Σπύρος Πετρουλάκης- Αμαλία

IMG_20180616_121008-01Συγγραφέας: Σπύρος Πετρουλάκης

Τίτλος: Αμαλία

Εκδότης: Εκδόσεις Μίνωας

Τιμή: 17.70€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

Καλημέρα φίλοι μου!

  Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο που με ενθουσίασε και με κράτησε σε αγωνία από την αρχή μέχρι το τέλος, μέχρι την τελευταία πρόταση. Η αλήθεια είναι πως αναζητώντας πληροφορίες για αυτό, διάβασα πολύ καλά σχόλια. Όλοι μιλούσαν για ένα βιβλίο που σε καθηλώνει αλλά διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου…μέχρι την ημέρα που το ξεκίνησα. Είλικρινα πρώτη φορά διαβάζω ένα τέτοιο βιβλίο… μια τέτοια ιστορία…από Έλληνα συγγραφέα! Θα το τονίσω και θα θυμηθώ το σχόλιο του Κ. Κρομμύδα στην παρουσίαση του βιβλίου του πως η ελληνική αστυνομική λογοτεχνία έχει πολλά να δώσει, απλά η Έλληνες προτιμούμε προς στιγμήν την δουλειά των ξένων. Αυτό το βιβλίο είναι η απόδειξη των παραπάνω!

  Νομίζω πως καθώς διάβαζα το βιβλίο έπλαθα μια προφανή εξέλιξη της ιστορίας. Έπαιρνα πρωτοβουλία στο ξετύλιγμα του νήματος γι’ αυτό και έκανα αμέτρητα λάθη. Αυτό το γεγονός μου άρεσε, το έργο αυτό χαρακτηρίζεται από ανατρεπτικότητα. Πιστεύω πως μια συνεργασία του συγγραφέα με τον κύριο Κοκκινόπουλο είναι αυτό που θα περιμέναμε σαν εξέλιξη του βιβλίου. Προσωπικά θα ήθελα να το δω και σε ταινία!

  Στο βιβλίο κυριαρχεί η κακία! Μαθημένη εγώ στα ρομάντζα, διαπίστωσα πως υπάρχει και μια άλλη πλευρά στη λογοτεχνία. Αυτή την πλευρά την ανακάλυψα με την Αμαλία (πιο συγκεκριμένα με τη Σταματία ) χωρίς να στερηθώ βέβαια και μια ιστορία αγάπης.

  Πιο συγκεκριμένα, το βιβλίο μιλάει για έναν αστυνομικό ο οποίος προσπαθεί να βρει τα ίχνη μιας ομάδας σατανιστών οι οποίοι σκοτώνουν έφηβες κοπέλες, θυσιάζοντας τες στο σατανά. Η υπόθεση για τον αστυνομικό γίνεται προσωπική, όταν το επόμενο θύμα γίνεται η κόρη της πρώην αγαπημένης του, που αν και πρώην συνεχίζουν να υπάρχουν αισθήματα. Παραπάνω δε θα σας πω αν και θα μπορούσα. Σας προτείνω όμως να το διαβάσετε και γενικά να δώσετε ευκαιρία σε αυτό το είδος λογοτεχνίας από Έλληνες συγγραφείς γιατί υπάρχει πολύ ταλέντο. Για να κατάφεραν να πείσουν μια ρομαντική ψυχή, σίγουρα μπορούν να πείσουν κι εσάς.

Το οπισθόφυλλο:

«Δεν ξέρω αν πίσω από τα φαινόμενα ζει και σαλεύει μια μυστική, ανώτερή μου ουσία.
Κι ούτε ρωτώ, δε με νοιάζει».
Νίκος Καζαντζάκης

ΣHΜΕΡΑ:
Ένας serial killer εκτελεί τελετουργικά τα θύματά του, όλα ανήλικα κορίτσια, αφήνοντας ως υπογραφή μια κάρτα ταρό που απεικονίζει τον Πεντάκτινο Ιππότη.
Ο αστυνόμος Αριστείδης Καππαρός, αντιμέτωπος με τη δυσκολότερη υπόθεση της καριέρας του, κυνηγά τον δολοφόνο ισορροπώντας στα όρια του χρόνου.
Καθώς η κλεψύδρα αδειάζει, ζωές κρέμονται από μια λεπτή κλωστή…

35 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ, ΟΡΕΙΝΗ ΚΟΡΙΝΘΙΑ:
Μετά τη μυστηριώδη εξαφάνιση της γιαγιάς της, η Αμαλία έρχεται αντιμέτωπη με μια ιδιότυπη κληρονομιά.
Ωστόσο, ούτε η ίδια γνωρίζει αν πρόκειται για ευχή ή κατάρα.
Το δάσος, που ως τότε ήταν το καταφύγιό της, πλέον δεν μπορεί να την κρύψει.
Τώρα τρέχει.
Για να σωθεί…

«Ιδιαίτεροι» άνθρωποι εξουσιάζουν τους αδύναμους.
Μπορούν να ορίσουν το Καλό και το Κακό;

Ο συγγραφέας παρασύρει τους αναγνώστες σε ένα μυστηριακό μονοπάτι σωστών επιλογών και πλάνης.
Άραγε ένα αχνό φως, σαν την καύτρα του τσιγάρου, είναι ικανό να φωτίσει αρκετά το σκοτάδι;

  Περιμένω τις εντυπώσεις σας, μέχρι το επόμενο άρθρο πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

 

 

Advertisements

5+3 βιβλία για το καλοκαίρι…

  Καλημέρα φίλοι μου!

  Αυτή τη στιγμή που σας γράφω, η αλήθεια είναι πως τίποτα δε θυμίζει καλοκαίρι μιας και οι βροχές μας έχουν μαυρίσει την ψυχή αλλά εγώ είμαι εδώ για να σας προτείνω 5+ 3 (μια τριλογία) βιβλία για τις καλοκαιρινές σας διακοπές!

  Κάποια από αυτά τα έχω διαβάσει και αλλά θέλω πολύ να τα έχω κι εγώ παρέα μου στην παραλία μιας κι έχω ακούσει πολύ καλά σχόλια! Πάμε να ξεκινήσουμε;

1. Έλενα Ακρίτα- Τα χειροποίητα

  634d3ff8500db3b1c3c1db090bbcc9e0.pngΣε αυτό το βιβλίο το πρώτο που σε τραβάει είναι το εξώφυλλο. Είναι πολύχρωμο, ζωντανό και αισιόδοξο! Σε συνδυασμό με το γνωστό ταλέντο της συγγραφέως και το γεγονός ότι έριξα μια ματιά στα αποσπάσματα, πιστεύω πολύ στην επιτυχία του!

  Το οπισθόφυλλο:

«Τα Χειροποίητα είναι σύντομα κείμενα που δημοσιεύτηκαν από το 2000 μέχρι σήμερα.
Κείμενα παλιά, κείμενα καινούρια, κείμενα γελαστά και μελαγχολικά, θυμωμένα ή χαρούμενα, κείμενα βιωματικά, κείμενα που γελούν και κλαίνε και θυμώνουν, και τρολάρουν, και μας κλείνουν το μάτι.
Κείμενα διαφορετικά μεταξύ τους με ένα μόνο κοινό στοιχείο· είναι όλα χειροποίητα.
Φτιαγμένα στο χέρι με υλικά της ψυχής και της καρδιάς, πασπαλισμένα με «ένα κάποιο χαμόγελο».
Αφιερωμένα στους συγκάτοικούς μου στην τρέλα. Τους αναγνώστες μου.

Έλενα, 2018″

Θα το βρείτε από Εκδόσεις Διόπτρα.

2. Σ. Πετρουλάκης- Αμαλία

  35360Είναι το βιβλίο που διαβάζω αυτό τον καιρό και έχω να πω πως είναι καθηλωτικό. Δεν πίστευα ότι ελληνική πένα θα μπορούσε να γράψει κάτι τέτοιο! Σύντομα θα δείτε και αναλυτική κριτική μου. Τέλος, τρέχει διαγωνισμός στο instagram μου για δύο αντίτυπα σε συνεργασία με τις εκδόσεις. Μπορείτε να λάβετε μέρος, πατώντας ΕΔΩ!

  Το οπισθόφυλλο:

«ΣHΜΕΡΑ:
Ένας serial killer εκτελεί τελετουργικά τα θύματά του, όλα ανήλικα κορίτσια, αφήνοντας ως υπογραφή μια κάρτα ταρό που απεικονίζει τον Πεντάκτινο Ιππότη.
Ο αστυνόμος Αριστείδης Καππαρός, αντιμέτωπος με τη δυσκολότερη υπόθεση της καριέρας του, κυνηγά τον δολοφόνο ισορροπώντας στα όρια του χρόνου.
Καθώς η κλεψύδρα αδειάζει, ζωές κρέμονται από μια λεπτή κλωστή…

35 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ, ΟΡΕΙΝΗ ΚΟΡΙΝΘΙΑ:
Μετά τη μυστηριώδη εξαφάνιση της γιαγιάς της, η Αμαλία έρχεται αντιμέτωπη με μια ιδιότυπη κληρονομιά.
Ωστόσο, ούτε η ίδια γνωρίζει αν πρόκειται για ευχή ή κατάρα.
Το δάσος, που ως τότε ήταν το καταφύγιό της, πλέον δεν μπορεί να την κρύψει.
Τώρα τρέχει.
Για να σωθεί…

«Ιδιαίτεροι» άνθρωποι εξουσιάζουν τους αδύναμους.
Μπορούν να ορίσουν το Καλό και το Κακό;

Ο συγγραφέας παρασύρει τους αναγνώστες σε ένα μυστηριακό μονοπάτι σωστών επιλογών και πλάνης.
Άραγε ένα αχνό φως, σαν την καύτρα του τσιγάρου, είναι ικανό να φωτίσει αρκετά το σκοτάδι;»

Θα το βρείτε από Εκδόσεις Μίνωας.

3. Σ. Δάνδολος- Ιστορία χωρίς όνομα

  remote.jpg.ashxΈνα υπέροχο βιβλίο την κριτική του οποίου θα βρείτε ΕΔΩ. Το αγάπησα, νοστάλγησα την εποχή που εκτυλίσσεται γιατί θα ήθελα πολύ να ζω σε αυτή και ένιωσα τον πόνο του ανεκπλήρωτου έρωτα της Πηνελόπης και του Ίωνα.

  Το οπισθόφυλλο:

«Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει… 

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα.

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Αθήνα, και εκείνη, καθηλωμένη στο σαλόνι του σπιτιού της στην Κηφισιά, επιχειρεί τον τελευταίο απολογισμό της ζωής της, έχοντας πάρει μια μοιραία απόφαση. Να ανταμώσει στον ουρανό τον άντρα που στερήθηκε κάποτε.

Το Ιστορία χωρίς όνομα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας.

Βασισμένος στα ημερολόγιά της, ο Στέφανος Δάνδολος αποτίει φόρο τιμής στον εύθραυστο ψυχισμό της σπουδαιότερης Ελληνίδας συγγραφέως του εικοστού αιώνα.»

Θα το βρείτε από Εκδόσεις Ψυχογιός.

4. Γ. Δόνιος-8+5=13 Ιστορίες απ’ τον δρόμο

 8513cover Νέα κυκλοφορία από Εκδόσεις iWrite και από το οπισθόφυλλο και μόνο με κέρδισε. Επίσης, επειδή αποτελείται από επί μέρους ιστορίες είναι πολύ βολικό για παραλία.

  Σύντομη περιγραφή:

«Μία μαθηματική εξίσωση. Ένας γρουσούζικος αριθμός. Ένας ταξιτζής που του άρεσε το παστίτσιο. Μια φίλη μισής ημέρας. Ένας χορός στο Πεκίνο και μια βαρκάδα στον ποταμό Μεκόνγκ. Δεκατρείς ταξιδιωτικές ιστορίες στο άγνωστο του κόσμου που απλωνόταν μπροστά στα γεμάτα περιέργεια μάτια μου. Δεκατρείς αναμνήσεις. Οχτώ και πέντε εμπειρίες στοιβαγμένες στα κιτάπια της καρδιάς μου, παρμένες από το ταξιδιωτικό μου ημερολόγιο γεμάτες έκπληξη, αγάπη, χιούμορ και γερές δόσεις περιπέτειας. Από τη Σαβάνα της Κένυας στο μακρινό Μπαλί, κι από το Πεκίνο μέχρι την Μπούρμα, χάθηκα στην ομορφιά του κόσμου, φτάνοντας σε μέρη που απλά είχα ονειρευτεί σαν παιδί, δίχως χάρτη και πυξίδα, με μοναδικό οδηγό μου τη δίψα για το άγνωστο του κόσμου. Του μακρινού, του περίεργου κι απάτητου προορισμού που πάντα έκανε το μυαλό μου να πετάει.»

5. H. Yanagihara- Λίγη ζωή (Μετάφραση: Μ. Ξυλούρη)

  978-618-03-0690-3_1Είδα πολύ καλές κριτικές στο instagram, το αναζήτησα στο διαδίκτυο και με κέρδισε πολύ η περιγραφή του. Ιδιαίτερα το γεγονός ότι θεωρείται υπερβατικός ύμνος στην αγάπη…με ξέρετε! Θα το βρείτε από Εκδόσεις Μεταίχμιο.

  Το οπισθόφυλλο:

«Τέσσερις φίλοι και συμφοιτητές μετακομίζουν, μετά την αποφοίτησή τους, στη Νέα Υόρκη για να φτιάξουν τη ζωή τους – άφραγκοι, χαμένοι, με μόνο τους στήριγμα τη φιλία τους και τις φιλοδοξίες τους: Ο ευγενής, ωραίος Γουίλεμ, επίδοξος ηθοποιός· ο Τζέι Μπι, ζωγράφος από το Μπρούκλιν, που προσπαθεί να κατακτήσει τον καλλιτεχνικό κόσμο∙ ο Μάλκολμ, αρχιτέκτονας σε μια σημαντική εταιρεία∙ και ο Τζουντ – ο ιδιοφυής, αινιγματικός Τζουντ. Όπως περνούν οι δεκαετίες, οι σχέσεις τους βαθαίνουν, αλλά και σκοτεινιάζουν, καθώς τις χρωματίζουν ο εθισμός, η επιτυχία, η περηφάνια. Ωστόσο η σπουδαιότερη πρόκληση, συνειδητοποιούν όλοι, είναι ο ίδιος ο Τζουντ, πλέον ένας απίστευτα χαρισματικός δικηγόρος μα και ένας άνθρωπος ολοένα και πιο διαλυμένος, με το σώμα του και τον νου του σημαδεμένα από τους ανείπωτους τρόμους της παιδικής του ηλικίας – κυνηγημένος από τραύματα που φοβάται ότι όχι μόνο δεν θα ξεπεράσει ποτέ, αλλά και θα τον ορίζουν για πάντα. Με πρόζα πλούσια και λαμπρή, η Γιαναγκιχάρα γράφει έναν τραγικό, υπερβατικό ύμνο στην αγάπη, μια αριστοτεχνική απεικόνιση του σπαραγμού, της τυραννίας της μνήμης και των ορίων της ανθρώπινης αντοχής.»

+ Τ. Τζινιώλη- Τριλογία Manhattan

 

 

 

 

Η τριλογία αυτή είναι ΑΚΡΩΣ καλοκαιρινή! Μόνο πρόσεχε μην ξεχαστείς στον ήλιο και σε βρούμε καμμένο-η! Έχω γράψει άρθρο με μια σύντομη παρουσίαση της τριλογίας, το οποίο θα βρείτε πατώντας ΕΔΩ. Επίσης, την αναλυτική κριτική για το πρώτο βιβλίο της τριλογίας θα βρείτε ΕΔΩ. Δυστυχώς δεν έχω ανεβάσει ακόμα τις κριτικές για τα άλλα δύο γιατί τα δάνεισα στη θεία μου να τα διαβάσει. Παρόλα αυτά να σημειωθεί ότι από που ξεχώρισα ήταν το δεύτερο, ειλικρινά το αγάπησα. Γενικά στην τριλογία αυτή (την πρώτη που έχω διαβάσει ποτέ) μου άρεσε πολύ που οι ιστορίες είναι αυτοτελείς, παρόλα αυτά υπάρχει μια μικρή σύνδεση. Έτσι αν διαβάσεις με τη σειρά τα βιβλία μαθαίνεις νέα των παλαιών πρωταγωνιστών χωρίς αυτό να αποτελεί εμπόδιο για κάποιον που δεν ξεκίνησε από την αρχή την τριλογία.Θα τα βρείτε από Εκδόσεις Πηγή.

  Αυτές ήταν λοιπόν οι προτάσεις μου για να περάσουμε ένα υπέροχο καλοκαίρι! Στα σχόλια θα περιμένω βιβλία που εσείς μου προτείνετε. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

 

 

 

Κώστας Κρομμύδας-Μυρωδιά από σανίδι

 IMG_20180612_164512-01Συγγραφέας: Κώστας Κρομμύδας

Τίτλος: Μυρωδιά από σανίδι

Εκδότης: Εκδόσεις Διόπτρα

Τιμή: 15.93€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

Καλησπέρα φίλοι μου!

  Αυτό το άρθρο σίγουρα θα ανέβει μετά την παρουσίαση του βιβλίου για να σας έχω υλικό και από εκεί. Το ταξίδι στην ΑΘήνα του ’40 ήταν τόσο…γρήγορο. Δεν άφησα στιγμή το βιβλίο από τα χέρια μου και η αλήθεια είναι πως ένιωσα πίκρα στο τέλος, ήθελα λίγο ακόμα χρόνο με τη Μάρω και το Νικόλα. Στις συναντήσεις τους ένιωθα παρούσα…λες και ο Νικόλας άνοιγε την καρδιά του σε δύο κι όχι σε έναν. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή και τις πληροφορίες του οπισθόφυλλου.

«Στην Αθήνα του ’40, ένας έρωτας γεννιέται στο σανίδι, όταν η Δωδέκατη Nύχτα ενώνει τον Νικόλα και τη Λυδία στη σκηνή και τη ζωή. Ένας έρωτας που θα κρατήσει δεκαετίες, κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά και με πτυχές που μένουν κρυφές, μέχρι τη μέρα που ο Νικόλας αποφασίζει να αποκαλύψει στη Μάρω τα κρυμμένα μυστικά.

Μια ζωή σαν θέατρο, γεμάτη ένταση, πάθος και δημιουργία, συνδέει τους δύο πρωταγωνιστές μέχρι την τελική αυλαία. Μια ζωή όπου «Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή. Κι όλοι οι άντρες κι οι γυναίκες είν’ απλώς ηθοποιοί». Μια ζωή γεμάτη μυρωδιά από σανίδι.

Μια ιστορία εμπνευσμένη από τους αξέχαστους έρωτες του θεάτρου και της μεγάλης οθόνης.»

  Σαν ταινία το ένιωσα… Η ιστορία του Νικόλα και της Λυδίας είναι συγκινητική γιατί είμαι βέβαιη πως συνέβη πραγματικά και τότε αλλά μέχρι και σήμερα. Άνθρωποι που ήταν γραφτό να συναντηθούν, να ερωτευθούν, να ζήσουν έντονα…

  Έδω να ανοίξω μια μικρή παρένθεση και να αναφέρω ότι η προτίμηση μου σε αυτά τα είδη λογοτεχνίας (ρομαντικα, ιστορικά μυθιστορήματα κτλ) βασίζεται ακριβώς στα όσα περιγράφω παραπάνω. Στο γεγονός ότι θέλω η ιστορία που πλάθω στο μυαλό μου να ξέρω πως κάπου, κάποτε μπορεί να συνέβη ή να συμβεί. Μπορεί ακόμη να τη ζήσω κι εγώ η ίδια. Κλείνει η παρένθεση.

  Η Λυδία παρόλα αυτά ήταν ο χαρακτήρας που αντιπάθησα. Δε μπορώ τη ζήλια, ούτε στη σχέση, ούτε γενικά στη ζωή, ειδικά όταν δεν έχεις τίποτα να ζηλέψεις! Παρόλα αυτά…ήταν μια γυναίκα με πάθος…πάθος για τη ζωή και σίγουρα για το σανίδι!

  Από τους αγαπημένους μου, ο Νικόλας και η Σμαράγδα…ειδικά η τελευταία! Έζησε κι αυτή τον έρωτα και δεν είχα υποψίαστεί τίποτα μέχρι το τέλος. Η προσωπικότητα όμως που ξεχωρίζει είναι η Βασιλική… Μια γυναίκα που αγάπησε και είχε τη δύναμη να βάλει στην άκρη το εγώ της μπροστά στον έρωτα δυο ανθρώπων. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να φερθώ όπως αυτή…νομίζω ότι ξεπερνά τα όρια της καλοσύνης και της αγάπης!

  Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στην «τύχη» της Μάρως. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει καλύτερο από το να σου ανοίγει ένας μεγάλος την καρδιά του. Ανεξάρτητα από το αν έχει τις εμπειρίες του Νικόλα. Προσωπικά το καταλαβαίνω από τη γιαγιά μου, που όταν μιλάμε για το παρελθόν και μου καταθέτει ένα κομμάτι της καρδιάς της το πρόσωπο της αλλάζει,είναι σαν να μην είναι η γυναίκα που γνωρίζω! Η Μάρω λοιπόν ήταν πολύ τυχερή…για όλα! Έγινε μέρος της ιστορίας μέσα από την αφήγηση του αν και ήδη ανήκε σε αυτή…

~Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ~

 

 

  Η παρουσίαση του βιβλίου έγινε στον Ναυτικό Όμιλο Ιωαννίνων στις 18/06. Ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά. Μου δημιουργήθηκε η απορία όμως αν όλο αυτό το κοινό ήρθε για το ‘Μυρωδιά από σανίδι’ ή για τον ίδιο τον Κώστα και πόσο αυτό ( η αγάπη του κόσμου) συμβάλει στο να γράφονται υπέροχα βιβλία; Νομίζω ότι κάπως συνδέονται. Εσείς τι λέτε;

  Κάπου εδώ κλείνω αυτό το άρθρο, ελπίζω να σας μετέφερα την ατμόσφαιρα και του βιβλίου και της παρουσίασης του. Μέχρι το επόμενο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

**Σήμερα θα ανέβει διαγωνισμός για ένα αντίτυπο του βιβλίου στο @mysecretbook! Μείνετε συντονισμένοι!

ypografh

 

#summer_drinks: Επιχείρηση σπιτική λεμονάδα

  Καλησπέρα φίλοι μου!!

  Όπως σας έχω αναφέρει σε δημοσίευση μου στο instagram για χρόνια ήμουν coffee freak! Είχα τρομερό θέμα εξάρτησης, αν σκεφτείς ότι την πρώτη φορά που δεν ήπια καφέ για 4 μέρες (ήταν καλοκαίρι του 2013 σε κατασκήνωση στην Πελοπόννησο) δε θυμάμαι ΤΙΠΟΤΑ από αυτές τις χωρίς καφέ μέρες, οι αναμνήσεις ξεκινάνε αφού ήπια δύο εσπρέσο.

  Σήμερα, έξι μήνες μετά τον τελευταίο μου καφέ (δεν μπορώ να το πιστέψω!) και με τις πρώτες ζέστες να έχουν κάνει την εμφάνιση τους, έπρεπε να βρω κάτι δροσερό και ΧΩΡΙΣ καφεΐνη (ή όσο το δυνατόν λιγότερη)! Το τσάι ενώ μου αρέσει έχει αρκετή με αποτέλεσμα να μου αναλογεί μόνο ένα ποτήρι την ημέρα, έτσι η λύση είναι η λεμονάδα. Όταν βγαίνουμε για καφέ παίρνω σχεδόν πάντα σπιτική λεμονάδα, το θέμα ήταν ότι στο σπίτι έπινα το αναψυκτικό του εμπορίου και δεν ήθελα για πολλούς λόγους.

  Στην πρώτη μου αναζήτηση για συνταγή σπιτικής λεμονάδας, απαιτούνταν 3-4 φλιτζάνια ζάχαρη έτσι απέρριψα την ιδέα! Ώσπου χθες τελείως τυχαία βρήκα 3 συνταγές από τον Άκη Πετρετζίκη (ΑΓΙΟΣ!) απλές και χωρίς την παραπάνω αναλογία σε ζάχαρη. Παρακάτω θα σας παραθέσω και τις τρεις αλλά θα σας μιλήσω για την πρώτη μιας και αυτήν ακολούθησα εγώ!

  • Για την κλασσική λεμονάδα

1 σφηνάκι (25 ml) φρέσκος χυμός λεμόνι/ lime

1 σφηνάκι (25 ml) σιρόπι ζάχαρης

3 σφηνάκια (75 ml) κανονικό ή ανθρακούχο νερό

γαρνιτούρα: φέτα λεμόνι/ lime

  • Για τη λεμονάδα ginger

1 σφηνάκι (25 ml) φρέσκος χυμός λεμόνι

1/2 σφηνάκι (12.5 ml) σιρόπι ζάχαρης

3 σφηνάκια (75 ml) μπύρα με ginger (τζιτζιμπύρα)

γαρνιτούρα: ζαχαρωμένο ginger & φλούδα λεμόνι

  • Για τη λεμονάδα mojito

1 σφηνάκι (25 ml) φρέσκος χυμός λεμόνι

1 σφηνάκι (25 ml) σιρόπι ζάχαρης

3 σφηνάκια (75 ml) κανονικό ή ανθρακούχο νερό

8-10 φύλλα δυόσμου

γαρνιτούρα: κορυφή δυόσμου

ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ

  • Για το σιρόπι ζάχαρης

Προσθέτουμε 1 κούπα ζεστό νερό και 1 κούπα ζάχαρη σε ενα δοχείο και ανακατεύουμε. Όταν η ζάχαρη έχει πια λιώσει αφήνουμε το μείγμα να κρυώσει. Διατηρούμε στο ψυγείο για περίπου 1 μήνα.

  • Για τις λεμονάδες

Προσθέτουμε όλα τα υλικά σε ένα ποτήρι με πάγο. Ανακατεύουμε για λίγα δευτερόλεπτα. Γαρνίρουμε και απολαμβάνουμε την πιο δροσιστική και υγιεινή λεμονάδα.

IMG_20180616_191639-01Να πω ότι δεν έχω ενθουσιαστεί; Θα είναι ψέμα! Μετά από αυτό το άρθρο θα πάω να ετοιμάσω το δεύτερο ποτήρι (θα εθιστώ στη λεμονάδα αυτό το καλοκαίρι)! Είναι πάρα πολύ γευστική, ξινή όσο πρέπει και με λίγη ζάχαρη! Το σιρόπι για να ετοιμαστεί είναι εύκολο, μην αφήσετε να σταθεί εμπόδιο! Δεν έχω φρέσκο δυόσμο αλλιώς θα δοκίμαζα και την τρίτη, η οποία πρακτικά είναι αυτή που πίνω έξω! Βέβαια…αν έχεις ντέρτια βάζεις βότκα και τελειώνει η υπόθεση! Δοκιμάστε την, θα περιμένω σχόλια σας και φωτογραφίες σας στο @mysecretbook στο instagram! Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Σοφία Κατάρα-Ξυλογιαννοπούλου- Ταξίδι στην Ανεμούσα

IMG_20180601_191344-01

Συγγραφέας: Σοφία Κατάρα-Ξυλογιαννοπούλου

Τίτλος: Ταξίδι στην Ανεμούσα

Εκδότης: Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική

Τιμή: 12.50€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

 

 

  Καλησπέρα φίλοι μου!

  Είμαι πίσω με ένα βιβλίο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον με την πρώτη ματιά και χωρίς να διαβάσω το οπισθόφυλλο. Στην πορεία ανακάλυψα ότι ‘δεύτερος’ πρωταγωνιστής είναι ο φύλακας άγγελος του Μάνου κι αυτό με έκανε να θέλω ακόμη περισσότερο να το διαβάσω ΑΜΕΣΑ! Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά πιστεύω στον φύλακα άγγελο, έχω νιώσει αρκετές φορές ότι πολλά όμορφα πράγματα στη ζωή μου, μου τα έφερε αυτός αλλά και στις στιγμές μεγάλης λύπης, όταν είχα ανάγκη μια αγκαλιά μέσα στη μονάξια μου, η ψυχή μου κάτι ένιωθε…κάτι κατάφερνε πάντα να τη γαληνέψει. Αυτός είναι για μένα ο φύλακας άγγελος μου και προσωπικά τον έχω ταυτίσει με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο που δυστυχώς δεν είναι μαζί μου αλλά είμαι βέβαιη πως είναι μαζί με τους αγγέλους. Επανέρχομαι όμως στο βιβλίο…

  «Έχω ζήσει πολύ… Έχω δει πολλά… Διέσχισα γαλαξίες ολόκληρους, μόνο και μόνο για να σταθώ δίπλα του. Δίπλα σε έναν άνθρωπο. Τον βλέπω κι ας μην το γνωρίζει. Τον βλέπω να ζει και να υποφέρει. Πίσω του το παρελθόν, όλο μυστικά και λάθη… Μπροστά του το ταξίδι. Μόνος σταθμός, η Ανεμούσα. Συνοδοιπόρος, όπως πάντα… εγώ. Ίσως να μην το μάθει, να μην αντιληφθεί καν την ύπαρξη μου. Δε με πειράζει… Άλλωστε, ο σκοπός δεν είναι να γνωρίσει εμένα, αλλά Εκείνον! Και στο ενδιάμεσο τον ίδιο του τον εαυτό…

«Ταξίδι στην Ανεμούσα». Το ταξίδι της ψυχής…»

  Το βιβλίο αυτό είναι τόσο ευανάγνωστο, καθόλου περίπλοκο και σου επιτρέπει να φανταστείς πολύ όμορφα μέρη! Το δικό μου αγαπημένο, ο ‘Φάρος’! Λοιπόν, όσο το διάβαζα, έβρισκα πολλές ομοιότητες με το Μάνο. Όχι οικογενειακές, αλλά στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τη ζωή. Ειδικά εκεί με τους πονοκεφάλους σκεφτόμουν «Που ήταν αυτό το βιβλίο, όταν το είχα ανάγκη;» μιας και πέρασα μια αντίστοιχη κατάσταση. Αν με ρωτούσατε το ηθικό δίδαγμα αυτού του βιβλίου; Θα σας έλεγα ότι είναι δύο, πρώτον, να μην αναβάλλουμε γεγονότα γιατί ο χρόνος περνάει και ίσως χάσουμε για πάντα την ευκαιρία μας και δεύτερον, να συγχωρούμε. Πιστεύω ότι και τα δύο είναι πολύ σημαντικά για μια ευτυχισμένη ζωή.

  Νομίζω ότι το «Ταξίδι στην Ανεμούσα» είναι ένα άκρως καλοκαιρινό βιβλίο που περιέχει και έναν έρωτα και ένα οικογενειακό δράμα χωρίς να εστιάζει στο happy end με το ζόρι! Σας το προτείνω να το διαβάσετε γιατί πιστεύω ότι είναι το ίδιο όμορφο όπως και τα μηνύματα του. Θα περιμένω σχόλια σας, με τις εντυπώσεις σας. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

 

 

Παναγιώτης Θωμάς- Ανθρωπίνως δυνατά

IMG_20180505_164838-01

Συγγραφέας: Παναγιώτης Θωμάς

Τίτλος: Ανθρωπίνως Δυνατά

Εκδότης: Εκδόσεις Όστρια

Τιμή: 12.00€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

Καλησπέρα φίλοι μου!

  Αυτό το άρθρο σας το χρωστάω καιρό τώρα και γι’ αυτό το δημοσιεύω χωρίς προειδοποίηση!ΕΚΠΛΗΞΗΗ!(γελάω μόνη μου!) Το βιβλίο αυτό το παρέλαβα από τον ίδιο τον συγγραφέα όπου θα τον έλεγες ταξιδιάρα ψυχή λόγω επαγγέλματος αλλά και από επιλογή. Λοιπόν το θετικό του να σου στέλνει ο ίδιος ο συγγραφέας το έργο του είναι πως δημιουργείται ένας δεσμός μεταξύ σας. Σου εμπιστεύεται το πόνημα του και σου ζητάει να είσαι ειλικρινής. Θα έλεγε κανείς ότι η ειλικρίνεια μεταξύ αγνώστων είναι το πιο εύκολο πράγμα, έλα όμως που εγώ τους νιώθω «φίλους» μου και δυσκολεύομαι…

  Το «ανθρωπίνως δυνατά» είναι ένα βιβλίο που περιλαμβάνει 25 διηγήματα, 25 διαφορετικές ιστορίες, 25 ουρλιαχτά αγωνίας για τον άνθρωπο και το σήμερα. Αυτό ήταν θα έλεγα που με κέρδισε κι ας μην είχα τις ίδιες απόψεις με τον συγγραφέα σε όλα τα κείμενα του. Μέσα από το έργο του αλλά και από τα post του στο instagram έχω καταλάβει ότι είναι ένας πολύ έντονος άνθρωπος, που έχει ανάγκη να μας πει την αλήθεια του.

Από το οπισθόφυλλο:

«Συναισθήματα παθιασμένα, απόλυτα και κτητικά που πάνε περίπατο και φαίνονται «κλισέ» στα μάτια μιας ανήμπορης και «λογικής» κοινωνίας που δεν ξέρει ποιόν δρόμο να ακολουθήσει λόγω δειλίας.(…) Ως «τρελός» όμως, είσαι έτοιμος να αισθάνεσαι τόσο άνθρωπος που το μέσα σου θα κραυγάζει για το δίκαιο και το ιδανικό. Χωρίς προδοσίες, χωρίς ρηχότητες, χωρίς χλιαρές μετριότητες και αντίγραφα χαρακτήρων που ψάχνουν συνεχώς γι’ ατέρμονες στιγμιαίες απολαύσεις. Ας ξεφύγουμε από τα τετριμμένα. Αξίζουμε περισσότερα.»

  Η αλήθεια είναι πως το διάβασα αργά και αυτό γιατί μερικές φορές έπρεπε να επαναλάβω και δεύτερη φορά το κείμενο για να κατανοήσω απόλυτα τι θέλει να πει. Μου άρεσαν τα κείμενα για τους ανθρώπους της θάλασσας, ένιωσα σαν να υπήρχε ένα παραθυράκι για εμάς τους στεριανούς ώστε να δούμε και να παραδεχτούμε πόσο δύσκολη είναι η ζωή τους. Το κείμενο που ξεχώρισα αρνητικά ήταν το «Μετριοπαθής διαδηλωτής» όπου μιλάει για εκείνο το παιδί στις φυλακές που δεν το άφηναν να σπουδάσει και αυτός έκανε απεργία πείνας. Σχολιαστέ με όσο αρνητικά θέλετε! Δεν είμαι κατά της παροχής παιδείας στους ανθρώπους αλλά πιστεύω πως αυτός ο συγκεκριμένος(και άλλοι) είχε την ευκαιρία του και τη σπατάλησε για να πάει κόντρα στους νόμους, για να δράσει με καλάσνικοφ όπως αναφέρεται και στο κείμενο. Και αναρωτιέμαι: όταν είχε το καλάσνικοφ ανά χείρας που ήταν η παιδεία του; Όταν κατέστρεφε περιουσίες μαζί με άλλους; Που ήταν η παιδεία του; Είμαι υπέρ των βιβλιοθηκών στα σωφρονιστικά ιδρύματα, αλλά όχι να χρησιμοποιούμε την παιδεία για να τους βγάλουμε όλους έξω! Θα δεχτώ κάθε αντίθετη άποψη, αλλά αυτή είναι η δική μου! Δεν πιστεύω ότι στην χώρα μας διαθέτουμε παιδεία (αν σκεφτείς ότι σήμερα είδα έναν κύριο να πετάει το σκουπίδι του κάτω), ούτε ότι ένα πτυχίο σου την χαρίζει. Την παιδεία την κατακτάς και στην χώρα μας δεν έχει κανείς αυτή τη διάθεση. Ξέφυγα όμως…ας συνεχίσω με το βιβλίο.

  Το οξύμωρο είναι πως ένα από τα πιο ‘αληθινά’ αποσπάσματα του βιβλίου αυτού ήταν στο παραπάνω διήγημα και θα σας το παραθέσω παρακάτω. Το απόσπασμα αυτό είναι η Ελλάδα του 2018!

Η υποκρισία είναι άγευστη και άοσμη. Ικανή μόνο να μιλάει για επανάσταση και να παίρνει επιδόματα όταν οι άλλοι δεν μπορούν, γιατί δεν έχουν μέσο. Ικανή μόνο να μιλάει για δύσκολη επιβίωση όταν εννοεί ότι δεν έχει λεφτά για να πιει περισσότερο αλκόολ, περισσότερους καφέδες, αναψυκτικό μαζί με το φαγητό της μέρας και να αγοράσει εν τέλει ένα επιδόρπιο. Ικανή ακόμα και να σχολιάζει τις προσωπικές ζωές άλλων, ενώ οι δικές τους επιλογές, τους ξεφτιλίζουν με λόγια και πράξεις δημοσίως, καθημερινώς κι εμπράκτως.

Τα διηγήματα που ξεχώρισα ήταν τα εξής:

  • Η μάσκα

Αυτό το κείμενο μου έφερε στο νου το ομώνυμο τραγούδι της Δ. Βανδή.

«Ένα θέατρο είναι η ζωή, μάσκα διάλεξε αν θέλεις κι εσύ, κρύψ’ το δάκρυ σου μεσ’ τη χαρά κι όλα θα ‘ναι καλά»

  • Ο ικανός ανίκανος
  • Ο υπερήρωας

Περίεργο και ‘σκληρό’ κείμενο θα το χαρακτήριζα που κρύβει κι αυτό την αλήθεια του.

  • Οι λευκές σελίδες
  • Οι φωνές

Δεν ξέρω γιατί ξεχώρισα όλα τα έντονα κείμενα. Αυτό και το επόμενο είναι τα πιο αγαπημένα μου. Βγάζουν μελαγχολία αλλά και αγανάκτηση.

  • Στην ουρά της αξιοπρέπειας

Αληθινή ιστορία θα μπορούσες να πεις. Άνθρωποι που στο γύρισμα των καιρών έχασαν τις περιουσίες τους και τώρα με όλη την αξιοπρέπεια που διαθέτουν περιμένουν στην ουρά για ένα πιάτο όσπρια. Αυτό που με θλίβει με αυτή την ιστορία είναι πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι εργατικοί, οι τίμιοι, που πήγαιναν με τους νόμους και τελικά έχασαν τα πάντα.

  • Τελευταίο σημείωμα

Αυτό είναι σίγουρα ουρλιαχτό αγωνίας. Ένα κείμενο που πίσω από αμέτρητα ΣΕ ΜΙΣΩ κρύβει ένα μεγάλο και αληθινό ΣΕ ΑΓΑΠΩ.

  Συνολικά θα έλεγα πως είναι ένα βιβλίο που αξίζει να το διαβάσετε. Θα βρείτε κείμενα να σας εκφράσουν, αλλά που ίσως να μην συμβαδίζουν με τις απόψεις σας και κείμενα που θα σας αγγίξουν βαθιά. Αυτός δεν είναι άλλωστε ο ρόλος των βιβλίων; Θα περιμένω τα σχόλια σας και μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

#ποίησηαλλιώς: Κι αν έσβησε σαν ίσκιος

  Καλησπέρα φίλοι μου!

  Όσοι με ακολουθείτε καιρό στο mysecretbook στο instagram θα γνωρίζετε πως αγαπημένος μου ποιητής ήταν, είναι και θα είναι ο Κ. Γ. Καρυωτάκης. Τον γνώρισα στην εφηβεία μου, τον ‘ερωτεύθηκα’ μπορώ να ομολογήσω από τα γραπτά του και νομίζω πως μέσα από τον πόνο του, έμαθα να διαχειρίζομαι τον δίκο μου πόνο. Θα μου πείτε, 13 χρονών τι πόνο είχες; και εγώ θα σας απαντήσω ότι η εφηβεία για τα παιδιά που δεν την περνούν έντονα, είναι πόνος!

  Στόχος με τη σειρά άρθρων #ποίησηαλλιώς είναι να σας γράφω αγαπημένα μου ποιήματα ΑΛΛΑ αντίστροφα. Δηλαδή, θα ξεκινάω από τον τελευταίο στίχο προς τον πρώτο. Δεν ξέρω αν όλα τα αγαπημένα μου θα βγάζουν νόημα, αλλά στο ‘Κι αν έσβησε σαν ίσκιος…’ που είναι το ΠΙΟ αγαπημένο μου, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο όμορφο!

Μου λέει γιά κάποια πού ‘ζησα ζωή,

μου λέει γιά κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,

και ογραίνοντας τήν άμμο τό πρωί,

η θάλασσα σάν έρχεται μεγάλη,

σα βλέπω τό μεγάλον ουρανό,

καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου

βαθιά μέσα στόν πόνο πού πονώ-

κι αν έθαψα τήν ίδια τή ζωή μου

κι άν ξέρω πώς ποτέ δέ θά ειπωθεί

τό λεύτερο πού εσκέφτηκα τραγούδι

στόν κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,

κι αν έχει πριν ανοίξει, τό λουλούδι

πουλάκι μέ σπασμένα τά φτερά

κι άν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου,

κι άν έχασα γιά πάντα τη χαρά,

κι άν έσβησε σάν ίσκιος τ’ όνειρό μου.

  Να σημειωθεί πως ο τονισμός δεν είναι ο σωστός μιας και δεν έψαξα για περισπώμενες κτλ. στο wordpress! Αυτό ήταν το σημερινό άρθρο, θα περιμένω σχόλια σας για αυτή την ιδέα και προτάσεις για ποια δικά σας αγαπημένα θα θέλατε να δείτε. Μέχρι το επόμενο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!!

ypografh

 

Στέφανος Δάνδολος- Ιστορία χωρίς όνομα

IMG_20180527_141600-01

Συγγραφέας: Στέφανος Δάνδολος

Τίτλος: Ιστορία χωρίς όνομα

Εκδότης: Εκδόσεις Ψυχογιός

Τιμή: 13.95€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

Καλησπέρα φίλοι μου!

Πιστεύω ότι έχω τόσα πολλά να πω γι’ αυτό το βιβλίο που στο τέλος θα μείνω ανικανοποίητη με τα όσα γράψω. Είναι ότι καλύτερο έχω διαβάσει για το 2018 και είμαι 99% σίγουρη πως δε θα βρεθεί κάτι αντίστοιχο μέσα στη χρονιά.

Παρακάτω θα σας αναφέρω τις πληροφορίες του οπισθόφυλλου και στη συνέχεια τη δική μου κριτική!

«Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει… 

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα. 

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Αθήνα, και εκείνη, καθηλωμένη στο σαλόνι του σπιτιού της στην Κηφισιά, επιχειρεί τον τελευταίο απολογισμό της ζωής της, έχοντας πάρει μια μοιραία απόφαση. Να ανταμώσει στον ουρανό τον άντρα που στερήθηκε κάποτε. 

Το Ιστορία χωρίς όνομα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας. 

Βασισμένος στα ημερολόγιά της, ο Στέφανος Δάνδολος αποτίει φόρο τιμής στον εύθραυστο ψυχισμό της σπουδαιότερης Ελληνίδας συγγραφέως του εικοστού αιώνα.»

Αρχικά να αναφέρω πως πρώτη φορά καταφέρνω να ‘ρυθμίσω’ το ρυθμό στο διάβασμα μου, ώστε να είναι αργό και να απολαύσω μέχρι το τέλος το βιβλίο. Σε αυτό βοήθησε βέβαια και η γεμάτη καθημερινότητα μου, αλλά η αλήθεια είναι πως είχα την ανάγκη να το πάω αργά. Να αφήσω το μυαλό μου να μπει για τα καλά μέσα στη ζωή τους, να προσπαθήσω να αφουγκραστώ κάθε κρυφή της σκέψη, κάθε προβληματισμό.

Το να φτάσει μια γυναίκα στο σημείο να διαλέξει τα παιδιά της ή τον έρωτα-αγάπη της είναι πολύ οδυνηρό. Βίωσα τα πισωγυρίσματα της, τις τύψεις της, τα δάκρυα της. Πρέπει να πονάει πολύ η ευτυχία όταν δε βρίσκονται σε αυτή άτομα που αγαπάς, ειδικά τα παιδιά σου. Πρέπει οι τύψεις να είναι φοβερές όταν η δική σου ευτυχία δεν συμβαδίζει με τη δική τους. Γι’ αυτό και το βιβλίο με έβαλε σε σκέψεις. Δε θα ήθελα ποτέ να εγκλωβιστώ σε μία τέτοια κατάσταση. Παρόλα αυτά πιστεύω πως λόγω των συνθηκών της εποχής, πολλές γυναίκες αισθάνθηκαν έτσι, απλά ποτέ καμία δεν το ομολόγησε.

Λοιπόν, τα πρέπει δεν επέτρεψαν στην Πηνελόπη να ζήσει τον έρωτα της με τον Ίωνα. Τουλάχιστον έζησε λίγες μέρες με την ψευδαίσθηση πως η κοινή τους ζωή θα γίνει πραγματικότητα. Κάτι που με έβαλε σε σκέψεις ήταν ότι ενώ αποφάσισε να μείνει με την οικογένεια της, προσπάθησε πάρα πολλές φορές να αυτοκτονήσει. Και αναρωτιέμαι, ΓΙΑΤΙ; Η αυτοκτονία θα στενοχωρούσε λιγότερο τις κόρες της από το να ζήσει τον έρωτα της; Αυτό δε μπόρεσα να το καταλάβω…

Επίσης, το σκηνικό του θανάτου του Ίωνα με προβλημάτισε. Το γεγονός ότι ο πατέρας της ήταν παρών και η ίδια τον θεωρούσε υπεύθυνο για την κατάληξη. Νομίζω ότι απλά έβγαλε το παράπονο που κρατούσε μέσα της, ‘πάνω’ του. Δεν πιστεύω ότι ο ίδιος θα μπορούσε να αλλάξει το τρομερό αυτό τέλος. Ο Ίωνας ήταν αντιβενιζελικός και το πλήρωσε. Πόσο ηλίθιοι γινόμαστε οι άνθρωποι όταν φανατιζόμαστε;

Τέλος, θα ήθελα να σχολιάσω τα συναισθήματα της Πηνελόπης και του Στέφανου (συζύγου της). Αυτοί οι άνθρωποι αγαπήθηκαν, μην αφήσετε τον έρωτα της για τον Ίωνα να σας μπερδέψει. Αγαπήθηκαν αληθινά και βαθιά…σαν οικογένεια! Σαν αδέρφια, σαν φίλοι αλλά όχι σαν σύζυγοι…σαν ερωτευμένοι. Το τελευταίο της σημείωμα με..ξενέρωσε η αλήθεια είναι, βέβαια κι εγώ τι περίμενα; Στο σημείωμα αυτοκτονίας να τα εξηγήσει όλα; Το πιο περίεργο αίσθημα όμως από όλα ήταν όταν ήρθε ο γιατρός και ήταν ζωντανή, ο φόβος ότι θα επιβιώσει. Γιατί να φοβάμαι; Γιατί να θέλω να πεθάνει; Γιατί για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω ότι βρήκε τον Ίωνα και ένιωθα πως είχε αργήσει χρόνια!

Αυτά τα λίγα ήθελα να σας πω (θα μπορούσα να γράψω κι άλλα αλλά τότε δε θα έχει νόημα). Ειλικρινά αυτό το βιβλίο θα ήθελα να το χαρίσω σε όλους, τόσο πολύ μου άρεσε! Διαβάστε το και ελάτε στα σχόλια να το συζητήσουμε! Αξίζει! Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς.

ypografh