Τζέημς Θέρμπερ- Τα δεκατρία ρολόγια

IMG_20180823_123752-01-01

Συγγραφέας: Τζέημς Θέρμπερ

Τίτλος: Τα δεκατρία ρολόγια

Εκδότης: Εκδόσεις Άμμος

Βαθμολογία: ∗∗∗

 

Καλημέρα φίλοι μου!
Επιστρέψαμε στο κανονικό μας πρόγραμμα και σήμερα θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο το οποίο θεωρείται παραμύθι αλλά εγώ θα το χαρακτήριζα μεν παραμύθι αλλά και για μεγάλα παιδιά.

Εδώ θα ήθελα πραγματικά να ανοίξω μία παρένθεση και να σας αναφέρω πως ένα παιδικό βιβλίο μπορεί να προσφέρει πολλά περισσότερα σε έναν ενήλικα. Ένα παιδικό βιβλίο θα σου δείξει ωραιοποιημένη την σκληρή αλήθεια καθώς και εύκολους τρόπους για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Όλα τα παραπάνω ένα παιδί τα λαμβάνει πιο απλοϊκά γιατί δεν τα αντιμετωπίζει έντονα στην καθημερινότητα του. Εμείς όμως οι… μεγάλοι μπορούμε ειλικρινά να κερδίσουμε από ένα απλό παραμύθι. Κλείνει η παρένθεση.

Από το οπισθόφυλλο:

««Ποιός είσαι;» ρώτησε ο τραγουδιστής.

«Είμαι ο Γκόλουξ», είπε ο Γκόλουξ περήφανα. «Ο μόνος Γκόλουξ επί Γης, κι όχι μια απλή επινόηση».

«Μοιάζεις με Γκόλουξ», είπε ο τροβαδούρος, «όπως η Σαραλίντα μοιάζει με τριαντάφυλλο».

«Μοιάζω μονάχα στα μισά πράγματα που λέω πως δεν τους μοιάζω. Τ’ άλλα μισά μοιάζουν με μένα», είπε ο Γκόλουξ. Αναστέναξε. «Πάντοτε πρέπει να βρίσκομαι κοντά σ’ αυτούς που βρίσκονται σε κίνδυνο».

«Ο κίνδυνος είναι δικός μου», είπε ο τροβαδούρος.

«Μισός δικός σου και μισός της Σαραλίντας».

«Αυτό δεν τό’ χα σκεφτεί», είπε ο τροβαδούρος «μα σ’ εμπιστεύομαι κι όπου οδηγείς πηγαίνω». «

 Νομίζω ότι πρώτη φορά θα εστιάσω πιο πολύ στη γραφή του παραμυθιού παρά στο ίδιο το παραμύθι. Ο Θέρμπερ έχει μια ιδιαίτερη μέθοδο όπου στην πρόταση θέτει δεδομένα και αναιρεί άλλα. Στην εισαγωγή μάλιστα αναφέρεται ότι στον κόσμο του συγγραφέα το παράδοξο έχει πάντα τη δική του λογική. Παρακάτω θα βρείτε αποσπάσματα που επιβεβαιώνουν την μοναδική του πένα.

«Είμαι πιο γέρος απ’ όσο είναι κουτσός, και πιο κοντός απ’ όσο είναι ψυχρός, μα θ’ απορήσεις λίγο αν σου πω πως είμαι πιο σοφός απ’ όσο κάνει αυτός το συνετό.»

«Μοιάζω μονάχα στα μισά πράγματα που λέω πως δεν τους μοιάζω. Τ’ άλλα μισά μοιάζουν σε μένα.»

 Είναι ένα ιδιαίτερο παραμύθι με κύριο μήνυμα του πως ο πλούτος δε διαρκεί για πάντα και κυρίως πως δε φέρνει την ευτυχία. Θα έλεγε κανείς κοινότυπο, μα ο τρόπος που το παρουσιάζει ο συγγραφέας είναι πολύ όμορφος. Θα μπορούσα να πω πως ταυτίζεται με το γεγονός πως τα πολλά χρήματα είναι ικανά να προκαλέσουν δάκρυα στους κατόχους τους. Δε νομίζω πως μπορώ να σχολιάσω κάτι παραπάνω για το παραμύθι αυτό γιατί είναι μικρό, έξυπνο, όμορφο και δε θέλω να αποκαλύψω πολλές πληροφορίες.

 Κλείνοντας θα σας παραθέσω λόγια του ίδιου του συγγραφέα. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

«Δεν βλέπω πως μπορεί να ελπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος πως θα διατηρήσει τα λογικά του, αν δεν λοξοδρομεί κάπου-κάπου σ’ αυτά τα μονοπάτια»

«Τα μισά μέρη που έχω πάει, δεν υπήρξαν ποτέ…»

ypografh

Advertisements

Γιάννης Μαρής- Το κόκκινο βάζο

IMG_20180823_124207-01

Συγγραφέας: Γιάννης Μαρής

Τίτλος: Το κόκκινο βάζο

Εκδότης: Βήμα Νουάρ

Βαθμολογία: ∗∗∗∗∗

 

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Φτάνουμε κοντά στο τέλος του καλοκαιριού και ήρθε η ώρα σιγά σιγά να επιστρέψουμε στο πρόγραμμα μας. Εκτός προγράμματος όμως σήμερα θα σας παρουσιάσω το καλύτερο βιβλίο που διάβασα αυτό το καλοκαίρι!

 Δυστυχώς, είμαι στη δυσάρεστη θέση να σας ενημερώσω πως είναι εξαντλημένο από παντού (τουλ. εκεί που το αναζήτησα εγώ) και μπορείτε να το βρείτε μόνο από κάποιον άλλο που θέλει να σας το δανείσει. Προσωπικά το πήρα για αρχή δανεικό και νομίζω πως θα ευγνωμονώ για πάντα τη φίλη που μου πρότεινε τον συγγραφέα αλλά και το συγκεκριμένο βιβλίο!

 Λίγα λόγια από το οπισθόφυλλο:

«Η Λένα Κορονέλλου ξυπνάει μες στη νύχτα στο σπίτι της στο Ψυχικό, με την εντύπωση πως κάποιος έχει μπει στο δωμάτιό της. Προσπαθεί να ανάψει το φως, αλλά δεν ανάβει. Θέλει να φωνάξει, αλλά δεν μπορεί. Τρελή από την αγωνία, πυροβολεί και ο άγνωστος σωριάζεται στο πάτωμα. Τότε, το φως ανάβει μόνο του και η Λένα βλέπει με φρίκη πως έχει σκοτώσει τον άντρα της ένα κόκκινο βάζο έχει πέσει στο πάτωμα κι έχει γίνει θρύψαλα. Βγαίνει αλλόφρων από το δωμάτιο και, όταν επιστρέφει με τους υπηρέτες του σπιτιού, το πτώμα έχει εξαφανιστεί και το βάζο βρίσκεται ανέπαφο στην θέση του.
Τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά;
Συνέβησαν, άραγε, στ’ αλήθεια ή τα φαντάστηκε;»

 Θα έλεγα πως είμαι ενθουσιασμένη με το βιβλίο. Με κέρδισε το γεγονός πως είναι τόσο απλό μα και ταυτόχρονα πολύπλοκο. Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως είσαι σε αγωνία και στις 264 σελίδες του, ενώ ο ένοχος είναι πασιφανές ποιος είναι, μέχρι βέβαια να αμφισβητηθούν οι πάντες! Κάτι που επίσης μου άρεσε πολύ είναι η απλότητα του λόγου του Μαρή καθώς και οι απότομες διακοπές του διαλόγου όπου δίνουν θέση στην αφήγηση. Την ιστορία αυτή την ένιωσα σαν τις μπλε ιστορίες, αυτές που ο αφηγητής λέει ένα τμήμα της και οι υπόλοιποι προσπαθούν να βρουν την «λύση». Τέλος, θα σας αποκαλύψω απλά ότι το μυστήριο λύνει ο Μαυρίδης ο οποίος δεν είναι αστυνόμος ή ντετέκτιβ παρά ένας πανέξυπνος δημοσιογράφος και ο αγαπημένος μου χαρακτήρας. Πιστεύω πως θα το ευχαριστηθείτε κι αν το πάρει το μάτι σας πουθενά αγοράστε το απευθείας, είναι δυσεύρετο!

 Αυτά από εμένα! Μέχρι το επόμενο άρθρο (την επόμενη Πέμπτη σύμφωνα με το πρόγραμμα) πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Πιερ Λεμέτρ- Ιρέν

IMG_20180719_093640-01

Συγγραφέας: Πιερ Λεμέτρ

Τίτλος: Ιρέν

Εκδότης: Εκδόσεις Μίνωας

Τιμή: 17.70€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο που με ταλαιπώρησε αρκετά μέχρι να το διαβάσω. Όχι γιατί ήταν κουραστικό, αλλά γιατί συνέπεσε με την μετακόμιση με αποτέλεσμα να το ξεκινήσω από την αρχή όταν βρήκα ελεύθερο χρόνο.

 Θα έλεγα πως είναι ένα ιδιαίτερο αστυνομικό μυθιστόρημα το οποίο μου θύμισε πάρα πολύ τη σειρά ‘The following’. Αν δεν είχα ταυτόχρονα αρκετές δουλειές πιστεύω πως θα το διάβαζα σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα, συνεπώς είναι από τις λίγες φορές που ο χρόνος ανάγνωσης δεν μαρτυρά το αν μου άρεσε το βιβλίο και η αλήθεια είναι πως μου άρεσε πάρα πολύ!

 Δε θα το αρνηθώ, υπήρχαν σημεία όπου ένιωσα ότι ο συγγραφέας τραβάει από τα μαλλιά την πλοκή, τις στιγμές της μεγάλης αγωνίας, όπου εσύ το μόνο που θέλεις είναι να μάθεις τι θα γίνει παρακάτω. Επίσης, το γεγονός με τα γαλλικά ονόματα των πρωταγωνιστών και των περιοχών είναι κάτι που με δυσκόλεψε. Εδώ να σημειωθεί ότι είμαι πολύ περίεργη στην ονοματολογία γι’ αυτό και για χρόνια διάβαζα μόνο βιβλία από Έλληνες συγγραφείς όπου τα ονόματα ήταν πάντα ελληνικά. Αυτό συμβαίνει γιατί στη βιασύνη μου μέσα να μάθω τι γίνεται και στην ανάγκη μου βέβαια για να πλάσω ωραίες εικόνες, δε μπορώ να έχω αμφιβολίες για την προφορά και τον τονισμό στα ονόματα. Αυτά όμως είναι προβλήματα μηδαμινά.

 Συνολικά ήταν ένα καταπληκτικό βιβλίο, όπου σε κρατάει σε αγωνία μιας και οι υποθέσεις είναι μπερδεμένες. Ειδικά το τρικ οπού οδήγησε στην αποκάλυψη του ενόχου ήταν πανέξυπνο (εγώ δε θα το σκεφτόμουν ποτέ). Τέλος, το φινάλε ήταν ανατρεπτικό αν και προσωπικά αν ήταν στο χέρι μου θα το άλλαζα (δε λέω παραπάνω για να μην αποκαλύψω κάτι που δεν πρέπει).

 Πιστεύω ότι είναι από τα πολύ καλά αστυνομικά, αν λάβω υπόψη μάλιστα τις κριτικές για τον συγγραφέα. Σημαντικό ρόλο βέβαια σε όλα αυτά παίζει και η μετάφραση την οποία θα χαρακτήριζα πάρα πολύ καλή, ειδικά αν σκεφτείς πως ένα βιβλίο όπου στο goodreads έχει 398 σελίδες αποδόθηκε σε 505.

 Από το οπισθόφυλλο:

«Από την πρώτη κιόλας δολοφονία, αποτρόπαια και φριχτή, ο ντετέκτιβ Καμίγ Βεροβέν ξαφνιάζεται από τη βιαιότητα του εγκλήματος και αντιλαμβάνεται ότι αυτή η υπόθεση δεν θα είναι ίδια με καμία άλλη.
Η αστυνομία ανακαλύπτει τα σώματα δύο γυναικών άγρια τεμαχισμένα και τελετουργικά τοποθετημένα σε ένα διαμέρισμα του Παρισιού.
Στον τοίχο καρφωμένο το κεφάλι του ενός θύματος και δίπλα ένα αποτύπωμα.
Σταδιακά αποκαλύπτονται και άλλα εγκλήματα, εξίσου φρικιαστικά, όσο και αναίτια.

Ο ντετέκτιβ, ιδιόρρυθμος και αντισυμβατικός, αντιλαμβάνεται ότι έχει να κάνει με έναν κατά συρροήν μανιακό δολοφόνο, που σχεδιάζει αριστοτεχνικά κάθε έγκλημα.
O Βεροβέν, έντρομος, συνειδητοποιεί ότι ο χρόνος μετρά αντίστροφα όταν και η προσωπική ζωή του θα αποτελέσει μέρος του ανατριχιαστικού σεναρίου που έχει επινοήσει ο δολοφόνος.

Ποιο είναι το αόρατο νήμα που συνδέει όλες αυτές τις άγριες δολοφονίες;

Ένα καταιγιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα από έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς.
Η πρωτότυπη δομή και η ασύλληπτη ανατροπή κατατάσσουν το Ιρέν στα κορυφαία αστυνομικά μυθιστορήματα των τελευταίων ετών.»

 Αυτά από εμένα, καλό υπόλοιπο διακοπών και μέχρι το επόμενο άρθρο πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

Γιατί θα παρατούσα τα βιβλία…

Καλησπέρα φίλοι μου!

Σήμερα βραδινή αλλά με αφορμή την φωτογραφία που ανέβασα στο instagram, αναρωτήθηκα: Θα παρατούσες Σέβη τα βιβλία; Κι αν ναι, για τι;

Να ξεκαθαρίσω πως νιώθω ΕΥΛΟΓΗΜΈΝΗ για τα όσα έχω, από bookstagram-ικής απόψεως. Δε θεωρώ ότι μου χαρίστηκαν γιατί προσπαθώ σκληρά. Μια φωτογραφία που κάποιος θα λέει «Έλα μωρέ, μας δουλεύει το κορίτσι!» εγώ μπορεί να τη σκέφτομαι, να την οργανώνω και να την επεξεργάζομαι για ώρες…μη σας πω μέρες! Ναι, νιώθω υπέροχα σε αυτή την κοινότητα, για τις γνωριμίες που έχω κάνει, για την ευκαιρία να δίνω σε άλλους δώρα, ακόμα και για τα unfollow γιατί μου διδάσκουν τους ανθρώπους. Αν λοιπόν υπάρχει ένας λόγος που θα παρατούσα τα πάντα θα ήταν ο παρακάτω!

IMG_20180803_122244-01 Ναι, για ένα ζευγάρι χέρια, ένα ζευγάρι καθαρά μάτια και μια καρδιά από χρυσό! Σας έχω ξανά πει ότι τα βιβλία είναι όμορφα και τα αγαπάμε πολύ αλλά σαν την πραγματική ζωή ΔΕΝ ΕΧΕΙ! Τα καλά βιβλία είναι άπειρα και η ζωή τόσο μικρή, ας μην ξεχνάμε να τη ζούμε!

Λοιπόν εγώ γι΄αυτό το αίσθημα που νιώθω όταν το χέρι μου είναι ‘φυλακισμένο’ στο δικό του, τα χαλαλίζω όλα! Αν είχα να διαλέξω, αυτό θα επέλεγα και θα προσπαθούσα να κάνω τη ζωή μου σαν τα βιβλία που θα είχα διαβάσει και ακόμα καλύτερη μη σας πω.

Το λοιπόν αυτού του άρθρου; Κανένα! Απλά να ζείτε και να ζω (γιατί και για μένα πάει) τη ζωή στο μέγιστο γιατί αυτή είναι έξω από τα βιβλία και μπορεί να γίνει πολύ όμορφη αρκεί να προσπαθούμε γι’ αυτό!

Ελπίζω να βρείτε την ουσία σε αυτό το μικρό άρθρο, θα περιμένω σχόλια σας! Μέχρι το επόμενο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

 

Οι αντιδράσεις μου όταν με κάνουν unfollow…

Καλησπέρα φίλοι μου!

Τελικά ήρθα σε μία καφετέρια ώστε να ανεβάσω ένα άρθρο και αυτή την εβδομάδα. Το συγκεκριμένο θα είναι κατά βάση χιουμοριστικό αλλά θα βασίζεται και στην πραγματικότητα.

Αρχικά να αναφέρω πως ποτέ δεν έκανα το bookstagram με σκοπό να μετράω follow και unfollow. Αυτή η ανάγκη να βλέπω ποιος με έσβησε ήρθε στην πορεία γιατί το αντιλαμβανόμουν σαν αδικία. Προσωπικά να ξεκαθαρίσω ότι κάνω follow και follow back μόνο λογαριασμούς με βιβλία ή προϊόντα σχετικά με βιβλία, στίχους και γνωμικά. Δεν ακολουθώ άσχετους καθώς και ανθρώπους που έχουν 15k ακολούθους αλλά ακολουθούν 100 άτομα. Η ιστορία έχει δείξει πως θα σε σβήσουν στο δευτερόλεπτο…κυριολεκτικά (μου έχει τύχει)! Επίσης, ακολουθώ άτομα που πιστεύω ότι υπάρχει πιθανότητα να με ακολουθήσουν πίσω! Δε θέλω να με ακολουθούν περισσότεροι από όσους ακολουθώ, αλλά θέλω αν σε ακολουθήσω να με ακολουθήσεις πίσω (προφανώς αν σχετίζεσαι με το αντικείμενο που αναπαράγω).

Πριν αρχίσω την πλακά να σημειώσω ότι πλέον δεν έχω κανένα πρόβλημα να με σβήνουν! Το αναφέρω γιατί την τελευταία φορά που ανέβασα story και αναφερόμουν στα unfollow κάποιος μου έστειλε μήνυμα να μου πει πως αφού το κάνω θέμα σε story με πειράζει! Ίσως να είχε σε ένα κομμάτι δίκιο, δεν ξέρω! Στην μέχρι τώρα πορεία μου στην κοινότητα αυτή δύο γεγονότα με έχουν εκνευρίσει αφάνταστα. Το πρώτο ήταν με νικήτρια διαγωνισμού η οποία με έσβησε και μόλις ανέβασα νέο διαγωνισμό με ακολουθήσε ξανά και έλαβε μέρος (προφανώς δεν μέτρησα ποτέ τη συμμετοχή της) και το δεύτερο με κάποιον που είχα επαφή, σχολίαζε φωτογραφίες μου και κάποια στιγμή με έκανε unfollow αλλά ανέφερε το όνομα μου σε post διαγωνισμών. Αυτά μας πειράζουν φίλοι που λέτε πως χαλιόμαστε για τα unfollow, η αχαριστία μας πειράζει και όχι τόσο ο αριθμός των ακολούθων.

Στο θέμα μας τώρα, πως αντιδρώ όταν κάποιος παύει να με ακολουθεί.

  1. Το παράπονο

«Γιατί ρε γαμώτο; Τι κάνω λάθος; Όλοι πηγαίνουν μπροστά κι εγώ παλεύω 10 μήνες για να πιάσω 100 άτομα ακόμα! Λες να σβήσω το λογαριασμό; Μήπως δεν κάνω σωστά τη δουλειά μου; Όχι ρε, δε θα τον σβήσω και θα ανεβάσω εκείνη τη φωτογραφιάρα που τράβηξα να σκάσετε! Φάε και ένα μπλοκάρισμα να σε χαρώ, άντε γεια!»

  1. Η παράνοια του στρογγυλού αριθμού

angry1

«Ε όχι ρε φίλε…Πριν μία ώρα πετούσα στα ουράνια που επιτέλους έφτασα τους 3100 και τώρα έχω 3089 ποιοι με έσβησαν πάλι; Που να τους κοπεί το χέρι! Α!Α! Με έκαναν και μπλοκ…γιατί ρε με έκαναν μπλοκ! Θα μας τρελάνουν τελείως! Να και η άλλη δες την με ακολούθησε καλά καλά με 200 ακολούθους και τώρα με έσβησε, φάε κι εσύ το μπλοκάρισμα σου να ησυχάσουμε..έμα πια!»

 

  1. Έγω έχω τους φίλους μου

«Πάλι με έσβησαν 17 άτομα! Ε να τους χ**ω! Όλοι μπλοκ να μάθετε…θα σβήσω και το bookstagram να ησυχάσω! Ήθελα και bookstagram, είχα και στο χωριό μου! Χμμ…για κάτσε ρε Σέβη! Εδώ γνώρισες υπέροχα άτομα. Ανθρώπους που ανταλλάσσετε απόψεις, μοιράζεστε στιγμές! Δημιούργησες μοναδικές φιλίες…Ναι! Όσο περίεργο κι αν ακούγεται έχεις κάνει πολλούς όμορφους φίλους που σε στηρίζουν από αυτόν τον λογαριασμό. Λοιπόν…δε με νοιάζουν οι υπόλοιποι, εγώ έχω τους φίλους μου!»

  1. Η οργή είναι να τη μοιράζεσαι

angry2«Αααα! Με έσβησε η άτιμη, εγώ φταίω που την ακολούθησα. Κάτσε, κάτσε να το πω στην Κ. Κ. με έσβησε εκείνη που σου έλεγα τις προάλλες! Με το ωραίο προφίλ; Την έκανα μπλοκ εννοείται! Ρε πολύ με εκνεύρισε..τι της έκανα και με έσβησε με το που την ακολούθησα πίσω; Να πάει να χ***εί, δεν την έχω ανάγκη! Την έκανες μπλοκ; Χαχαχα είσαι φίλη!Σε αγαπώ!»

Αυτές είναι λοιπόν οι κυριότερες αντιδράσεις μου όταν με σβήνουν. Το τελευταίο διάστημα βέβαια έχω εστιάσει στο #3 συνοδευόμενο βέβαια από το μπλοκάρισμα αυτών που με διαγράφουν. Ειλικρινά έχω γνωρίσει πολλούς μοναδικούς ανθρώπους από αυτόν το λογαριασμό που δεν έχω ανάγκη το follow κάποιου. Το μπλοκάρισμα γίνεται κυρίως σε ανθρώπους που με ακολουθούν μόνο για διαγωνισμούς ώστε να μπορώ κάπως να τους αποκλείσω από τους επόμενους.  Οι περισσότεροι δυστυχώς κοιτούν τους αριθμούς και τους διαγωνισμούς, ίσως να το έκανα κι εγώ κάποτε, τώρα όμως αποφάσισα να εστιάσω στους φίλους μου! Ευχαριστώ που τους βρήκα και γι΄αυτούς και μόνο αξίζει να δίνω τον καλύτερο μου εαυτό!

Αυτά από εμένα, μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh