δεχτεί την έρευνα… Και να αποδεχτεί και την ιδέα πως ίσως δε θα καταφέρει να σταματήσει τον δολοφόνο προτού ολοκληρώσει το σχέδιό του. Προτού ο δολοφόνος αποδείξει σε όλους –και κυρίως σ’ εκείνον– ότι έτσι σκοτώνουν.»

 Ένα από τα θετικά χαρακτηριστικά αυτής της ιστορίας είναι πως εξελίσσεται με τον κατάλληλο ρυθμό. Ούτε πολύ γρήγορα, ούτε πολύ αργά ώστε να σε κουράσει. Ο Ζιλάυ μας αποδεικνύει το ταλέντο του σε αυτή την πρώτη του προσπάθεια η οποία είναι πολύ προσεγμένη και δεν υπάρχει ίχνος ερασιτεχνισμού. Ένα ακόμα πλεονέκτημα του βιβλίου είναι τα πολύ μικρά υποκεφάλαια του. Έτσι νιώθεις πως προχωράς ακόμα κι αν έχεις διαβάσει λίγο και χωρίς να χρειαστεί να αφήσεις την υπόθεση στη μέση.

 Όσον αφορά τον τόπο που εκτυλίσσεται η ιστορία, τι μπορεί να πει κανείς για την Ιταλία η οποία συνδυάζει το φως του πολιτισμού και το «υγρό»-σκοτάδι των εγκλημάτων. Οι περιγραφές των τοποθεσιών στο βιβλίο σε ταξίδευαν και πιστεύω πως αυτό ήταν πολύ όμορφο γιατί ο συγγραφέας δεν έμεινε στο κομμάτι του αστυνομικού-θρίλερ. Γενικά, η ιστορία δε σου προκαλούσε μόνο αισθήματα αγωνίας και φόβου. Είχε και το στοιχείο της απώλειας, την αγάπης, της συντροφικότητας, όλα σε μία υπέροχη αρμονία.

 Γενικά, είναι ένα βιβλίο που βασίζεται σε έξυπνους συμβολισμούς και αυτό το κάνει να ξεχωρίζει. Τέλος, θεωρώ πως ήταν ένα πολύ καλό βιβλίο γιατί ενώ ο δράστης αποκαλύφθηκε αρκετά νωρίς, δεν έχασα το ενδιαφέρον μου, αυτό το θεωρώ επιτυχία του Ζιλάυ. Κάπου εδώ θα σας αφήσω, μέχρι το επόμενο άρθρο…πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

#Bookmas: Day 6- Meet_the_writer

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Επέστρεψα με τη στήλη που αγαπήσατε περισσότερο και σήμερα θα γνωρίσουμε τη συγγραφέα Δελίνα Βασιλειάδη. Πριν σας αναφέρω τα όσα συζητήσαμε θα κάνω μια μικρή εισαγωγή σχετικά με κάποια στοιχεία που πρέπει να γνωρίζετε γι’ αυτή.

47258287_2246882685588635_5226367031862886400_n  Η Δελίνα Βασιλειάδη γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Είναι παντρεμένη κι έχει μια κόρη. Σπούδασε Χρηματοοικονομική και Λογιστική στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη, όπου, αφού κατόρθωσε να πάρει υποτροφίες σε όλα τα έτη των σπουδών, τελικά πρώτευσε, ορκίζοντας η ίδια το έτος της. Σπούδασε συγγραφή κινηματογραφικού σεναρίου και θεατρικού έργου, υποκριτική και σκηνοθεσία θεάτρου και κινηματογράφου στο εργαστήρι δραματικής τέχνης Παράθλαση και στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, ενώ παρακολούθησε πολλά σεμινάρια, μαθήματα και master classes για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Εργάστηκα για χρόνια πάνω στο αντικείμενο των σπουδών της αλλά πλέον έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην τέχνη, τη ζωγραφική, το θέατρο και, φυσικά, τη μεγάλη της αγάπη, τη συγγραφή, όπου έχει αποσπάσει πολλά βραβεία και διακρίσεις. Το 2017 απέσπασε το Βραβείο θεατρικού έργου για το θεατρικό έργο «Πέρασμα» από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών.

MSB: Πες μας λίγα λόγια για τον εαυτό σου.

Δ.Β.: Προτιμώ να μιλούν για μένα τα έργα και οι πράξεις μου, η δουλειά μου, οι πίνακες και τα κείμενά μου, παρά τα δικά μου λόγια.

MSB: Πότε ξεκίνησες να γράφεις και ποια θεωρείς πως ήταν η αφορμή;

Δ.Β.: Δεν μπορώ να με θυμηθώ να μη γράφω, να μη ζωγραφίζω, να μη διαβάζω. Από πάντα το μολύβι και το πινέλο ήταν προέκταση του χεριού μου. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, εικόνες, μουσική, ελευθερία και αγάπη. Όλα αυτά με οδήγησαν στο να αντιμετωπίζω την τέχνη ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Είμαι πραγματικά ευγνώμων στους γονείς μου που μου μετέδωσαν την αγάπη τους για το ωραίο και το καλό, για τα βιβλία και το διάβασμα, για την τέχνη γενικότερα. Με δίδαξαν να αναζητώ την ομορφιά παντού, στις λέξεις, στις σκέψεις, στα βιβλία, στις εικόνες, στις καρδιές. Ακόμα κι εκεί που ορισμένες φορές νομίζεις πως δεν υπάρχει. Από πάντα, λοιπόν, σκιτσάριζα, σχεδίαζα, ζωγράφιζα κι έγραφα στίχους, λέξεις, μικρές ιστορίες. Το θέατρο ανέκαθεν το αγαπούσα, ήταν και ακόμα είναι για μένα σχολείο και σπίτι, καταφύγιο, αλλά και ανάγκη, και για αυτό προσπαθούσα να γράψω και διαλόγους ανάμεσα σε φανταστικά πρόσωπα. Ωστόσο, παιδικά παραμύθια ξεκίνησα να γράφω όταν γεννήθηκε η κορούλα μου. Της διηγιόμουν διαρκώς τόσα πράγματα για τον υπέροχο κόσμο μας, για τη φύση που μας τρέφει και μας φροντίζει, για τους ανθρώπους, τα ζώα, τα πουλιά, τα φυτά… Κάποια στιγμή όλες αυτές οι ιστορίες βρήκαν τον δρόμο τους προς το χαρτί. Κι από εκεί και πέρα τις αγκάλιασε αμέσως πρώτα ο εκδοτικός οίκος Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης. Κι έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας με το πρώτο παραμύθι μου Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου, μια τρυφερή ιστορία για τη φιλία, την καλοσύνη και την αγάπη. Σύντομα, ακολουθεί το επόμενο με τίτλο Ρόμι και Μιράντα.

MSB: Είναι το ίδιο πιστεύεις να γράφεις ένα μυθιστόρημα, ένα θεατρικό και ένα παιδικό βιβλίο; Μπορεί ένας συγγραφέας να ανταποκρίνεται το ίδιο καλά σε όλα τα παραπάνω;

