Φωτιά: Ό,τι της δίνεις να φάει το τρώει και μόλις τα φάει όλα, πεθαίνει!

it3

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ/INTIME

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Δυστυχώς στη χώρα μας λαμβάνει χώρα μία πραγματική τραγωδία. Σπίτια, δασικές εκτάσεις, ζώα, άνθρωποι παλεύουν με τις φλόγες. Κάποιοι νικητές και άλλοι ηττημένοι… Δεν είμαι το αρμόδιο πρόσωπο για την απόδοση ευθυνών, ούτε θα αρχίσω να κατηγορώ πολιτικούς αρχηγούς, μια τέτοια μέρα.

 Αυτό που θα ήθελα να πω με αυτό το μικρό άρθρο είναι πως οι καταστροφές αυτές ξεκίνησαν από τους ανθρώπους! Γι΄αυτό ΜΗΝ πετάτε τα τσιγάρα σας οπουδήποτε, ΜΗΝ πετάτε τα σκουπίδια σας στο δρόμο, ΜΗΝ ανάβετε φωτιά για οποιονδήποτε λόγο σε δασικές εκτάσεις, ΜΗΝ αφήνετε εκτεθειμένα εύφλεκτα υλικά, ΜΗΝ αγνοείτε τις συμβουλές των αρμόδιων, ΜΗΝ αγνοείτε τα σημάδια της φύσης!

 Δυστυχώς για ακόμη μία φορά δίνουμε συμβουλές αφού γίνει το κακό, αφού χάθηκαν συνάνθρωποι μας. Εύχομαι από καρδιάς να μην ακούσουμε για άλλα θύματα και να αποδοθούν άμεσα ευθύνες. Οποιοσδήποτε κι αν προκάλεσε αυτή την καταστροφή, για οποιονδήποτε λόγο, πρέπει να περάσει την υπόλοιπη ζωή του δεντροφυτεύοντας και φροντίζοντας ώστε να επανέλθει η κατάσταση. Ας ελπίσουμε ότι σε λίγα χρόνια δε θα ξεφυτρώσουν όμορφες βίλες στην περιοχή!

 Η σκέψη μας είναι μαζί σας! Ενημερωθείτε από τις διάφορες δημοσιεύσεις του διαδικτύου για ενέργειες που μπορείτε να κάνετε ώστε να φανείτε χρήσιμοι αυτή τη δύσκολη στιγμή!

#prayforgreece

ypografh

Advertisements

Darcey Bell- Μια μικρή χάρη

IMG_20180710_142907-01Συγγραφέας: Darcey Bell

Τίτλος: Μια μικρή χάρη

Εκδότης: Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Τιμή: 13.95€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

 

Καλησπέρα φίλοι μου!

 Το ότι είμαι φαν του ρομάντζου, το ξέρετε! Το ότι έγινα φαν του αστυνομικού-τρόμου; Το μαθαίνετε στα τελευταία μου post! Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν είμαι ο κατάλληλος κριτής μιας και τώρα ανακαλύπτω αυτό το είδος, συνεπώς ενθουσιάζομαι εύκολα! Το ‘Μια μικρή χάρη’ το κέρδισα σε έναν διαγωνισμό της αγαπημένης μου onemorechap σε συνεργασία με τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

 Επίσης, να σας αναφέρω πως ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα με κλήρο. Τι πάει να πει αυτό; Σε ένα βάζο έχω τοποθετήσει χαρτάκια όπου γράφω τίτλους που δεν έχω διαβάσει ή που θα ήθελα να διαβάσω ξανά. Έτσι, το πρώτο χαρτάκι που τράβηξα έγραφε ‘Μια μικρή χάρη’. Τις επόμενες κληρώσεις θα τις ανεβάσω σαν stories στο mysecretbook.

Λίγα λόγια από το οπισθόφυλλο:

«Όλα άρχισαν με μια μικρή χάρη: Η Στέφανι και η Έμιλι ζουν σε ένα προάστιο του Κονέκτικατ. Μητέρες και οι δυο, γίνονται φίλες και μοιράζονται τα μυστικά τους, αν και πολύ διαφορετικές: Η Στέφανι, χήρα και μητέρα, γράφει ένα μπλογκ για να αντιμετωπίσει τη μοναξιά της. Η Έμιλι έχει μια πετυχημένη καριέρα στο Μανχάταν και έναν αξιοζήλευτο γάμο.

Κάποια μέρα, η Έμιλι ζητάει από τη Στέφανι να πάρει τον γιο της από το σχολείο κι εκείνη δέχεται ευχαρίστως. Μόνο που οι ώρες –και, στη συνέχεια, οι μέρες– περνούν και η Έμιλι δεν εμφανίζεται. Όλα δείχνουν ότι μπορεί να είναι νεκρή… Το μυστήριο της εξαφάνισης γίνεται όλο και πιο πυκνό, καθώς περίεργα γεγονότα έρχονται στην επιφάνεια.

Αλλά η Στέφανι έχει κι αυτή τα δικά της μυστικά. Και, όταν ερωτεύεται τον άντρα της φίλης της, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο.

Τρεις άνθρωποι παγιδευμένοι σ’ ένα αδυσώπητο παιχνίδι προδοσίας, ανατροπών, πάθους, αφοσίωσης, και εκδίκησης μέχρι θανάτου…»

 Συνολικά το βιβλίο αυτό είναι υπέροχα ανατρεπτικό! Εν το μεταξύ δεν είμαι καθόλου εγκληματικό μυαλό γιατί τα σενάρια που πλάθω για την συνέχεια τέτοιων ιστοριών είναι τελείως αθώα και διαφορετικά από την πραγματικότητα. Στο συγκεκριμένο βιβλίο, εγώ πίστευα ότι άλλος είναι ο θύτης κι άλλο το θύμα. Βέβαια οι σκέψεις μου είναι οι προφανείς νομίζω γι’ αυτό πέφτω σε λάθη. Επίσης, πιστεύω κάθε ψέμα που λένε οι πρωταγωνιστές. Ευτυχώς δεν έγινα δικαστής, θα είχα κλείσει αθώο κόσμο μέσα.

 Η ιστορία είναι απλή, δεν σε μπερδεύει, όπως και οι ήρωες είναι συγκεκριμένοι, δεν εμπλέκονται πολλά άτομα. Μόνο σε μία στιγμή ένιωσα ότι οι περιγραφές είναι πολύ εκτενείς και ήθελα να προσπεράσω τις σελίδες αλλά ευτυχώς κρατήθηκα.

 Με αυτό το βιβλίο άρχισα να αμφιβάλλω για την νοημοσύνη αυτών που έχουν το νόμο στα χέρια τους. Τέλος, διαπίστωσα πως είναι τόσο εύκολο σε μια στιγμή από αθώος να γίνεις ένοχος. Σας το προτείνω, θεωρώ ότι είναι ιδανικό και για καλοκαιρινές διακοπές μιας που δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο. Συνεχίζω την ανακάλυψη του είδους με την Ιρέν, μιας και είναι η μόνη που έμεινε έξω από τις κούτες! Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

 

#meet_the_writer: Παναγιώτης Θωμάς

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Άλλο ένα meet the writer είναι εδώ και έχει σαν σκοπό να γνωρίσουμε μαζί νέους Έλληνες συγγραφείς. Σήμερα μαζί μας ο Παναγιώτης Θωμάς, συγγραφέας του βιβλίου Ανθρωπίνως Δυνατά που κυκλοφορεί από εκδόσεις Όστρια.

 Γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 1993 στον Χολαργό Αττικής και μεγάλωσε στον Κορυδαλλό. Σπούδασε στην Α.Ε.Ν. Ιονίων Νήσων, ενώ ταυτόχρονα ασχολήθηκε με το ραδιόφωνο και την αρθρογραφία. Ελπίζει να γίνει ένας γνήσιος σύγχρονος συγγραφέας και εκφραστής ανθρωπιάς εκείνων που γνωρίζουν ότι όλοι μας αξίζουμε περισσότερα από αυτά που δίνουμε στους εαυτούς μας καθημερινά. Ας τον γνωρίσουμε καλύτερα παρακάτω.

IMG_20180505_164838-01

MSB: Παρουσίασε μου τον εαυτό σου.

Π.Θ.: Καταρχήν, πριν αρχίσω τη παρουσίαση του εαυτού μου, θα ήθελα να σου πω συγχαρητήρια για τη νέα στήλη στο blog σου, που ως σκοπό έχει τη καλύτερη γνωριμία αναγνωστών – συγγραφέων. Αυτό λοιπόν, είτε είσαι νέος συγγραφέας, είτε πιο έμπειρος και καταξιωμένος, είναι το σημαντικότερο, διότι η μεγάλη μας ανάγκη είναι η ουσιαστική μας γνωριμία με όσους διαβάζουν «κομμάτια» μας. Βοηθάς σε αυτή τη κατεύθυνση και μας βάζεις μπροστά στους αναγνώστες μας ως φίλους και όχι ως κάποιους ανέγγιχτους που απλά γράφουν στην απομόνωσή τους.

 Ας αρχίσω να παρουσιάζω τον εαυτό μου όσο πιο σύντομα μπορώ. Ονομάζομαι Παναγιώτης Θωμάς, είμαι παιδί των 90’s, γεννημένος το 1993 στην Αττική. Μεγαλωμένος στον Κορυδαλλό. Καταγωγή από τη πλευρά του πατέρα, το Φισκάρδο Κεφαλληνίας και από τη μεριά της μητέρας μου, οι Λειψοί Δωδεκανήσων. Με λίγα λόγια… ο Πειραιώτης που κρύβει μέσα του τα δύο πέλαγα. Αποφοίτησα από την Α.Ε.Ν. (Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού) Ιονίων Νήσων που εδράζεται στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας. Πλέον, είμαι Αξιωματικός τους Ε.Ν. (Ανθυποπλοίαρχος).

 Μ’ ενδιαφέρει η οποιαδήποτε μορφή τέχνης και δεν είμαι δογματικός ώστε να παρακολουθώ ή να ακούω μόνο συγκεκριμένα είδη, λες και κάποια πράγματα πρέπει αναγκαστικά να τα θεωρούμε κατώτερα ή παράταιρα. Προσπαθώ από το οτιδήποτε να  βγάλω το νόημα που κρύβει. Αντίθετα απεχθάνομαι τον δογματισμό στο οτιδήποτε. Πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε θέματα τέχνης και πολιτισμού και να στηρίζουμε προσπάθειες έμπειρων, αλλά και νέων ανθρώπων. Αν είναι να τα θέσω πιο απλοϊκά, θα σου πω ότι μ’ αρέσει η μουσική, το θέατρο, ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, οι συναυλίες και πάνω απ’ όλα η καλή παρέα. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που θα με κάνουν ευτυχισμένο, αλλά και δυστυχισμένο. Το μόνο που προσπαθώ στη ζωή μου είναι να ασκήσω τόση επιρροή πάνω τους όση μου ασκούν κι εμένα στο εσωτερικό μου.  Ως ένα από τα ελαττώματά μου ορίζω εκείνη τη βαρεμάρα που με κρατάει πίσω από το να αποκτήσω μία σχέση με τον αθλητισμό ή τη γυμναστική. Αυτό το κλασικό «από Δευτέρα» που λέμε για όλα τα πράγματα είναι που με κάνει να μη καλύπτω το αρχαίο δίπολο «νους υγιής εν σώματι υγιεί». Ελπίζω να το αλλάξω κάποια στιγμή, όχι τόσο για λόγους εμφάνισης, αλλά κυρίως για λόγους υγιεινής.

 Θα αποφύγω να δώσω χαρακτηριστικά – ταμπέλες στον εαυτό μου, γιατί είναι παγίδες. Για κάποιους μπορεί να είσαι εγωιστής, ενώ για άλλους αλτρουιστής. Για κάποιους μπορεί να είσαι σκληρός, ενώ για άλλους «μαλακός». Είμαστε το «μαύρο – άσπρο». Είμαστε «δύο πλευρές». Εξαρτάται από τα άλλα άτομα ποιά πλευρά μας βγαίνει προς τα έξω. Πολλές φορές απορούμε κι εμείς οι ίδιοι με χαρακτηριστικά που βγάζουμε προς τα έξω, αλλά αν σκεφτούμε προσεκτικά τους λόγους που μας οδήγησαν σε αυτά τα «χαρακτηριστικά»… ίσως βρούμε το ίχνος τους και τη ρίζα τους.

 Απλά ό,τι νιώθουμε, ας είμαστε και μη μετανιώνουμε για κάτι που ήμασταν κάποτε, γιατί εμείς ήμασταν. Κανείς δε μας αναγκάζει να είμαστε κάτι. Είμαστε οι επιλογές μας και πιστεύω ότι κάπου εδώ σου έχω δείξει αρκετά για εμένα τόσο για το ποιός είμαι όσο και για το ποιές αρχές ακολουθώ. Τα υπόλοιπα παρακάτω…

MSB: Γιατί γράφεις; Ποια δική σου ανάγκη προσπαθείς να καλύψεις με τη συγγραφή;

Π.Θ.: Το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σου είναι η απάντηση για το πρώτο. Γράφω για να καλύψω ψυχολογικές μου ανάγκες, αλλά και για να τις μοιραστώ με ανθρώπους που πιστεύω ότι έχουν κοινές ανησυχίες. Μα κι αν δεν έχουν… εδώ είμαι εγώ για να τους τις δημιουργήσω.

 Ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, ο Αντώνης Σαμαράκης, είχε γράψει ένα βιβλίο με τίτλο «Σήμα Κινδύνου». Εκεί μιλάει για την «Αγία Ανησυχία» όπως την αποκαλεί. Ο κεντρικός ήρωας δε μπορούσε να διανοηθεί πώς γίνεται να ζουν όλοι τόσο αμέριμνα χωρίς να έχουν μέσα τους την «Αγία Ανησυχία». Αυτή ακριβώς είναι κι η δική μου ανάγκη. Θέλω να είμαι από εκείνους που με τη γραφή τους εμποτίζουν την «Άγια Ανησυχία» στα σπλάχνα των αναγνωστών. Ελπίζω να τα καταφέρω και αυτό θα συνεχίσω να προσπαθώ και στα επόμενα πονήματά μου.

 Μέχρι τώρα, όσες και όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο μου, έχουν εκφράσει ότι ένιωσαν το άγγιγμα μου μέσα τους. Αυτό για εμένα είναι η πραγματική και ουσιαστική χαρά. Μέσα σε 100 σελίδες, τους πέρασα τη προσωπική μου «Αγία Ανησυχία». Έγινα για λίγο χρόνο από τη ζωή τους, «ο γιατρός των Φαρσάλων» όπως έγραφε κι ο Σαμαράκης.

MSB: Περιέγραψε μου μια κατάσταση (γεγονός) άξια να αποτελέσει κίνητρο για τη συγγραφή μιας ιστορίας.

Π.Θ.: Σέβη, όλα τα πράγματα στη ζωή είναι άξια προς συγγραφή. Το μικρό μυρμήγκι που πηγαίνει για τη τροφή του, ο θάνατος ενός αγαπημένου μας προσώπου, εκείνη η σχέση που αποδείχτηκε απάτη, η θέα από τον Λυκαβηττό, η θέα από το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου στη Κεφαλονιά και η οποιαδήποτε θέα από οπουδήποτε, εκείνος ο φίλος που μας πρόδωσε, εκείνη η μάνα που στήριξε μέχρι τέλους, εκείνη η απιστία που έγινε ή δεν έγινε, εκείνος ο άστεγος που μέχρι χθες έφτιαχνε το νεροχύτη του σπιτιού του, εκείνη η γυναίκα που την ανέβασες σε βάθρο και δε ξέρεις αν τα μάτια σου την ανέβασαν ή αν όντως της άξιζε, ο άνδρας που δε σου φέρθηκε ντόμπρα και ως γυναίκα  επένδυσες τα πάντα ενάντια σε όλους και άλλα άπειρα γεγονότα.

 Είναι η οπτική που έχει ο κάθε συγγραφέας για το οποιοδήποτε γεγονός της ζωής του. Όλα είναι ανάλογα με τα βιώματα και τη βαρύτητα που θες να δώσεις σε κάτι συγκεκριμένο. Μη ξεχνάς ότι ένα από τα πιο κλασικά βιβλία που κυκλοφόρησε στις δύο πρώτες δεκαετίες των 1900, έδειξε στην ανθρωπότητα ότι μπορείς να περάσεις τα πιο ανθρώπινα, τα πιο ταξικά και τα πιο ουσιαστικά μηνύματα μόνο και μόνο από τη περιγραφή ενός εντόμου. Ναι, μιλάω για τη «Μεταμόρφωση» του πανέξυπνου Κάφκα. Μέχρι και μία κατσαρίδα λοιπόν, ένα από τα πιο σιχαμερά πράγματα για περιγραφή, μπορεί να γίνει ένα αριστούργημα αν τη χρησιμοποιήσεις ως εργαλείο για να περάσεις πανανθρώπινες αξίες. Πόσο οξύμωρο και πόσο αληθινό ταυτοχρόνως; Οπότε… όλα έχουν θέση σε ένα λευκό χαρτί.

MSB: Ανθρωπίνως δυνατά, το βιβλίο σου που κυκλοφορει από εκδοσεις Οστρια. Μίλησε μου γι’ αυτό. Αποτελείται από 25 διηγήματα, εσύ ποιο ξεχωρίζεις;

Π.Θ.: Εδώ έχω να σου πω αρκετά, αλλά και λίγα σε σχέση με όσα υπάρχουν γύρω από αυτό το βιβλίο. Πρέπει να πω πρώτα απ’ όλα ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στις εκδόσεις Όστρια και να σου αποκαλύψω κάτι δημοσίως. Όταν αυτό το βιβλίο απέκτησε τη τελική του μορφή και το απέστειλα σε διάφορους εκδοτικούς οίκους, πήρα περισσότερες θετικές απαντήσεις από όσες περίμενα. Απλά οι περισσότεροι εκδοτικοί ήθελαν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ώστε να κρίνουν αν θέλουν τη συγκεκριμένη συνεργασία ή όχι. Εγώ από την άλλη είχα δυσκολία επικοινωνίας με όλους, λόγω του επαγγέλματος, αλλά τους ευχαριστώ θερμά όπως και να έχει για τα θετικά τους σχόλια και σε ευχαριστώ που έχω την ευκαιρία να το κάνω και αυτό μέσω του blog σου.

 Η διαφορά έγινε με τον εκδοτικό οίκο  «Όστρια», διότι η απάντησή ήταν άμεση και έδειξαν ειλικρινές ενδιαφέρον για έναν νέο συγγραφέα σα να έδιναν «λευκή επιταγή». Αυτό νομίζω πως ξεχωρίζει τον συγκεκριμένο εκδοτικό που μπορεί να είναι μικρότερος σε σύγκριση με πιο παραδοσιακά εκδοτικά μονοπάτια, αλλά είναι μεγάλος ως προς κάτι σημαντικότερο. Ο εκδοτικός οίκος «Όστρια» θα σου ανοίξει τη πόρτα για τη λογοτεχνική ελεύθερη έκφραση χωρίς δεύτερη σκέψη, άμεσα και με πεποίθηση στο ταλέντο σου χωρίς καμία λογοκρισία ακόμα κι αν ιδεολογικά μπορεί άλλοι εκδοτικοί να σου έβαζαν φραγμό σε κάποιο – κάποια διήγημα – διηγήματα. Δε το ένιωσα σε καμία περίπτωση και θέλω να το τονίσω.

 Όσο για το βιβλίο σαν βιβλίο, πρέπει να σου πω ότι ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα χωρίς καμία δόση υπερβολής. Όταν απέκτησε μορφή και εκδόθηκε τον Φεβρουάριο – Μάρτιο, εγώ ταξίδευα και η χαρά μου ήταν διπλή, διότι ενώ ήμουν κάποια μίλια μακριά, η συνεργασία με τον εκδοτικό έγινε τόσο απλά και γρήγορα που δε χάρηκα απλά για την έκδοσή του, αλλά και με το γεγονός ότι ενώ ήμουν σε μία δύσκολη περίοδο της ζωής μου λόγω απουσίας σε ωκεανούς, εδώ στη στεριά… στους ανθρώπους μου, δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσουν ένα δημιούργημά μου και να μου στέλνουν σχόλια όσο εγώ ταξίδευα. Ένα συναίσθημα απερίγραπτο για εμένα. Μέχρι τότε δε πίστευα ότι ένα δικό μου δημιούργημα θα έχει τέτοια απήχηση και θα αποκτήσει χώρο στις βιβλιοθήκες φίλων, γνωστών κι αγνώστων τόσο σύντομα. Κυρίως, όλα αυτά τα άτομα τα ευχαριστώ από καρδιάς που με έχουν για παρέα όταν θέλουν να απολαύσουν τη μοναχικότητά τους.

 Όσο για το ποιό διήγημα ξεχωρίζω από τα 25, είναι σα να ζητάς από γονιό να ξεχωρίσει κάποιο από τα παιδιά του. Δε θέλω να το κάνω, γιατί είναι κομμάτια ψυχής, σκέψης, φαντασίας και πραγματικότητας όλα τους. Είναι μία περίεργη μείξη αλήθειας και φαντασίας, θάλασσας και στεριάς, ηθικών και ανήθικων, σκέψης και συναισθήματος. Όλα δένουν με φόντο τον άνθρωπο. Κάθε διήγημα έχει τη δική του ιστορία και δε θέλω να ξεχωρίσω κάποιο δημόσια, γιατί εσείς απλά διαβάζετε τα διηγήματα, αλλά για εμένα όλα τα διηγήματα γράφτηκαν σε συγκεκριμένες καταστάσεις και χρονικές περιόδους που έχουν προσωπική αξία. Ακόμα κι αν ξεχωρίζεις κάποια λόγω βαρύτητας, είναι ωραίο να τα κρατάς μέσα σου και να αφήνεις τη περιουσία σου να τη κρίνει ο κάθε αναγνώστης ξεχωριστά και ανεπηρέαστος από τη προσωπική κρίση του συγγραφέα. Σου το λέω αυτό, γιατί έχω ακούσει θετικά σχόλια ακόμα και για διηγήματα που μπορεί εγώ να μη τα ξεχωρίζω τόσο λόγω ψυχολογικής έντασης ή μη έντασης όταν τα έγραφα, αλλά για τον αναγνώστη να είναι κάτι που του έβγαλε εκείνου μία μεγάλη ευαισθησία. Οπότε θα αφήσω το διαμάντι του ανέγγιχτο και τόσο σημαντικό όσο μου το εξέφρασε.

Screenshot_2018-07-14-10-11-03-072

MSB: Έχει παίξει κάποιο βιβλίο καθοριστικό ρόλο στη ζωή σου κι αν ναι ποιο είναι αυτό;

Π.Θ.: Ναι και είναι όντως ένα από τα σημαντικότερα βιβλία, αν όχι το σημαντικότερο για εμένα. Στα 19 μου χρόνια, η τότε σχέση μου, μου είχε δανείσει την «Ασκητική» του Καζαντζάκη. Είχε τεράστια συναισθηματική αξία για εμένα και λόγω του ότι ήταν από τη σημαντική γυναίκα της ζωής μου τότε, όσο και για το ίδιο το βιβλίο. Θυμάμαι ότι ενώ συγκαταλέγεται σε ένα από τα λεγόμενα «βαριά» βιβλία… ειδικά για έναν έφηβο, το είχα τελειώσει σε σχεδόν 2 μέρες. Με είχε κερδίσει τόσο πολύ η φιλοσοφική οπτική του Καζαντζάκη που ένιωσα ότι βρήκα τον εαυτό μου σε κάθε λέξη του. Ένιωσα ότι διάβασα όσα ήξερα, αλλά με σωστή σειρά και με απίστευτη λογοτεχνική δεξιοτεχνία. Όπως καταλαβαίνεις και όπως γνωρίζεις ως γνήσια βιβλιόφιλη, το αγαπημένο σου βιβλίο γίνεται το βιβλίο που σου λέει αυτά που ήδη ξέρεις. Εκείνο το βιβλίο που θα σε σημαδέψει, γιατί νιώθεις ότι μιλάς εσύ, νιώθεις ότι είσαι εσύ σε κάθε πρότασή του. Το σκοτάδι, η έννοια της ευθύνης που απουσιάζει κατά πολύ σήμερα και η αυθεντικότητα του κάθε χρέους μας… μας οδηγεί στην Ανθρωπιά. Μέγας Καζαντζάκης που τον διαβάζεις μία φορά και σε ακολουθεί για όλη σου τη ζωή. Άπλετος σεβασμός για αυτόν τον μεγάλο δάσκαλο και εύχομαι σε όλους να διαβάσουν και να τους αγγίξει ένα βιβλίο σε ανάλογο βαθμό.

MSB: Στην εποχή μας πιστεύεις ότι υπάρχει ελπίδα για το βιβλίο και από τι θεωρείς εξαρτάται περισσότερο, από τους συγγραφείς ή τους αναγνώστες;

Π.Θ.: Αν και οι άνθρωποι πολλές φορές… μας κάνουν να χάνουμε τη πίστη μας σε αυτούς, τελικά δε τη χάνουμε Σέβη, γιατί δε θέλουμε να χάσουμε τη πίστη σε εμάς τους ίδιους. Τόσο για τα συναισθηματικά θέματα, όσο και για τις ελπίδες μας για το χώρο του βιβλίου που για εμένα συνδέεται άμεσα με το συναισθηματικό κομμάτι, γιατί όλοι μας θέλουμε να ταξιδεύουμε μέσω κάποιου μέσου ώστε να νιώθουμε. Αυτός είναι ο σκοπός του βιβλίου, να αισθανόμαστε.

Όσοι ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και το «σήμερα της γρήγορης εικόνας και της τεχνολογίας» και πιάσουν στα χέρια τους παραδοσιακά μέσα όπως αυτό του βιβλίου, θα νιώσουν τη μαγεία που ένιωθαν και οι πρόγονοί τους με τον ίδιο τρόπο ψυχαγωγίας πριν έρθουν όλα τα εργαλεία της νέας εποχής που εννοείται ότι είναι σημαντικά, αλλά δε νοείται να γίνουν μοναδικά. Τα παραδοσιακά μέσα είναι οι πηγές και οι ρίζες μας. Η μαγεία του ότι γράφω εγώ κάτι σήμερα και αυτό μπορεί να το πιάσει στα χέρια του ένα άτομο μετά από δεκαετίες είναι ασύγκριτο. Δε πρέπει να παρατήσουμε το βιβλίο, γιατί είναι η διαθήκη των προηγούμενων και των επόμενων. Πιστεύω ότι υπάρχει ελπίδα λοιπόν, γιατί ακόμα και στις δικές μας γενιές βλέπω άτομα που θαυμάζουν αυτόν τον κόσμο και δε γυρνάνε πλάτη.

 Το βιβλίο λοιπόν είναι αλληλοεξάρτηση συγγραφέα και αναγνώστη. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη να εκφραστούν, θα υπάρχουν συνάνθρωποι που έχουν ανάγκη να τους ακούσουν και να τους διαβάσουν. Αυτοί είμαστε. Έχουμε πηγή αλτρουισμού μέσα μας και αυτή τη πηγή πέρα από όλα τα άλλα, την ορίζει και το βιβλίο. Ένα αυθεντικό δούναι και λαβείν.

 Ας μάθουμε ο ένας τον άλλον, ώστε να μάθουμε καλύτερα τους εαυτούς μας.

Μπορείτε να βρείτε τον Παναγιώτη στο facebook και το instagram.

Με τη σειρά μου θα ήθελα να τον ευχαριστήσω θερμά για αυτή την ευκαιρία. Εύχομαι κάθε ιστορία να βρίσκει την κατάλληλη θέση στα λευκά χαρτιά σου!

Τα λέμε σύντομα με νέο άρθρο, μέχρι τότε…πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

#Black_mirror: Παχυσαρκία

Black-Mirror-title-card    Καλησπέρα φίλοι μου!

  Ο τίτλος είναι παραπλανητικός…το ξέρω! Πρόσφατα ξεκίνησα τη σειρά ‘Black mirror’ και ειλικρινά παρουσιάζει τόσα διαφορετικά θέματα, τόσο αληθινά, που ενέδωσα στο πειρασμό να θίξω μερικά από αυτά εδώ!

  Όλα όσα θα αναφέρω σε αυτό και σε επόμενα άρθρα είναι προσωπική μου άποψη που επιλέγω να μοιραστώ μαζί σας. Δεν θεωρώ ότι η δική μου οπτική είναι η σωστή και είμαι ανοιχτή να το κουβεντιάσουμε!

  Παχυσαρκία λοιπόν, σεζόν 1 επεισόδιο 2. Οι παχύσαρκοι είναι υπάλληλοι καθαρισμού, είναι κατώτεροι, δέχονται τον εξευτελισμό…Μάλιστα υπάρχουν ηλεκτρονικά παιχνίδια του τύπου ‘kill the fat man’. Δεν ανταποκρίνονται όσα σου περιγράφω στην πραγματικότητα; Θα σε ρωτήσω λοιπόν τα εξής:

-Αν πάει ένας αδύνατος και ένας άνθρωπος με περιττά κιλά για μία θέση εργασίας, ποιον πιστεύεις ότι θα προτιμήσουν;

-Αν φορέσει μια αδύνατη γυναίκα και μία με περιττά κιλά το ίδιο ρούχο, ποια θα θέλουν να γνωρίσουν οι άνδρες;

-Μέσα σε μία τάξη με παιδιά, ποιο είναι πιο πιθανό να δεχθεί εκφοβισμό το αδύνατο ή αυτό με τα περιττά κιλά;

  Αν με όλα τα παραπάνω δεν ‘σκοτώνουμε’ τους παχύσαρκους ανθρώπους τότε πως; Το χειρότερο όμως ξέρετε ποιο είναι; ΄Ότι με αυτές τις συμπεριφορές, με το υποτιμητικό μας βλέμμα, με την κοροϊδία τους σκοτώνουμε κυριολεκτικά και όχι εικονικά όπως σε ένα video game.

  Εκ των έσω λοιπόν γνωρίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους. Γιατί τα πρότυπα όμορφων ανθρώπων είναι αδύνατα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ευχαριστιούνται τη ζωή…ούτε καν το φαγητό τους αν θες να ξέρεις! Γιατί κάθε φορά που τρώνε ένα γλυκό παραπάνω, γεμίζουν τύψεις για το βλέμμα που θα του ρίξεις εσύ στην πορεία. Σπάω το κεφάλι μου για να απαντήσω στο ερώτημα ΓΙΑΤΙ; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι να μην έχουν δικαίωμα στην ευτυχία έτσι όπως ακριβώς είναι; Γιατί να μην έχουν ίσες ευκαιρίες; Γιατί πρέπει όλοι να είμαστε αδύνατοι; Ποιος μας διαβεβαιώνει ότι ως αδύνατοι είμαστε και ευτυχισμένοι; Οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει ήταν αδύνατοι! Οι πιο κακοί; Αδύνατοι κι αυτοί!

Ναι, όλα τα παραπάνω θα μπορούσες να πεις ότι είναι ρατσιστικά για τους αδύνατους…αλλά πως αλλιώς μπορώ να σε πείσω για το ότι είμαστε ίσοι; Και ως ίσοι σημαίνει ότι έχουμε όλοι αισθήματα! Αν σου κλείσω τα μάτια και σε βάλω να αγγίξεις ένα πρόσωπο τι θα πεις; ‘Α! Είναι ένας χοντρός!’ , όχι! Θα πεις ‘Είναι ένας άνθρωπος!’. Αυτό θα πεις, χωρίς να ξέρεις αν είναι χοντρός ή αδύνατος, κοντός ή ψηλός, έγχρωμος ή λευκός…είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Τόσο όμορφη λέξη…που εμείς οι ίδιοι υποβιβάσαμε! (Με αυτή τη σειρά το αντιλαμβάνομαι όλο και πιο πολύ.)

  Αν υπάρχει ένα λόγος για να επιπλήξω ένα άνθρωπο με περιττά κιλά αυτός είναι μόνο η υγεία! Ναι, το έχω κάνει (προφανώς δεν βγαίνω στο δρόμο και φωνάζω ‘για σένα νοιάσου και γυμνάσου’…) και ξέρει ο άνθρωπος αυτός πως τον αγαπάω έτσι όπως ακριβώς είναι. Κι αν γράφω για κάποιον αυτό το άρθρο είναι αυτός, γιατί ξέρω πως για χρόνια ένιωθε εγκλωβισμένος μέσα σε ένα κορμί, έρμαιο κάθε ανεγκέφαλου που τολμά να ειρωνευτεί τα περιττά κιλά του.

  Είμαστε όλοι άνθρωποι παιδιά και δεν έχει καμία σημασία το σώμα, μόνο η υγεία! Το ότι όλοι δύο μέτρα παίρνουν γη, το ξέρετε έτσι κι αλλιώς. Σταματήστε να κρίνετε τους ανθρώπους από την εξωτερική τους εμφάνιση! Και για όσους λένε ότι ‘Ναι, αλλά πριν γνωρίσεις κάποιον καλά πρώτα την εικόνα του βλέπεις’ θα τους απαντήσω ότι μαζί με αυτή την εικόνα έχεις και ένα ζευγάρι μάτια που μπορούν να σου φανερώσουν λίγη ψυχή…Από εκεί μπορείς να βγάλεις πολλά περισσότερα συμπεράσματα για το ποιον έχεις απέναντι σου!

  Αυτά τα ολίγα φίλοι μου. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

 

 

Ευαγγελία Ευσταθίου- Μ’ άλλα λόγια σ’ αγαπώ

IMG_20180704_091841-01

Συγγραφέας: Ευαγγελία Ευσταθίου

Τίτλος: Μ’ άλλα λόγια σ’ αγαπώ

Εκδότης: Εκδόσεις Λιβάνη

Τιμή: 8.87€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

 

Καλημέρα φίλοι μου!

Σήμερα έχω επιστρέψει με ένα βιβλίο της κυρίας Ευσταθίου. Γενικά έχω ακούσει τα καλύτερα για τα βιβλία της αλλά ποτέ δεν είχα ταξιδέψει μαζί της. Έτσι , με αφορμή την επίσκεψη μου στη Νάουσα, άρπαξα την ευκαιρία.

Όταν θέλω να σας πείσω πως ένα βιβλίο μου άρεσε, συνήθως σας αναφέρω τις μέρες που μου πήρε να το τελειώσω. Το συγκεκριμένο μόλις 5 ημέρες και το καλύτερο είναι πως ένα βράδυ κοιμηθήκαμε αγκαλιά μιας και με πήρε ο ύπνος στο διάβασμα. (Το γεγονός αυτό το αναφέρω γιατί πρώτη φορά μου συμβαίνει και μου άρεσε που ξύπνησα με ένα βιβλίο δίπλα μου!)

Στο βιβλίο λοιπόν:

«Δυο παιδιά με παρελθόν που τα κατατρέχει γνωρίζονται και μεγαλώνουν σε ένα ίδρυμα. Ορκίζονται να μη χωρίσουν ποτέ και ονειρεύονται ένα λαμπρό μέλλον.
Εκείνος, ο Ραμός, είναι ο νόθος καρπός της ένωσης κάποιου Ούγγρου τσιγγάνου ακροβάτη με μια Ελληνίδα αριστοκράτισσα. Εκείνη, η Ρωξάνη, χάνει τον πατέρα της, τη μοναδική της οικογένεια, σε πολύ τρυφερή ηλικία.
Καθώς τα χρόνια περνούν, η αγάπη κι οι ελπίδες τους πως θα τα καταφέρουν φουντώνουν. Όμως, ενώ η Ρωξάνη θέλει να ξεχάσει και να πιστέψει στις μέρες που θα ‘ρθουν, ο Ραμός ζητά απαντήσεις και σκαλίζει το παρελθόν διψώντας για εκδίκηση.

«Κάποια στιγμή το τραγούδι σταμάτησε και απόμεινε μόνο η θέα του δρόμου μπροστά τους. Έδειχνε μακρύς και ξένος, όπως ακριβώς φάνταζε και το μέλλον τους. Δεν ήξεραν πού πήγαιναν, δεν είχαν ιδέα για το τι θα έκαναν και ποιες παγίδες θα έφερνε στην πορεία τους η μοίρα, αλλά ήταν μαζί κι αυτό τους αρκούσε.
»Μαζί.
»Ο Ραμός Ζάρντος και η Ρωξάνη Τζώρτζη.
»Ο Δράκος και η Φωτιά του».»

  Η ιστορία είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, πάρα πολύ ρομαντική, πάρα πολύ προστατευτική, πάρα πολύ ξεροκέφαλη! Διάβαζα ασταμάτητα , ήθελα μονίμως να μάθω την εξέλιξη παρακάτω ΑΛΛΑ… Πιστεύω ότι σε κάποιο σημείο τα γεγονότα περιγράφονταν πολύ αναλυτικά κι ενώ θες απλά να μάθεις τι θα γίνει παρακάτω κολλάς σε σελίδες που δε σε νοιάζουν οι πληροφορίες τους. Μπήκα στον πειρασμό να τις προσπεράσω αλλά δε μου πήγαινε η καρδιά!

  Αν εξαιρέσεις το παραπάνω, το βιβλίο ήταν πάρα πολύ καλό και με μια ενδιαφέρουσα υπόθεση. Καθώς το διάβαζα, είχα στο μυαλό μου το εξής απόσπασμα από την προς Κορινθίους Α’ επιστολή του Αποστόλου Παύλου:

Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει.

  Δεν ίσχυαν όλα τα παραπάνω για την Ρωξάνη και τον Ραμός αλλά σίγουρα η αγάπη τους ήλπιζε και υπέμεινε πολλά. Στην αγάπη άλλωστε δεν είναι όλα ιδανικά… Αν το έχετε διαβάσει, θα περιμένω στα σχόλια την δική σας άποψη! Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

#meet_the_writer: Έλενα Αυγουστάτου

 Καλησπέρα φίλοι μου!

  Σήμερα θα ξεκινήσω μία σειρά άρθρων που ετοίμαζα πολύ καιρό. Meet the writer λοιπόν, με σκοπό να γνωρίσουμε νέους συγγραφείς. Ανθρωπούς που ειλικρινά θαυμάζω γιατί στους δύσκολους αυτούς καιρούς, επιλέγουν να ακολουθήσουν το όνειρο τους με οποιαδήποτε συνέπεια.

27749985_10213402706894630_1215296206570303952_n

  Την σειρά αυτή ανοίγει η Έλενα Αυγουστάτου, συγγραφέας του βιβλίου «Δε θα χαθούμε» το οποίο κυκλοφορεί από Εκδόσεις Πηγή. Για τα τυπικά, η Έλενα είναι 25 χρονών, σπούδασε Ιστορία και Εθνολογία στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και στη συνέχεια φοίτησε στο Μεταπτυχιακό Δημιουργικής Γραφής του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Έχει ασχοληθεί επίσης, με το θέατρο, το χορό και το τραγούδι. Ας τη γνωρίσουμε παρακάτω καλύτερα!

MSB: Πως προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σου; Ήταν κάτι που πάντα ονειρευόσουν; Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι είσαι μόλις 25 χρονών.

Έλενα: Η συγγραφή με επέλεξε, δεν την επέλεξα. Δεν ήταν ακριβώς το όνειρό μου, αλλά περισσότερο το μόνο που μπορούσα να κάνω ζώντας σε έναν κόσμο ο οποίος, δεν το κρύβω, δεν μου αρέσει. Η συγγραφή δεν απαιτεί πολλά πράγματα, ένα χαρτί, ένα στυλό, που βρίσκονται εύκολα. Επίσης, δεν είναι φασαριόζικη ενασχόληση και δεν ενοχλείς κανέναν. Γράφεις οποτεδήποτε και οπουδήποτε, δεν υπάρχουν περιορισμοί. Ήταν κάτι που ανακάλυψα πολύ μικρή. Έχω πολλά έργα, πεζά και ποιήση. Το «Δεν θα χαθούμε», είναι αυτό που αποφάσισα να βγει στη δημοσιότητα.

MSB: Τι αποτελεί πηγή έμπνευσης για σένα;

Έλενα: Μου αρέσει να αναλύω τα πάντα. Αυτό είναι όλο. Για μένα υπάρχει απάντηση για κάθε «γιατί».

MSB: «Δε θα χαθούμε» ο τίτλος του πρώτου σου βιβλίου. Μίλησε μου λίγο γι’ αυτό.

Έλενα: Χαίρομαι που επισημαίνεις τον τίτλο, γιατί όλα ξεκινούν από αυτόν, είναι η ουσία του βιβλίου. Ο τίτλος, είναι πολυσήμαντος. Μπορείς δηλαδή, να τον παρατηρήσεις μέσα στο κείμενο να αλλάζει μορφές, να αλλάζει σημασία. Κάποτε είναι υπόσχεση, κάποτε ειρωνεία, κάποτε πρέπει, κάποτε θέληση. Η ζωή είναι μια περιπέτεια. Έρχονται στιγμές που πιστεύεις ότι όλα χάνονται και ύστερα σώζεσαι, και πάλι το ίδιο. Περνάς φάσεις χαμού, χάνεις αυτά που αγαπάς, χάνεις τον εαυτό σου. Αυτό που θα ῾῾κρατήσεις᾽᾽ στο τέλος, εξαρτάται από εσένα. Όλα στο κείμενο έχουν διπλή ανάγνωση, το νερό, η εξουσία, ο έρωτας, η φιλία, η φωτιά.Screenshot_2018-07-01-11-02-35-979

MSB: Πως ένιωσες όταν είδες το τελικό αποτέλεσμα για πρώτη φορά;

Έλενα: Αγχωμένη, (γελάει). Δε μου αρέσει να δείχνω τα έργα μου. Όμως πρέπει να τα δείχνω ακόμα κι αν θεωρούνται ή είναι βλακείες. Το νιώθω σαν χρέος μου να δώσω στην κοινωνία ένα κομμάτι του εαυτού μου. Δε θέλω να είμαι μια περαστική, ούτε ένας παρατηρητής.

MSB: Πιστεύεις είναι εύκολο να είσαι συγγραφέας στις μέρες μας;

Έλενα: Νομίζω πως πάντοτε η συγγραφή ήταν δύσκολη σαν επάγγελμα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι συγγραφέας, γενικά. Όπως προείπα, δεν επέλεξα να γίνω συγγραφέας. Δεν θα επέλεγα να βασανίζω τον εαυτό μου! Η συγγραφή είναι πιο πολύ ένα είδος ανάγκης. Όταν έχεις αυτή την ανάγκη, δεν μπορείς παρά να γράψεις. Σήμερα, σε μια κοινωνία σαν τη δική μας, που βιώνει μια έντονη πολιτισμική κρίση, κατά τη γνώμη μου, είναι ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα για την τέχνη. Ωστόσο δε γράφω για την πληρωμή, την προβολή ή την αποδοχή. Γράφω από αγάπη.

MSB: Τι έχεις να συμβουλέψεις όλους τους νέους εκεί έξω που έχουν όμορφες ιστορίες να μοιραστούν;

Έλενα: Θα τους συμβούλευα να το κάνουν και να κλείνουν τα αυτιά σε αυτά που λέγονται. Είναι πολύ σημαντικό οι νέοι να μοιράζονται τις σκέψεις τους. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία έχουν περάσει την αντίληψη πως όταν είσαι μικρός σε ηλικία δεν πρέπει να μιλάς, γιατί δεν ξέρεις. Είμαι εντελώς αντίθετη με αυτό. Λείπουν από τον κόσμο οι σκέψεις των νέων, οι απόψεις τους, τα όσα νιώθουν, το πώς αντιλαμβάνονται τα πράγματα, η δική τους οπτική.

  Την Έλενα μπορείτε να τη βρείτε στο Instagram και στο Facebook.

Έλενα, σε ευχαριστώ ιδιαίτερα για αυτή τη γνωριμία. Σου εύχομαι μια ζωή γεμάτη χαρτί, στυλό και όμορφες ιστορίες. Το ταξίδι μου στο «Δε θα χαθούμε» μόλις άρχισε, σύντομα θα ανέβει και η κριτική. Μέχρι τότε…πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh