Hannah Kent- Έθιμα ταφής

IMG_20180823_123122-01

Συγγραφέας: Hannah Kent

Τίτλος: Έθιμα Ταφής

Εκδότης: Εκδόσεις Ίκαρος

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

Καλημέρα φίλοι μου!

Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο και όσοι το έχετε διαβάσει ξέρετε ακριβώς γιατί το χαρακτηρίζω έτσι. Έθιμα Ταφής λοιπόν και ήδη από τον τίτλο καταλαβαίνεις ότι το θέμα του είναι ‘βαρύ’.

Το οπισθόφυλλο:

«Στη Βόρεια Ισλανδία του 1829 η Agnes Magnúsdóttir καταδικάζεται σε θάνατο για την άγρια δολοφονία δύο ανδρών. Υποχρεώνεται να περάσει το χρόνο μέχρι την εκτέλεσή της στη φάρμα του Jón Jónsson με την οικογένειά του, την γυναίκα του και τις δύο κόρες τους. Η οικογένεια, τρομοκρατημένη που αναγκάζεται να συμβιώσει με μια καταδικασμένη δολοφόνο, αποφεύγει να της μιλήσει.

Μόνον ο Tóti, που έχει οριστεί πνευματικός σύμβουλός της έχει επαφή μαζί της, προσπαθώντας να σώσει την ψυχή της. Καθώς περνά ο καιρός και έρχεται ο χειμώνας, οι δουλειές στη φάρμα τους φέρνουν όλους πιο κοντά. Η ιστορία της Agnes ξεδιπλώνεται ενώ αναδύεται και το ερώτημα της πραγματικής ή μη ενοχής της.

Βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία το Έθιμα Ταφής είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για την προσωπική ελευθερία: πως βλέπουμε τον εαυτό μας, πως μας βλέπουν οι άλλοι, και ως που θα φτάσει ο καθένας για την αγάπη.

Η Hannah Kent μέσα από τις περιγραφές της Βορείου Ισλανδίας, όπου κάθε μέρα είναι μια μάχη για την επιβίωση, θέτει ένα καίριο ερώτημα: πως μπορεί μια γυναίκα να αντέξει όταν η ζωή της εξαρτάται από τις ιστορίες των άλλων.»

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο βιβλίο, ήταν το κλίμα μέσα στο οποίο εκτυλίσσονταν η υπόθεση. Ισλανδία, χειμώνας, φτώχεια, δέρματα στα παράθυρα γιατί δεν είχε εδραιωθεί η χρήση τζαμιών. Όλα να τα νιώθεις μουντά και ο πρωτόγονος θα έλεγες τρόπος ζωής να προσθέτει κι άλλο γκρι στις εικόνες του μυαλού. Να σημειωθεί ότι ένας λόγος που προτίμησα το βιβλίο αυτό ήταν το μελαγχολικό του εξώφυλλο, το οποίο ταιριάζει απόλυτα με όσα ανέφερα παραπάνω.

Αυτό που ίσως με στενοχώρησε πιο πολύ ήταν πως (όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο) η ζωή της Άγκνες βασίζονταν στο τι πίστευαν οι άλλοι για αυτή. Απόδειξη πως οι άνθρωποι ήταν, είναι και θα είναι στενόμυαλοι. Αυτό το γεγονός μου δημιουργούσε μια πίεση, πόσο μάλλον την ίδια την πρωταγωνίστρια.

Το μοναδικό αρνητικό, το οποίο στην πορεία αποδέχθηκα και θα έλεγα πως τελικά αποτέλεσε λόγο που ξεχώρισα το βιβλίο, είναι τα ονόματα, πόλεων, ανθρώπων, όλα! Τα ‘βαριά’ ονόματα λοιπόν του βιβλίου, ταίριαζαν απόλυτα με το κλίμα του κι αυτό ήταν καταπληκτικό! (Fun Fact: Μόλις στις τελευταίες σελίδες κατάλαβα ότι το επίθετο της Άγκνες ήταν Μάγκνουσντότιρ και ότι τελικά ήταν πιο εύκολο αρκεί να σκεφτόμουν ότι ήταν κόρη του Μάγκνους. Εγώ βέβαια αρκέστηκα σε όλο το βιβλίο να την αναγνωρίζω ως Άγκνες, δεν έπαιζε κανένα ρόλο για μένα άλλωστε ποιος ήταν ο πατέρας της. Πιστεύω ούτε και για αυτή!)

Κλείνοντας θα έλεγα πως το τέλος ήταν πικρό, με δεδομένο πως έτρεφα ελπίδες για κάτι διαφορετικό, σωτήριο. Αν θα έπρεπε πάντως να κρατήσω κάτι , αυτό είναι πως δεν πρέπει ποτέ να λογαριάζεις τι λένε οι γύρω σου για κάποιον άνθρωπο, πρέπει ο ίδιος να τον γνωρίσεις, να του δώσεις την ευκαιρία να σου αποκαλύψει την αλήθεια του…μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

Advertisements

Gillian Flynn- Το χέρι που κινεί τα νήματα

gillian_flynn

Συγγραφέας: Gillian Flynn

Τίτλος: Το χέρι που κινεί τα νήματα

Εκδότης: Εκδόσεις Μεταίχμιο

Βαθμολογία: ∗

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα έχω επιστρέψει με ένα βιβλίο που ακόμα προσπαθώ να αποφασίσω τι ένιωσα διαβάζοντας το. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είχε μια ξεκάθαρη αρχή, μέση και τέλος. Ήταν σαν αυτά τα παιδικά που διαρκούν τρία λεπτά και στο τέλος αναρωτιέσαι τι ακριβώς είδες.

 Αν είσαι ο τύπος που δε σου αρέσουν τα μεγάλα και περίπλοκα βιβλία ή είναι να πας ένα κοντινό ταξίδι ενδεχομένως να είναι το βιβλίο που ψάχνεις. Γιατί ακόμα κι αν η ιστορία δεν είναι συγκλονιστική, θα περάσει η ώρα σου σχεδόν ευχάριστα. Τώρα θα μου πεις, με το σχεδόν σας έπεισα. Είναι όμως που ακόμα και το τέλος είναι περίεργο χωρίς υπεύθυνο, ένοχο όπως θέλετε πείτε το. Αν σου αρέσει η ιστορία να σου δίνει τη δυνατότητα να επιλέξεις εσύ το τέλος που σου αρέσει περισσότερο, τότε βγάλε το σχεδόν, θα σου αρέσει! Εγώ θέλω το ίδιο το βιβλίο να με οδηγήσει με μία τελική κατάσταση. Προτιμώ ο συγγραφέας να έχει τον έλεγχο κι όχι να κάνω μαντεψιές.

Από το οπισθόφυλλο:

“Ποιο χέρι είναι αυτό που κινεί πραγματικά τα νήματα;
Μια απολαυστική ιστορία στην οποία ο αναγνώστης ως το τέλος αναρωτιέται ποιος είναι το παιδί και ποιος ο ενήλικας, ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, πού τελειώνει η επινόηση και πού αρχίζει η αλήθεια. Μια ωδή στην παράδοση των ιστοριών τρόμου με αναφορές σε βιβλία όπως Στρίψιμο της βίδας (Χένρι Τζέιμς), Η γυναίκα με τα λευκά (Γουίλκι Κόλινς), Ρεμπέκα (Δάφνη Ντι Μοριέ).

Μια περιθωριακή περσόνα, η ηρωίδα, αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο την ιστορία της. Βγάζει το ψωμί της προσφέροντας σεξουαλικές χάρες σε άντρες αλλά κάποια στιγμή αναβαθμίζεται και αρχίζει να εργάζεται ως μέντιουμ. Κρατάει όμως κάποιους από τους πιο πιστούς και παλιούς της πελάτες. Όταν θα την επισκεφθεί η πλούσια και εύθραυστη Σούζαν, θα βρει τη χρυσή ευκαιρία να βγάλει παραπάνω παραδάκι καθαρίζοντας την αύρα του σπιτιού της, το οποίο είναι ένα μέγαρο όπου η Σούζαν ζει με τον γιο και τον διαταραγμένο, κατά τα λεγόμενά της, προγονό της.”

Αυτά από εμένα φίλοι μου, μέχρι το επόμενο άρθρο πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Sebastian Fitzek- Το δέμα

IMG_20180815_125140_662Συγγραφέας: Sebastian Fitzek

Τίτλος: Το δέμα

Εκδότης: Εκδόσεις Διόπτρα

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Στο σημερινό άρθρο θα ομολογήσω πως είναι από τις λίγες φορές που επηρεάστηκα από κριτικές βιβλίων. Έτσι, με το που έπιασα στα χέρια μου “Το δέμα”, δεν το άφησα στιγμή. Είναι πολύ περίεργο το ότι ήμουν βέβαιη πως θα είναι καταπληκτικό επειδή κάποιοι από εσάς το νιώσατε. Σπάνια βαδίζω με βάση τις προτάσεις γιατί η άποψη για τα βιβλία (όπως και πολλά πράγματα στη ζωή) είναι κάτι υποκειμενικό.

 Θα ξεκινήσω την κριτική μου με τη φράση του Βίκτορ Λάρεντς που βρίσκουμε στο τέλος του βιβλίου “Τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται από έρωτα.” και η αλήθεια είναι πως πραγματικά πιστεύω ότι ισχύει. Στο βιβλίο μας βέβαια δε μιλάμε για τον κανονικό, ρομαντικό, αθώο έρωτα (καλά τον αθώο προφανώς, έγινε έγκλημα) αλλά για τον υπερβολικό, τον κτητικό αλλά και τον απαγορευμένο! Ως εδώ με τον έρωτα γιατί αν συνεχίσω θα σας γράψω όλο το βιβλίο.

 Καθώς διαβάζεις αράδα την αράδα, η αγωνία κορυφώνεται και νιώθεις κι εσύ ο ίδιος πως χάνεις τα λογικά σου μαζί με την Έμα. Συνεχώς υπάρχει το δίλημμα, είναι η Έμα ο θύτης ή το θύμα; Ειλικρινά, ο Fitzek (καθώς και η Δ. Κανελλοπούλου, να μην ξεχνάμε τους μεταφραστές) έχει κάνει καταπληκτικό στήσιμο της ιστορίας. Φαίνεται πως όλα τα στοιχεία ξετυλίγονται μπροστά μας, αλλά οι οπτικές είναι τόσες πολλές και τόσο αληθινές που δύσκολα διακρίνεται η πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι πως μέχρι το τέλος, δε ξέρεις τίποτα για την τελευταία κι εκεί είναι το μυστικό της επιτυχίας, η πλήρης ανατροπή! “Κι αυτό το δέμα πια;” θα αναρωτηθείς, μα ακόμα και για το δέμα δε θα ξέρεις απολύτως τίποτα…

Το οπισθόφυλλο:

Τους τελευταίους μήνες, μετά το απαίσιο εκείνο γεγονός, μένεις κλεισμένη στο σπίτι σου. Ένα πρωί, ο ταχυδρόμος σου αφήνει ένα δέμα για τον γείτονα που λείπει. Δεν έχεις ακούσει ποτέ ξανά το όνομα του. Κοιτάζεις από τον φράχτη, και ο κήπος του φαίνεται παρατημένος. Δείχνει σαν να μη ζει κάποιος εκεί καιρό τώρα. Κάτι σε σπρώχνει να ανοίξεις το δέμα. Ξεκινάει ο χειρότερος εφιάλτης της ζωής σου.

 Αυτά από εμένα φίλοι μου, μέχρι το επόμενο άρθρο…πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

Έλενα Αυγουστάτου- Δε θα χαθούμε

41856525_2237146749891184_1690834062140243968_n Συγγραφέας: Έλενα Αυγουστάτου

Τίτλος: Δε θα χαθούμε

Εκδότης: Εκδόσεις Πηγή

Βαθμολογία: ∗∗∗

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο που διάβασα στις αρχές του καλοκαιριού. Την Ε. Αυγουστάτου την ξέρετε από τη στήλη μας #meet_the_writer και ήρθε η ώρα να γνωρίσετε και το έργο της με τίτλο ‘Δε θα χαθούμε’. Σας έχω αναφέρει πολλές φορές το πόσο θαυμάζω τους νέους συγγραφείς που παρά τις δυσκολίες των καιρών ακολουθούν το όνειρο τους και μας χαρίζουν απλόχερα όμορφες ιστορίες χωρίς να αποζητούν κάποιο αντάλλαγμα. Η Έλενα είναι ένας από αυτούς.

 Στην αρχή ήμουν επιφυλακτική με το βιβλίο. Για κάποιο λόγο είχα παραλληλίσει το δυστοπικό και τη φαντασία. Δυστοπία λοιπόν ορίζεται στην λογοτεχνία, σύμφωνα με το λεξικό, η παρουσίαση μιας (μελλοντικής) κοινωνίας ή ενός κόσμου που έχει καταστραφεί και δυστυχεί. Συνεπώς, θα έλεγε κανείς ότι αυτού του είδους τα βιβλία θα έπρεπε να μας προβηματίσουν. Μας δείχνουν καταστάσεις που πρέπει να αλλάξουμε.

Από το οπισθόφυλλο:

“Κανείς, πουθενά, δεν είναι ασφαλής. Το νησί βουλιάζει.
Το νερό ανεβαίνει κι άλλο, κι άλλο. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι πιο αθόρυβος.
Η καρδιά διψά.
Μια υπόσχεση, δεν θα χαθούμε.
Η αλμύρα θολώνει τα μάτια και το χρήμα το μυαλό.
Η εξουσία θέλει να υποτάξει την αγάπη, απροσδόκητα γεννά τον έρωτα. Το τέλος φέρνει την αρχή και η αρχή τείνει πάντα προς το τέλος. Στόχος να λάβει ο καθένας ό,τι του αξίζει.
Μα ποιος με σιγουριά μπορεί να δείξει τον ένοχο;

Όταν η καλομαθημένη Σολ κινδυνεύει να παραδώσει τη ζωή της στον βυθό της θάλασσας, γνωρίζει τον Μαρίνο και τον ερωτεύεται. Η ισχυρή κοινωνικά οικογένειά της εναντιώνεται στον καινούριο και ψαριανό έρωτά της πιέζοντας την να παραμείνει με τον όμοιό της Πωλ. Όμως είναι αργά. Η Σολ ήδη αναθεωρεί το ποια είναι και πώς θέλει να εξελιχθεί. Και αναπτύσσεται μια εσωτερική μάχη ανάμεσα στον φόβο και το θάρρος, στη σταθερότητα και το ρίσκο για αλλαγή. Οι πλημμύρες πλήττουν το νησί αλλεπάλληλα και ο έρωτας πληγώνεται. Θάλασσα και φωτιά, ευαισθησία και οργή. Ακόμα κι αν ξεφύγεις από όλα, από τον εαυτό σου είναι αδύνατον.”

 Συνολικά, το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ. Κι ενώ εγώ είχα εστιάσει στον έρωτα (κλασσική Σέβη) της Σολ και του Μαρίνου μου απέδειξε πως υπήρχαν πολύ πιο σοβαρά ζητήματα για να ασχοληθώ. Μερικά από αυτά ήταν τα πρέπει που θέτουν οι γονείς στα παιδιά τους, η προδοσία, η αληθινή φιλία, η αγάπη για το τόπο μας και το περιβάλλον. Με όλα αυτά που “δε χανόμαστε” ακόμα κι αν νομίζουμε πως μπορούμε.

 Το τέλος αυτής της ιστορίας, δε μου είχε περάσει από το μυαλό. Θα συμφωνήσω όμως με τη συγγραφέα πως το βιβλίο βασίζεται στη φράση “Δε θα χαθούμε” και το αίσθημα αυτό της υπόσχεσης που κρύβεται πίσω από αυτή μου άφησε μια γλυκιά αίσθηση!

 Αυτά από εμένα φίλοι μου. Μέχρι το επόμενο άρθρο πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς και… «Δε θα χαθούμε»!

ypografh

Λέο Μπουσκάλια- Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις

IMG_20180815_184344-01 Συγγραφέας: Λέο Μπουσκάλια

Τίτλος:Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις

Εκδότης: Εκδόσεις Γλάρος

Βαθμολογία: ∗∗∗

 

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο που με ζόρισε αρκετά πολύ. Όπως όμως σας ανέφερα και στο instagram κατέληξα στο ότι μου άρεσε (δεν τρελάθηκα απλά ήταν καλό) γιατί κατάλαβα ακριβώς τους λόγους που δε μου άρεσε. Οξύμωρο, ναι! Θα σας εξηγήσω παρακάτω!

 Αρχικά θα ήθελα να σας γράψω κάποιες πληροφορίες που βρίσκουμε στις πρώτες σελίδες του βιβλίου για τον συγγραφέα. Ο Λ. Μπουσκάλια ήταν επίκουρος καθηγητής της Κοινωνικής Παιδαγωγικής  και Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, Ιταλικής καταγωγής, αλλά γέννημα και θρέμμα της Καλιφόρνια. Έγινε γνωστός σε εκατομμύρια ακροατές και θεατές σε όλη την Αμερική όπου τον παρακολούθησαν σε αίθουσες διαλέξεων και τηλεοπτικές εκπομπές. Μέσα από τα μαθήματα διδασκαλίας του ανέπτυξε ένα ειδικό σεμινάριο πάνω στην αγάπη και μέσω αυτής στην αλλαγή της καθημερινής μας συμπεριφοράς. Τα πιο γνωστά βιβλία του είναι: Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις, Ο δρόμος του Ταύρου, Η πτώση του φύλλου που το έλεγαν Φρεντ.

 Το οπισθόφυλλο:

«Το «Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις», είναι ένα από τα καλύτερα και πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του Λεό Μπουσκάλια. Είναι ένας ολόκληρος θησαυρός και μία ατελείωτη πηγή έμπνευσης, θάρρους και αποφασιστικότητας για όλους όσους αναζητούν μία καινούρια διάσταση στην προσωπικότητα τους και στη ζωή τους μέσα από τους δρόμους της κατανόησης και της αγάπης. Καθηγητής της παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, ψυχολόγος και συναρπαστικός ομιλητής, ο Μπουσκάλια σε καθηλώνει και σε μεταμορφώνει με τα βιβλία του, που όλα σχεδόν πηγάζουν από ομιλίες, διαλέξεις και ελεύθερες συζητήσεις μέσα και έξω από τις πανεπιστημιακές αίθουσες, «φωνάζει, μιμείται, γελά, δακρύζει και κλαίει», γράφει ένας σχολίαστης και συμπληρώνει: «Το να παρακολουθείς το Μπουσκάλια να μιλά είναι σαν να κουβεντιάζεις μ’ έναν παλιό φίλο πάνω σ’ ένα κοινό και ποθητό θέμα».»

 Το βιβλίο αυτό στην πλειοψηφία του δε μου άρεσε κι αυτό κυρίως γιατί είχα πολλές προσδοκίες. Να ξεκινήσω από το γεγονός ότι πολλές φορές ο συγγραφέας έδινε έναν τίτλο στα κεφάλαια όπου δεν έχει καμία σχέση με το θέμα της διάλεξης που παρουσιάζεται σε αυτά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κεφάλαιο ‘Πώς να γίνεις ο εαυτός σου’ που μιλάει για τις οικογένειες με παιδιά με αναπηρία. Προσωπικά δε θεωρώ ότι συνδέονται σημαντικά αυτά τα δύο, αλλά μάλλον ο Λέο είχε αντίθετη άποψη. Δεύτερο αρνητικό αυτού του βιβλίου, το γεγονός ότι επαναλαμβάνονται συχνά ίδια γεγονότα και ίδιες εκφράσεις. Θα μου πεις ‘Αυτό συμβαίνει γιατί κάθε κεφάλαιο είναι μια διαφορετική ομιλία.’ και έχεις δίκιο αλλά θα προτιμούσα κατά την επιμέλεια του κειμένου να αφαιρούνταν τα κομμάτια που έχουν αναφερθεί σε προηγούμενα κεφάλαια.

 Αγαπημένο μου κεφάλαιο ήταν το #9 με τίτλο ‘Διάλεξε τη ζωή’ αποσπάσματα από το οποίο θα σας βάλω παρακάτω. Η αλήθεια είναι πως στο τέλος του βιβλίου συνειδητοποίησα πως είχα πολλά ερωτήματα που περίμενα να λυθούν, μα ο Λέο δεν είχε απαντήσεις γιατί πολύ απλά είχε πάψει να ασχολείται με τις ερωτήσεις.

«Κλαίω τόσο συχνά όσο κι εσύ. Δεν έχω περισσότερες απαντήσεις από σένα. Απλώς έχω σταματήσει να βάζω ερωτήσεις. Αφήνομαι στη διαδικασία. Δεν ψάχνω καν για ερωτήματα. Σκέφτομαι μόνο πως το ότι υπάρχω είναι ένα θαυμάσιο πράγμα.»

 Αυτό βέβαια ήταν και η αιτία που στο τέλος είχα μία αρκετά καλή εντύπωση για το βιβλίο. Δε φταίει αυτό ή ο συγγραφέας που εγώ έχω ένα σωρό αναπάντητα ερωτήματα και δε ζω προσπαθώντας να τα απαντήσω… Αυτό ήταν και το νόημα, αυτό μου δίδαξε το βιβλίο αυτό! Να μη βάζεις ερωτήματα- εμπόδια στη ζωή σου, βούτα σε αυτή κι ας είναι βαθιά τα νερά της! Αργά ή γρήγορα θα μάθεις κολύμπι! Παίζει να τα λέω καλύτερα και από τον Μπουσκάλια!

 «Ζωή σημαίνει να βρωμίζεις τα χέρια σου, σημαίνει να πηδάς στη μέση της γιορτής, σημαίνει να πέφτεις με τα μούτρα. Ζωή σημαίνει να πηγαίνεις πέρα από τον εαυτό σου- προς τα αστέρια.»

 Αυτά από εμένα φίλοι μου! Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

 «Μ’ αρέσει η σκέψη πως την ημέρα που γεννιέται κανείς, του χαρίζουν τον κόσμο σαν δώρο γενεθλίων. Ένα υπέροχο κουτί δεμένο με εξαίσιες κορδέλες! Μερικοί δεν κάνουν τον κόπο ούτε τις κορδέλες να λύσουν, όχι ν’ ανοίξουν το κουτί. Κι όσοι το ανοίγουν περιμένουν να βρουν μέσα μόνο το θαύμα, την ομορφιά, την έκσταση. Ξαφνιάζονται που υπάρχει στη ζωή και ο πόνος και η απελπισία, η μοναξιά και η σύγχυση. Κι όμως είναι όλα μέρος της ζωής.»

«Το 90% των πραγμάτων που φοβόμαστε ότι θα συμβούν, ποτέ δε συμβαίνουν. Κι εμείς συνεχίζουμε να φοβόμαστε και να ανησυχούμε. Και μετά ανησυχούμε που ανησυχούμε!» (άρε Λέο εδώ ταυτίστηκα!)

ypografh

Υπόθεση: Η καλή νοικοκυρά…

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Στο instagram πριν αρκετό καιρό έκανα ένα γκάλοπ για το ποιες δουλειές σιχαίνονται οι γυναίκες…και οι άνδρες που βοηθούν σε αυτές!

 Tο λόγο έδωσα στις γυναίκες, φοιτήτριες, συζύγους, μητέρες μιας και (συγγνώμη άνδρες) αυτές αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο κομμάτι των οικιακών (ποιο μεγαλύτερο κομμάτι, όλο το πακέτο αλλά να μη θίξω του λιγοστούς άνδρες που έδειξαν πως ασχολούνται).

 Γενικά, από τα μηνύματα (αλλά και από προσωπική εμπειρία) θα παρατηρούσε κανείς πως από τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι ότι ξεπατωνόμαστε να καθαρίσουμε όλο το σπίτι, αλλά ποτέ αυτό δε δείχνει συμμαζεμένο. Ειλικρινά, δεν ξέρω πως γίνεται αυτό…Παρακάτω θα σας παρουσιάσω τις πέντε χειρότερες δουλειές, που μισούμε να κάνουμε και πάρτε το σαν μια μικρή ιδέα φίλοι άνδρες για το που μπορείτε να μας βοηθήσετε! Πριν αρχίσω να γράφω γι’ αυτές θα ήθελα πραγματικά να συγχαρώ όλες τις γυναίκες εκεί έξω που ταυτόχρονα είναι εργαζόμενες, σύζυγοι, μητέρες, μερικές φορές ακόμα και φοιτήτριες ταυτόχρονα! Τα καταφέρνετε περίφημα, μην έχετε καμία αμφιβολία γι’ αυτό.

 1. Σιδέρωμα

 200Δεν ξέρω σε ποια κατηγορία ανήκετε αλλά εγώ ακόμα σιδερώνω τα πάντα. Πετσέτες, πιτζάμες, εσώρουχα. Μόνο κάλτσες δε σιδερώνω! Πιστεύω ότι αν ποτέ γίνουμε περισσότεροι στο σπίτι, θα σταματήσουν αυτές οι πολυτέλειες. Κι άντε πες το χειμώνα, ζεσταίνεται και λίγο το κοκαλάκι σου. Το καλοκαίρι; Με 40 βαθμούς, αντί να είσαι σε καμιά παραλία, απλά παλεύεις με τη στοίβα των ασιδέρωτων. Το χειρότερο βέβαια είναι πως αυτή την εποχή τα πλυντήρια πληθαίνουν οπότε μία που εσύ παλεύεις να χαμηλώνεις τη στοίβα, μια που αυτή αγγίζει τον Όλυμπο. Παλαιότερα πάντως (1ο-2ο έτος) δε σιδέρωνα τίποτα και η μαμά μου με αποκαλούσε λέτσο, τότε εγώ τις απαντούσα «Τα ρούχα μου τα φοράω φοιτητικά!», ωραία χρόνια!

2. Πλύσιμο πιάτων

dishes Δεν υπάρχει πιστεύω μία… μία στιγμή μέσα στην ημέρα όπου ο νεροχύτης να μην έχει τίποτα μέσα. Με το που πλύνεις και το τελευταίο πιάτο, κάποιος διψάει, κάτι έχεις ξεχάσει σε άλλο σημείο του σπιτιού, κάτι θα πέσει κάτω, θα βρεις κάποια ατέλεια κάπου και άντε πάλι από την αρχή. Το χειρότερο; Τα λαδερά προφανώς. Πλένεις το πιάτο μια βδομάδα κι ακόμα έχει υπόλειμμα. Αν και για να είμαι ειλικρινής έχω βρει κόλπο! Όταν είναι να πλένω τα σκεύη που είχα μέσα λαδερό, ρίχνω καυτό νερό, ξύδι και απορρυπαντικό, τα κλείνω με το καπάκι και τα ταρακουνάω…δε μένει τίποτα!

3. Ξεσκόνισμα

xeskonisma Ευτυχώς στο φοιτητικό μας σπιτάκι είμαστε μινιμαλιστές και δεν έχουμε πολλά έπιπλα και διακοσμητικά. Στο πατρικό μου όμως που έχουμε, σκρίνιο, ράφια, βιβλιοθήκες, τραπέζια, τραπεζάκια και ό,τι άλλο τραβάει η καρδούλα σου, το ξεσκόνισμα είναι άθλιο. Κατέβασε τα διακοσμητικά, ξεσκόνισε την επιφάνεια, ξεσκόνισε τα αντικείμενα, επανατοποθέτησε…κόλαση.

4. Σφουγγάρισμα

sfoygg Το σφουγγάρισμα άνετα θα το χαρακτήριζα σαν το βάψιμο των νυχιών. Τα νύχια όταν τα βάφεις, ακριβώς εκείνη την ώρα θα θες να επισκεφτείς το μπάνιο για οποιοδήποτε λόγο. Αντίστοιχα με το σφουγγάρισμα, εκεί που λες τελείωσα να περιμένω να στεγνώσει, κάποιος θα πατήσει, θα αφήσει ίχνη και φτου από την αρχή. Το επίσης τραγικό που βιώνω με το σφουγγάρισμα είναι η σφουγγαρίστρα. Έναν εργοστασιάρχη με σφουγγαρίστρες έπρεπε να βρω με τέτοια συχνότητα που τις αλλάζω. Μιλάμε μαζεύουν τρελή τρίχα! Τρίχα από μαλλιά, από μούσια μέχρι και ματόκλαδα! ΕΛΕΟΣ! Σκέφτομαι πάρα πολύ σοβαρά να κλέψω την παρκετέζα της μαμάς κι ας μην έχω παρκέ. Τη δουλειά της να κάνει!

5. Άπλωμα ρούχων

aplwma Ήμουν μεταξύ αυτού και του μαγειρέματος αλλά είπα το δεύτερο να το βάλω ως bonus. Με το πλύσιμο των ρούχων όλα καλά μιας και υπάρχει το πλυντήριο, το άπλωμα όμως είναι βασανιστήριο. Συνήθως είναι η τελευταία δουλειά που μου μένει να κάνω, εκεί που έχω αρχίσει να χαλαρώνω…και διαπιστώνω ότι το λαμπάκι αναβοσβήνει! Και άντε πες πετσέτες, σεντόνια, ρούχα απλώνονται γρήγορα, εσώρουχα και κάλτσες όμως; Κάτσε Σέβη γύρισε από την καλή 40 ζευγάρια! Αυτή τη δουλειά αν έκανε το πλυντήριο μόνο του νομίζω θα ήμουν ένα τσικ πιο ικανοποιημένη!

+bonus #1: Μαγείρεμα

 Δε με λες και φαν (γι΄αυτό το μαγνήσιο και ο σίδηρος είναι στα τάρταρα) αλλά το χειρότερο δεν θεωρώ πως είναι τόσο η διαδικασία όσο η απόφαση του τι θα μαγειρέψεις. Εγώ τρώω και λίγα φαγητά όποτε μέσα στη βδομάδα φτάνω σε σημείο να μην έχω μία νέα επιλογή και εκνευρίζομαι. Το άλλο τραγικό επίσης με το μαγείρεμα είναι ο χρόνος εκτέλεσης της συνταγής σε σύγκριση με το «χρόνο εκτέλεσης» του φαγητού στο τραπέζι. Δύο ώρες μαγείρεμα, πέντε λεπτά κατανάλωση… (μισή ώρα πλύσιμο πιάτων! μην το ξεχνάμε!)

+bonus #2 (για μαμάδες): Παιδικό δωμάτιο

 Μου έστειλαν μανούλες ότι ένα από τα χειρότερα τους είναι να βάλουν σε τάξη στο δωμάτιο των παιδιών τους. Εγώ δεν ξέρω, πάντως από αναμνήσεις που έχω θυμάμαι έστηνα όλα μα όλα μου τα παιχνιδάκια (-άκια λόγω μεγέθους) στο πάτωμα και δε μπορούσε να μπει στο δωμάτιο άνθρωπος. Μάλιστα μια μέρα ο παππούς μου πάτησε ένα ένα πλειμομπίλ, σακατεύτηκε! Μαμάδες παρόλα αυτά μη μαλώνετε τα παιδάκια σας γιατί μέχρι πότε νομίζετε θα είναι μικρά για να απλώνουν όλα τους τα παιχνίδια; Εγώ πάντως , ακόμα και σήμερα, όταν γυρίζω σπίτι, αφήνω παντού αντικείμενα μου! Παράπονο μαμάς! Οπότε το βάσανο αυτό πρακτικά δεν σταματάει, αλλά η αλήθεια είναι πως τα παιδιά μεγαλώνουν και φεύγουν και μετά οι γονείς αναπολούν ακόμα και αυτές τις στιγμές!

 Κάπου εδώ θα κλείσω αυτό το άρθρο. Ήθελα μόνο να σημειώσω (γιατί το συζητούσα με ένα φίλο) ότι όσο φεμινίστριες και να ήμαστε θεωρώ ότι είναι από τα πιο υπέροχα πράγματα να φροντίζεις το σύντροφό σου και μελλοντικά την οικογένεια σου. Συνεπώς το «η καλή νοικοκυρά, είναι δούλα και κυρά» δε με προσβάλει καθόλου σαν χαρακτηρισμός. Παρόλα αυτά εσείς οι άνδρες καλό είναι να παίρνετε πρωτοβουλίες και να βοηθάτε, έστω και στο ελάχιστο γιατί οι απαιτήσεις της καθημερινότητας είναι πολλές και δε θέλει πολύ να φτάσουμε στο αμήν! Αυτά λοιπόν, μέχρι το επόμενο άρθρο πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

 

Ντόροθυ Κούμσον- Καρδιά από πάγο

 IMG_20180828_154447-01Συγγραφέας: Ντόροθυ Κούμσον

Τίτλος: Καρδιά από πάγο

Εκδότης: Εκδόσεις Μίνωας

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

 

Καλημέρα φίλοι μου!

 Επέστρεψα αυτή τη φορά με ένα ψυχολογικό θρίλερ το οποίο θα έλεγε κανείς πως με καθήλωσε αν σκεφτείς ότι το διάβασα σε 2 μέρες και κάτι. Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που διαβάζω αυτού του είδους τα βιβλία διαπιστώνω πόσο δύσκολο είναι να προκαλέσεις φόβο στον αναγνώστη. Επίσης, όταν διαβάζω τέτοιου είδους βιβλία, εύχομαι να μη συμβαίνουν κάπου αυτά στην πραγματικότητα, ενώ γνωρίζω ότι συμβαίνουν. Ναι, θα μου πείτε ότι σας έχω ζαλίσει από καιρό πως διαβάζω μόνο βιβλία τα οποία μπορούν να συμβαίνουν αληθινά, εννοώ όμως τα ρομαντικά όχι τα αστυνομικά και τα θρίλερ! Το οξύμωρο είναι πως πιο πιθανό είναι να συμβαίνουν τα θρίλερ στον κόσμο μας, παρά τα ρομαντικά! Πολύ άσχημο αυτό.

 Από το οπισθόφυλλο:

«Πρώτα έρχεται η αγάπη,μετά ακολουθεί ο φόνος

Ο δύο καλύτερες φίλες, Πόπι και Σερένα, είναι μάρτυρες μια δολοφονίας.
Ο καθηγητής της Σερένα μαχαιρώνεται μέχρι θανάτου.
Τα δύο κορίτσια κατηγορούνται για φόνο σε μια πολύκροτη δίκη που θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον των μίντια.
Τι πραγματικά, όμως, συνέβη εκείνη τη νύχτα;

Είκοσι χρόνια μετά η Πόπι διψάει για εκδίκηση και θέλει να αποκαλύψει την αλήθεια.
Η Σερένα, σύζυγος και μητέρα, προσπαθεί απεγνωσμένα να διατηρήσει την οικογενειακή της ηρεμία και να κρατήσει το παρελθόν καλά κρυμμένο από τους ανθρώπους που αγαπάει.

Η συνάντηση των δύο γυναικών ύστερα από τόσα χρόνια θα είναι εκρηκτική, με απρόβλεπτες συνέπειες, καθώς η αποκάλυψη παλιών μυστικών απειλεί να τινάξει στον αέρα τις ζωές όλων και να τις μετατρέψει για μια ακόμα φορά σε κόλαση.»

 Θα ήθελα να σημειώσω ότι η Πόπι και η Σερένα δεν είναι φίλες. Δεν ξέρω γιατί στο οπισθόφυλλο τις συνδέει έτσι. Συνεχίζω όμως με το γεγονός ότι μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ. Το θέμα του είναι ερωτικό έγκλημα και ως φαν του ρομαντικού και νέα φαν του αστυνομικού-θρίλερ, μπορώ να καλύπτω και τις δύο μου προτιμήσεις ταυτόχρονα!

 Σε αυτό το βιβλίο σημαντικό είναι πως μέχρι το τέλος δεν μπορείς να καταλάβεις ποιος είναι ο ένοχος. Έχεις εστιάσει σε κάποια άτομα αλλά δεν έχεις αρκετά στοιχεία για να καταλήξεις στον δολοφόνο του καθηγητή Μάρκους Χάλνσλι. Εντύπωση επίσης μου έκανε, μιας και οι δύο πρωταγωνίστριες δεν ήταν φίλες, ότι η σχέση τους περιελάμβανε και μίσος, ζήλια, συμπόνια, προστασία, πολύ έντονες εναλλαγές. Τέλος, με αυτό το βιβλίο θα καταλάβετε πόσα μπορεί να ανεχθεί μια γυναίκα όταν είναι ερωτευμένη. Ειλικρινά για τον έρωτα γίνονται τα πιο βάρβαρα εγκλήματα..και δεν εννοώ μόνο αυτά που περιλαμβάνουν αίμα!

 Αυτό το βιβλίο σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Δεν ξέρω αν η απειρία μου στο είδος με κάνει τόσο ενθουσιώδη αλλά μου άρεσε πάρα πολύ και όταν μου αρέσει κάτι δε μπορώ να το κρύψω, αυτός είναι άλλωστε ο σκοπός αυτής της σελίδας! Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Unpopular Opinion Book Tag

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα επέστρεψα με μια συζήτηση πάνω στα βιβλία! Και τι καλύτερο από μια σειρά ερωτήσεων που θα πρέπει να απαντήσω με απόλυτη ειλικρίνεια έπειτα από το tag της αγαπημένης μου bookitocat. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν θα καταφέρω να απαντήσω το ίδιο καλά με εκείνη, αλλά θα ακολουθήσω τη μέθοδο παρουσίασης της και ελπίζω στο καλύτερο αποτέλεσμα. Ας ξεκινήσουμε…

 1) Ένα διάσημο βιβλίο ή σειρά που δεν σου άρεσε καθόλου.

εικονα1

 Κι αν δεν είχα ακούσει για «Το μυστικό». Μετά από ανεπιτυχείς προσπάθειες να το διαβάσω ολόκληρο θα έλεγα πως το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί ήταν να μου κρατήσουν την ίδια του την ύπαρξη μυστική! Ξέρω πως είμαι πολύ σκληρή, αν δεις και την κριτική μου δηλαδή, είναι πασιφανές ότι δε μου άρεσε αλλά δε μπορώ να δεχθώ πως το μυστικό της επιτυχίας, της ευτυχίας κτλ είναι απλά να σκέφτεσαι έντονα αυτό που θες ώστε να εκπέμπεις την ίδια συχνότητα με τον πόθο σου -.- wth?!?! Στο σύνολο το βιβλίο έβγαζε μια απαίσια, στυμμένη θετικότητα του τύπου θέλετε χρήματα απλά σκεφτείτε τα! Με αυτή τη λογική φίλη Rhonda θα είχα τη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη σε ολόκληρη τη Γη! Πρωί- βράδυ σκέφτομαι βιβλία που θέλω τόσο μα τόσο πολύ, δυστυχώς όμως κανένα δεν ξεφύτρωσε στη βιβλιοθήκη μου! Από όλο το βιβλίο ειλικρινά να άξιζαν και 10 αράδες διασκορπισμένες. Δεν το προτείνω, το έχετε καταλάβει.

2) Ένα διάσημο βιβλίο ή σειρά που όλοι μισούν αλλά εσύ αγαπάς πάρα πολύ.

 εικονα2

 Η επιλογή μου αυτή δεν έχει να κάνει με το ότι αγαπώ πολύ αυτό το βιβλίο, αλλά με το ότι έχει πολύ χαμηλό μέσο όρο στη βαθμολογία σε σχέση με το πως το αξιολόγησα εγώ. Η ιστορία μου άρεσε πάρα πολύ, είχε στο σύνολο του αγωνία, δε μπορούσες να αποφασίσεις ποια από τις πρωταγωνίστριες είναι πιο παρανοϊκή. Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει και από την κριτική που είχε ανέβει πριν λίγο καιρό μου άρεσε και το θεώρησα ιδανικό για καλοκαιρινές διακοπές. (Σε περίπτωση που δεν έχεις ιδέα για ποια κριτική μιλάω πάτα ΕΔΩ.)

3) Ένα ερωτικό τρίγωνο που ο πρωταγωνιστής/στρια κατέληξε με το άτομο που δεν ήθελες. 

 Εδώ αρχίζει και μπερδεύει το πράγμα. Έχω δύο στο μυαλό μου, χωρίς η μία μου σκέψη να περιέχει ερωτικό τρίγωνο. Ή θα μπορούσες να το αναφέρεις και σαν τρίγωνο, αν η μία γωνία είναι ο θάνατος, ελπίζω να καταλαβαίνεις. Πρώτη σκέψη λοιπόν Λένα Μαντά, ‘Τη μέρα που σε γνώρισα’ ή αλλιώς ‘Ήταν ένας καφές στη χόβολη’. Σε σχετικό άρθρο που έχω αναρτήσει ενώ ανέφερα ότι είμαι πολύ κατά της απιστίας, θα έλεγα πως είναι από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα η πρωταγωνίστρια να καταλήξει με τον εραστή της. Ειδικά αν λάβω υπόψη το τέλος που έδωσε η συγγραφέας μετά από χρόνια στο βιβλίο της ‘Όσα ήθελα να δώσω’. Δεύτερη σκέψη, Πιερ Λεμέτρ με το βιβλίο ‘Ιρέν’, όπου στο τέλος ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο καταλήγει νεκρό. Δε θέλω να προβώ σε άλλες αποκαλύψεις.

4) Ένα διάσημο είδος βιβλίου που δεν σε ελκύει να διαβάσεις. 

 angry2Όταν διαβάσει η Ερατώ αυτή την απάντηση…αλίμονο μου. Δε με ελκύουν, όπως γνωρίζετε οι περισσότεροι, τα φαντασίας. Αυτό συμβαίνει γιατί δε μου αρέσει να πλάθω σενάρια που δε θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν πραγματικότητα. Σε ένα ερωτικό μυθιστόρημα, σε ένα αστυνομικό υπάρχουν στοιχεία τα οποία συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή. Αλλά παιδάκια να πετάνε με σκούπες, ή χόμπιτς που με ένα άσχημο πλάσμα παρέα προσπαθούν να καταστρέψουν ένα δαχτυλίδι…δύσκολα. Δεν τα απορρίπτω. Στο μέλλον θέλω πολύ να διαβάσω κάτι, να δω τι αίσθηση θα μου αφήσει αλλά προς στιγμήν δεν το επιλέγω.

5) Ένας διάσημος χαρακτήρας βιβλίων που δεν σου αρέσει καθόλου ενώ όλοι οι άλλοι το κάνουν.

 Δυσκολεύομαι. Αυτόν που θα αναφέρω δεν είναι ότι δε μου αρέσει καθόλου, ή τον μισώ απλά τον θεωρώ υπερτιμημένο. Και το όνομα αυτού…’Μικρός Πρίγκιψ’. Δεν πιστεύω ότι το βιβλίο αυτό είναι κακό απλά έχει γίνει πολύ εμπορικό. Τετράδια, τσάντες, μολύβια, σημειωματάρια, κούπες, μπλουζάκια και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Είναι ένα όμορφο βιβλίο δεν το αρνούμαι αλλά έχει καταλήξει σαν τον άγιο Βαλεντίνο.

6) Ένας πολύ διάσημος συγγραφέας που δεν σε ελκύει η συγγραφή του.

 Θεωρώ ότι για να απορρίψω έναν συγγραφέα θα πρέπει να διαβάσω πρώτα κάποιο έργο του. Προς στιγμήν λοιπόν δεν υπάρχει. Σαν πρώτη σκέψη μου ήρθε μεν ο Τόλκιν αλλά όχι γιατί διάβασα και δε μου άρεσε απλά ανήκει στο είδος που δεν προτιμώ. Ένας Έλληνας συγγραφέας του οποίου το βιβλίο με έχει προβληματίσει πολύ είναι το ‘Ιάσμη’ του Νίκου Γούλια. Αυτό συμβαίνει διότι έχει τόσους ναυτικούς όρους, πολύ λίγες υποσημειώσεις που φτάνω σε σημεία που δεν καταλαβαίνω τι θέλει να πει ο άνθρωπος. Η ιστορία είναι πολύ ωραία αλλά να που ακόμα δεν του έχω αφιερώσει χρόνο για τον παραπάνω λόγο.

7) Ένα διάσημο μοτίβο που έχεις βαρεθεί να βλέπεις στην λογοτεχνία. 

 Αν και ρομαντική ψυχή, θα έλεγα το happy end τον ερωτικών μυθιστορημάτων. Φτάνει με το έζησαν αυτοί καλά κι εμείς ας κλάψουμε τη μοίρα μας. Ζούμε σε έναν κόσμο με τόση μοναξιά, τόση έλλειψη επικοινωνίας που το βρίσκω ειρωνικό τα ζευγάρια στα βιβλία να ξεπερνούν όλες τις δυσκολίες. Θα μου πεις πρόβλημα των ανθρώπων είναι όχι των φανταστικών ηρώων ενός βιβλίου…αλλά τουλάχιστον ας βρίσκαμε απαντήσεις στις δυσκολίες μας μέσω αυτών. Δεν ξέρω αν είναι ένας λόγος που έχω στραφεί στην αστυνομική λογοτεχνία τον τελευταίο καιρό. Γενικά είμαι του ρομαντικού, ειλικρινά πιστεύω ότι έξω στον κόσμο μπορούν να συμβούν αυτά που διαβάζουμε αλλά πλέον θα αρχίσω να πιστεύω ότι τα ερωτικά μυθιστορήματα είναι παρακλάδι της φαντασίας.

8) Μια διάσημη σειρά βιβλίων που δεν σε ενδιαφέρει να διαβάσεις.

 angry1Από που να ξεκινήσω κι από που να τελειώσω. Έχετε καταλάβει ήδη ποιες θα πω. Χάρι Πότερ και Άρχοντα των δαχτυλιδιών. Παρόλα αυτά τουλάχιστον Χάρι Πότερ πιστεύω ότι κάποτε θα το προσπαθήσω. Το κριτήριο μου είναι κυρίως το είδος και όλα όσα ανέφερα παραπάνω για τα βιβλία φαντασίας. Ελπίζω μετά από όλα αυτά να με αγαπάτε ακόμη!

Είχα πάρει φόρα και για άλλες ερωτήσεις αλλά κάπου εδώ τελειώσαμε. Ειλικρινά πιστεύω ότι μετά από αυτές τις απαντήσεις πολλοί θα πουν ‘Από άτομο που διαβάζει Μαντά τι περιμέναμε’ αλλά ειλικρινά δε με απασχολεί καθόλου. Στην τελική, αυτό είναι ένα challenge και ο καθένας εκφέρει τις δικές του απόψεις, δε σημαίνει ότι θέλω να επηρεάσω τις δικές σας.

 Ερατώ, ευχαριστώ για το tag, ειλικρινά πίστευα ότι δε θα τα καταφέρω αλλά το έκανα, περιμένω τις απαντήσεις της Αγάπης και της Αλεξάνδρας. Εμείς θα τα πούμε στο επόμενο άρθρο. Μέχρι τότε, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς.

ypografh