Δ.Β.: Σε καμία περίπτωση δεν είναι το ίδιο να γράφει κάποιος ένα μυθιστόρημα, ένα θεατρικό και ένα παιδικό βιβλίο. Το κάθε είδος απευθύνεται σε διαφορετικό κοινό και απαιτεί διαφορετική προετοιμασία και γραφή. Ωστόσο, ο τρόπος σκέψης είναι ο ίδιος. Και ξεκινά από τη βασική ερώτηση Ποιο είναι το μήνυμά μου; Θεωρώ πως ο κάθε καλλιτέχνης πρέπει να σέβεται το κοινό του και να είναι πάντα ειλικρινής με αυτό που πιστεύει, με αυτό που νιώθει και με αυτό που επιθυμεί να εκφράσει. Η τέχνη στόχο έχει να θέτει τα μεγάλα, τα σημαντικά, τα πανανθρώπινα ερωτήματα και να αναγκάζει κατά κάποιον τρόπο τον αναγνώστη, τον θεατή ενός πίνακα ή μιας θεατρικής παράστασης, τον ακροατή ενός μουσικού κομματιού, το κοινό γενικότερα να σκεφτεί. Εγώ ασχολούμαι με το παιδικό παραμύθι και το παιδικό διήγημα επειδή λατρεύω τα παιδιά και πιστεύω βαθιά πως αν σπείρεις έγκαιρα, μέσω του βιβλίου και της προώθησης της φιλαναγνωσίας, τον σωστό σπόρο, τον σπόρο της αγάπης, της καλοσύνης, της αλληλοβοήθειας και του σεβασμού στον συνάνθρωπο, αυτό σίγουρα θα αποδώσει στο μέλλον. Είμαι πεπεισμένη πως τα παιδιά θα δημιουργήσουν τον κόσμο που όλοι ονειρευόμαστε. Παράλληλα, λόγω της μεγάλης αδυναμίας μου στο θέατρο – άλλωστε έχω υπάρξει και σκηνοθέτις- γράφω και θεατρικά. Και τα δυο είδη τα υπηρετώ με απόλυτο σεβασμό και αφοσίωση και έχοντας έντονο αίσθημα ευθύνης. Αν τα καταφέρνω καλά, ή εξίσου καλά και στα δύο, αυτό μόνο το κοινό μπορεί να το κρίνει. Πάντως, μέχρι στιγμής τα δυο παιδικά παραμύθια μου που κυκλοφορούν (Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου από τις Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης και Η νεράιδα της πιπίλας από την ΑΝΙΜΑ εκδοτική) πάνε εξαιρετικά καλά, όπως επίσης, πολύ καλά πηγαίνει και το θεατρικό έργο μου Πέρασμα που κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική.

MSB: Θεωρείς ότι η οικονομική-κοινωνική κρίση που βιώνουμε αποτελεί έναυσμα για συγγραφή;

Δ.Β.: Καταφύγιο και παρηγοριά. Αδιαμφισβήτητα (και) αυτό είναι η τέχνη. Κάθε μορφής. Πόσα εξαιρετικής ομορφιάς έργα δεν έχουν δημιουργηθεί σε μαύρες περιόδους κρίσεων ή ακόμα και πολέμων;

IMG_20181118_180830-01MSB: Πες μας λίγα λόγια για το θεατρικό σου έργο «Πέρασμα» που κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική.

Δ.Β.: Το Πέρασμα είναι ένα υπαρξιακό δράμα, ή πιο σωστά μια υπαρξιακή φάρσα, όπου ο βασικός ήρωας, ο Πέτρος, μέσα σε ένα διαμέρισμα βρόμικο, σκονισμένο και ακατάστατο, πακετάρει και τακτοποιεί πυρετωδώς πράγματα, προκειμένου να μετακομίσει και να πάει κάπου, κατά τα δικά του λεγόμενα, πολύ καλύτερα. Σε όλη αυτήν την προσπάθεια έχει κληθεί να τον βοηθήσει ο φίλος του, Λάζαρος, ο οποίος, όμως, τον περισσότερο χρόνο τον περνά σε μια κουνιστή πολυθρόνα, δίχως να δείχνει καμία διάθεση να τον συνδράμει με οποιονδήποτε τρόπο. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια πορεία προς την αυτογνωσία, τη μετάβαση ή τη μετακίνηση του ανθρώπου από μια κατάσταση σε μια άλλη. Καθώς ο χρόνος είναι για όλους μοιραία πεπερασμένος, περνά αμείλικτος και ολοένα λιγοστεύει, το Πέρασμα είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να μεταβεί από την πληγή στην ίαση, από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν κάποιος το επιθυμεί και είναι διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα. Αξίζει να σημειωθεί πως τον Δεκέμβριο του 2017 το Πέρασμα βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών.

MSB: Στο «Πέρασμα» λοιπόν με πρωταγωνιστές τον Πέτρο και τον Λάζαρο, γιατί επέλεξες ο Λάζαρος να είναι τόσο ήρεμος και σιωπηλός παρότι η ατμόσφαιρα κατά διαστήματα γίνεται εκρηκτική; Πιστεύεις ότι αυτό ήταν ένα βασικό χαρακτηριστικό της εξέλιξης του έργου;

Δ.Β.: Αν και στη ζωή του ο κάθε ένας από εμάς συναντά πολλούς ανθρώπους, δημιουργεί σχέσεις μαζί τους –ενίοτε τις διαλύει κιόλας-, ωστόσο στο μονοπάτι αυτογνωσίας είμαστε μόνοι. Ή πιο σωστά, τη στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε αν θα βαδίσουμε στο μονοπάτι αυτό, είμαστε μόνοι. Αυτό σημαίνει πως ο καθένας μας οικειοθελώς πρέπει καταρχάς να αποφασίσει ότι θέλει να γνωρίσει τον εαυτό του σε βάθος, να κατανοήσει τις επιθυμίες και τις αδυναμίες του και, τελικά, να κοιτάξει κατά πρόσωπο τα σφάλματα και τα ελαττώματά του, ώστε, πρώτα να τα αναγνωρίσει, να τα παραδεχτεί και να τα αποδεχτεί, να τα αγκαλιάσει και τελικά να τα διορθώσει. Ο στόχος είναι να μάθουμε να αγαπάμε αυτό που είμαστε και να είμαστε αυτό που θέλουμε. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να προσπαθούμε διαρκώς να βελτιωνόμαστε, να προχωράμε, να προοδεύουμε. Στο Πέρασμα ο Πέτρος βρίσκεται ουσιαστικά στο μονοπάτι της αυτογνωσίας, προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό του και να αναγνωρίσει τα λάθη που κατά καιρούς έκανε. Δίπλα του, μαζί του, κοντά του βρίσκεται ο ήρεμος, σιωπηλός, μυστηριώδης Λάζαρος, ο οποίος, όμως, δεν τον βοηθά στη μετακόμιση γενικά, αλλά τον συνδράμει μόνο σε συγκεκριμένες στιγμές και με ιδιαίτερους, παράξενους και αντισυμβατικούς ακόμα τρόπους. Αυτή η στάση του Λάζαρου θεωρώ πως είναι εξαιρετικά σημαντική για την εξέλιξη του έργου, καθώς αφήνει ελεύθερο τον απαραίτητο χώρο που χρειάζεται ο Πέτρος για να λειτουργήσει, να κινηθεί και να δράσει, δίχως, όμως, να τον (εξ)αναγκάζει να κάνει οτιδήποτε από αυτά, δίχως να του ασκεί οποιαδήποτε πίεση ως προς το ποια κατεύθυνση πρέπει αυτός να ακολουθήσει. Η εκούσια επιλογή. Πολύ σπουδαίο στοιχείο στη δουλειά μου. Ένα, όμως, εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικό στοιχείο στο Πέρασμα και σε αυτήν την πορεία προς την αυτογνωσία, είναι ο χρόνος. Το θέμα του χρόνου ανέκαθεν με απασχολούσε. Αν και όλοι ανεξαιρέτως γνωρίζουμε πως κάποια στιγμή θα έρθει μοιραία το τέλος, δεν είναι διόλου βέβαιο πως αυτή τη γνώση την έχουμε συνειδητοποιήσει ουσιαστικά. Ο Πέτρος μετακομίζει. Ο χρόνος πιέζει, η μεταφορική έχει έρθει, έχει κλείσει τον δρόμο και επίμονα κορναρίσματα ακούγονται συνέχεια. Το σπίτι πρέπει να αδειάσει. Ο ενοικιαστής πρέπει πια να το εγκαταλείψει. Αυτό ήταν. Ο Πέτρος έφτασε στο τέλος της διαμονής του σε αυτό το συγκεκριμένο διαμέρισμα. Έφτασε στο τέλος μιας διαδρομής. Βρίσκεται στο πέρασμα από την προηγούμενη κατάσταση στην επόμενη, από το πριν στο μετά. Το μονοπάτι της αυτογνωσίας, το μονοπάτι της ζωής, τα περιθώρια για την ίαση των τραυμάτων, όλα αυτά έχουν φτάσει στο τελικό σημείο. Και δυστυχώς αυτό είναι για όλους μας μια πραγματικότητα, μια στιγμή που θα έρθει, άσχετα από το πότε θα συμβεί αυτό. Το ερώτημα είναι τι έχει γίνει μέχρι τότε. Έχουν επιτευχθεί οι στόχοι; Βαδίσαμε στο μονοπάτι της αυτογνωσίας; Επιδιώξαμε να κάνουμε την υπέρβαση; Ζήσαμε όπως θέλαμε; Κάναμε όλα αυτά που θέλαμε; Είμαστε οι άνθρωποι που επιθυμήσαμε να είμαστε; Ο χρόνος στο Πέρασμα για τον Πέτρο τελειώνει κι αυτός, υποχρεωτικά πια, θα διασχίσει την πόρτα που από μικρό αγόρι τον στοίχειωνε. Αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι αν θα περάσει από την πόρτα αυτή συνειδητοποιημένος, ικανοποιημένος ή όπως ο ίδιος λέει προς το τέλος του έργου «ελεύθερος».

MSB: Ποιο είναι το επόμενο λογοτεχνικό σου βήμα;

Δ.Β.: Πριν λίγες μόλις μέρες ακόμα ένα θεατρικό έργο μου με τίτλο Το παιχνίδι της Αλίκης βραβεύτηκε στον 37ο πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και ήδη βρίσκομαι σε συζητήσεις ώστε να εκδοθεί και αυτό. Επίσης, σύντομα –ελπίζω ίσως και μέσα στον Δεκέμβριο- θα κυκλοφορήσει ακόμα ένα παιδικό παραμύθι μου από την εκδοτική Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης, όπως προανέφερα, με τίτλο Ρόμι και Μιράντα. Πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία για τη φίλια, όπου πρωταγωνιστές είναι δυο υπέροχα πλάσματα, μια μικρή ελεφαντίνα, η Ρόμι, και μια σκιουρίτσα, η Μιράντα. Σε έναν κόσμο όπου ανέκαθεν επικρατεί μια πολύ βαθιά –ανεξήγητη- έχθρα ανάμεσα στους ελέφαντες και τους σκίουρους, ένα ελεφαντάκι κι ένα σκιουράκι αποφασίζουν, με τη βοήθεια βέβαια λίγο και της τύχης-μοίρας, να κάνουν την υπέρβαση. Το παραμύθι μιλά για τη φιλία και τη διαφορετικότητα, αλλά και για τη μεγάλη δύναμη της αγάπης. Ωστόσο, το πιο σημαντικό μήνυμα είναι πως πρέπει να μάθουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, να είμαστε σκεπτόμενα όντα με κριτική σκέψη και ελεύθερη βούληση και να μην αποδεχόμαστε ως θέσφατα όσα μας λένε κάποιοι, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι αυτοί. Την πραγματικά υπέροχη εικονογράφηση έχει αναλάβει η εξαιρετικά ταλαντούχα Λουίζα Καραγεωργίου. Επιπλέον, συζητώ για να εκδοθούν στο άμεσο μέλλον μερικά ακόμα παιδικά παραμύθια μου, κυρίως αυτά που βραβεύτηκαν σε πανελλήνιους και διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς το τελευταίο διάστημα. Πρόκειται για ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι με τίτλο Το αστεράκι (έπαινος στον 7ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2018 από τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος στην κατηγορία «Παιδικό παραμύθι»), για το παιδικό διήγημα Το κορίτσι που τάιζε τα πουλιά (Β’ βραβείο στον 7ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2018 από τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος στην κατηγορία «Παιδικό – Νεανικό Διήγημα») και για το παραμύθι Η φύλακας των ξεχασμένων ονείρων (3ο βραβείο στον 18ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2018 της Εταιρείας Τεχνών, Επιστημών και Πολιτισμού Κερατσινίου).

Σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία και τις πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σας. Να είστε καλά.

 Κλείνοντας αυτό το άρθρο, θα ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου να ευχαριστήσω τη Δελίνα για την ευκαιρία να διαβάσω το θεατρικό της βιβλίο, καθώς και ένα παιδικό και να συζητήσουμε μαζί για την ίδια, για τη συγγραφή καθώς και τα έργα της. Καλή τύχη σε ότι κι αν κάνεις και πολλές επιτυχίες σου εύχομαι.

Εμείς ανανεώνουμε το ραντεβού μας για αύριο. Μέχρι τότε, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

#Bookmas: Day 5-Κριτική βιβλίου

IMG_20181115_105609-02

Συγγραφέας: Χαρά Χρυσάφη

Τίτλος: Αυτό το βιβλίο θα αυτοκαταστραφεί σε 20 λεπτά

Εκδότης: Ελκυστής

Τιμή: 10.00€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗∗

 

 

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Όπως ξέρετε το 5άρι του ο βιβλιόφιλος δεν το χαρίζει εύκολα, αλλά ήρθε αυτή η στιγμή με το βιβλίο της Χαράς. Αυτό το βιβλίο δεν αυτοκαταστρέφεται αλλά έρχεται να καταστρέψει το δειλό σου εγώ και μέσα από τις στάχτες του να γεννηθεί ένα νέο, έτοιμο για σιχτιρίσει καθετί.

 Όταν το κράτησα στα χέρια μου και είδα στο οπισθόφυλλο τον όρο μανιφέστο, η αλήθεια είναι πως προβληματίστηκα διότι έχω συνδυάσει αυτή τη λέξη με την πολιτική. Η συγγραφέας μου φανέρωσε τον ορισμό της λέξης, τον οποίο αντιπροσωπεύει και το βιβλίο αυτό.

manifesto= φανερώνω, καθιστώ κάτι φανερό, εκδηλώνω

Σημαίνει τη γραπτή διακήρυξη πολιτικού, κοινωνικού ή καλλιτεχνικού περιεχομένου, όπου αναφέρονται οι βασικές αρχές ενός κινήματος ή εκφράζονται διαμαρτυρίες για μια δύσκολη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί.

 Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε εσάς, αλλά στα βιβλία με 5 αστέρια νιώθω πως δεν μπορώ να γράψω την κριτική τους. Νιώθω να θέλω να το χαρίσω σε όλο τον κόσμο για να καταλάβει όλα όσα δε μπορώ με λόγια να εκφράσω. Τα 20 μανιφέστα αυτού του βιβλίου με έκαναν να σκεφτώ, να αγανακτήσω, να αναθεωρήσω, να βρίσω, να διεκδικήσω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Είναι απίστευτο πόσα αισθήματα μπορεί να φέρει στην επιφάνεια ένα βιβλίο.Το  συγκεκριμένο, αισθήματα πολύ διαφορετικά από τη λύπη, τη χαρά, την αγάπη, τον τρόμο που μας προσφέρουν άλλα λογοτεχνικά έργα. Σας το συνιστώ και γι΄αυτό θα σας παραθέσω μερικά αγαπημένα μου αποσπάσματα.

«Έτσι πρέπει να ‘ναι η ζωή. Ξεδιάντροπα απρόσμενη, ξεκάθαρα μη δεδομένη. Είναι πολύ δύσκολο να προσπαθείς, είναι πολύ πιο γενναίο όμως να το φωνάζεις με όλη σου τη δύναμη. Είναι κρίμα να αφηγείσαι την αγάπη και να μη τη λες. Είναι κρίμα να τη σχεδιάζεις και να μη τη χτίζεις.«

Ξέρω ότι δεν σας είπα πολλά, αλλά ειλικρινά η βαθμολογία μου και τα αποσπάσματα που θα σας γράψω ελπίζω να είναι αρκετά για να μπει αυτό το βιβλίο στις λίστες σας.Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

«…αρνούμαι να δικαιολογήσω όλα αυτά τα πράσινα, μπλε, κόκκινα, μαύρα, χρυσομυγί και μπορδοροδοκόκκινα όντα της γενιάς μου, που χτίζουν το μέλλον τους στα καγιέν και στα κότερα του μπαμπά, στις χωρίς μόχθο και ιδρώτα πληρωμένες σπουδές, στην κατάχρηση της δήθεν επανάστασης, στη συνέχιση μιας κληροδοτημένης βολεψιάς σε καναπέδες, τραπέζια, γραφεία, ντιβανοκασέλες, σαλέ, μπουζουκλερί και πορείες του σπασίματος.«

…Η δική μου γενιά γέννησε μίζερους πλούσιους και ανοιχτόκαρδους φτωχούς. (…) Η δική μου η γενιά είναι γεμάτη από δηθενιές και ωχαδελφισμούς, αλλά είναι γεμάτη και από ανθρώπους που δεν ελπίζουν αλλά φτιάχνουν ελπίδες, που δεν ονειρεύονται αλλά φτιάχνουν όνειρα, που δε φοβούνται, αλλά χτίζουν σε γκρεμισμένα θεμέλια.

ypografh

#Bookmasgr: Day 4-Κριτική βιβλίου

IMG_20181118_180830-01

Συγγραφέας: Δελίνα Βασιλειάδη

Τίτλος: Πέρασμα

Εκδότης: Κάπα εκδοτική

Τιμή: 8.48€

Βαθμολογία: ∗∗∗

 

 

 

Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα είμαι πίσω με ένα θεατρικό βιβλίο. Η αλήθεια είναι πως πρώτη φορά διάβαζα κάτι αντίστοιχο και μπορώ να ομολογήσω πως μου άρεσε. Ένιωσα μια αμεσότητα, μία μεγαλύτερη ευκολία στο να εισέλθω στον κόσμο του πρωταγωνιστή.

 Τα πρόσωπα του έργου είναι ο Πέτρος και ο Λάζαρος. Ο πρώτος ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι του, την ίδια του τη ζωή, ο Λάζαρος είναι βουβός παρατηρητής της όλης διαδικασίας. Το οπισθόφυλλο μάλιστα περιγράφει τέλεια την κατάσταση του Πέτρου «Όλα εδώ μέσα, πράγματα, βιβλία, έπιπλα…για πέταμα είναι, το σπίτι…Όλα σάπισαν. Καλά που φεύγω.», μιας και ο ίδιος καθ’ όλη τη διάρκεια βγάζει μία αγανάκτηση απέναντι σε όλους και όλα. Όλο αυτό προκύπτει από το γεγονός πως ο Πέτρος θέλει να κάνει το επόμενο βήμα και για να συμβεί αυτό θα πρέπει να κάνει και τον απολογισμό της μέχρι τότε ζωής του, να απογυμνώσει το είναι του ώστε να προχωρήσει.

  Το θεατρικό αυτό είναι έντονο, αλλά φαίνεται και η αντίφαση μεταξύ του Πέτρου και του Λάζαρου. Καθώς ο πρώτος τρέχει να προλάβει να πακετάρει τα πάντα γιατί η μεταφορική ήδη έχει φτάσει και κορνάρει. Στον αντίποδα, ο Λάζαρος είναι χαλαρός, δρα μόνο σε συγκεκριμένες καταστάσεις αλλά παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του έργου.

 Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω το ζήτημα του χρόνου, σε συνδυασμό με τον απολογισμό του Πέτρου. Αυτή η ανάγκη προέκυψε έπειτα από μια κουβέντα που είχα με την συγγραφέα (θα δείτε αυτή τη συζήτηση σύντομα). Ο χρόνος τρέχει, ο απολογισμός πρέπει να γίνει ώστε να φτάσει ο Πέτρος (και αυτό ισχύει για όλους μας αν το σκεφτούμε) να απελευθερωθεί και να προχωρήσει και η μεταφορική κορνάρει ασταμάτητα. Οι επιλογές είναι είτε να μείνει όλο αυτό στη μέση, να αναβληθεί μέχρι νεοτέρας είτε να αγνοήσει την μεταφορική, να παγώσει ο χρόνος και να φτάσει στη λύτρωση. Κατά πόσο όμως θα είναι μία νέα αρχή αν δεν τελειώσει τα όσα άρχισε; Τελικά τι έκανε ο Πέτρος; Θα το μάθετε διαβάζοντας το βιβλίο.

Πριν σας αφήσω, θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη συγγραφέα γιατί πέρα από το ότι μου έστειλε το βιβλίο της (+ένα παιδικό βιβλίο, για το οποίο θα μιλήσουμε σε άλλο άρθρο), μου αφιέρωσε χρόνο για να με βοηθήσει με απορίες που είχα ώστε εσείς να διαβάσετε αυτή την κριτική κι εγώ να ηρεμήσω από τα ερωτήματα που με προβλημάτιζαν. Κάπου εδώ σας χαιρετώ, μέχρι το επόμενο άρθρο!

ypografh

#Bookmasgr: Day 3- Ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει

Καλημέρα φίλοι μου!

Σας είχα μιλήσει πριν λίγες μέρες για το φόβο μου στο πρόσωπο του Αγίου Βασίλη (αν και ήθελα 1.000.000 δώρα) και για το δώρο του 1999-2000, το ρολόι με τον Πίκατσου.

Την τραυματική αυτή χρονιά λοιπόν (ήμουν 5 χρονών), συνέβη ένα ατυχές γεγονός. Άκουσα τη μαμά μου να ομολογεί ότι ο παππούλης αυτός ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Για να είμαι ειλικρινής δε θυμάμαι πως ένιωσα, αν σκεφτούμε ότι φοβόμουν, μπορεί να ήταν και ανακούφιση. Βέβαια η αποκάλυψη αυτή δε με βοήθησε καθόλου, μιας και την επόμενη χρονιά, παραμονή Πρωτοχρονιάς βαλάντωσα πάλι στο κλάμα στο άκουσμα του κουδουνιού.

 Πώς έγινε η αποκάλυψη

Αυτός ο άτιμος ο Πίκατσου φταίει για όλα. Μια- δυο βδομάδες μετά το ρολόι σταμάτησε να λειτουργεί (νομίζω πως δεν επανήλθε ποτέ). Δε θυμάμαι τι έκανα γι’ αυτό αλλά είμαι 99% σίγουρη ότι θα γκρίνιαζα μιας και δένομαι πολύ με αντικείμενα. Έτσι λοιπόν, στην γκρίνια μου μέσα και καθώς η μαμά μου συζητούσε με κάποιον για το γεγονός είπε «30.000 δρχ το πήρε η θεία της και σταμάτησε!!»

what1  Με κάνω εικόνα τώρα που το γράφω, εκεί που κλαψουρίζω να ακούω αυτό και να σταματάνε όλα. Μέχρι και σήμερα κατηγορώ τη μαμά μου για αυτή την αποκάλυψη, προφανώς κάνοντας της πλάκα. Στην τελική, δεν με έπεισε, μιας και ακόμα ζητάω πράγματα από τον «Άγιο».

Ένα ακόμα οικογενειακό δράμα λοιπόν έφτασε στο τέλος του. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh