#theatre : Το ημερολόγιο της Άννας Φράνκ- Αθεράπευτοι

33136405_1647880745333218_4872097552100491264_n

  Καλησπέρα φίλοι μου!

  Όπως σας είχα ενημερώσει και στο instagram, το Σάββατο πήγα θέατρο και είχα πάρα πολλά χρόνια να το κάνω. Είδα λοιπόν το ημερολόγιο της Άννας Φράνκ από το καλλιτεχνικό σωματείο «Οι Αθεράπευτοι» σε προσαρμογή κειμένου και σκηνοθεσία του Βαγγέλη Παπαγιαννάκη. Αξίζει να σημειωθεί πως συμμετείχαν οι: Ανδρονίκη Βούκια (Άννα Φρανκ), Κατερίνα Αρλέτου, Γιώργος Μπολονέζος, Σπύρος Γεροστάθης, Χριστίνα Βάρφη, Δήμητρα Τσιγγέλη, Καλομοίρα Τσιλαλή, Αστέριος Τουβλατζής και Νικόλας Αναστασιάδης.

  Αρχικά να σας αναφέρω πως το ομώνυμο βιβλίο είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Πιστεύω ότι η Άννα Φράνκ είναι μια ηρωίδα «πρότυπο». Αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση είναι η αισιοδοξία που έβγαζε στα κείμενα της παρά τις συνθήκες. Με αυτό το ημερολόγιο έμαθα να είμαι ευγνώμων για τη ζωή που έχω, επίσης μου δίδαξε το πόσο ανίσχυροι είμαστε οι άνθρωποι μπροστά στην ηλιθιότητα. Δυστυχώς, μόνο αυτή τη λέξη βρίσκω για να περιγράψω το θάνατο αθώων ανθρώπων στο όνομα της υπέροχης, λευκής, χριστιανικής φυλής μας.

  Η παράσταση, για ερασιτεχνική ομάδα ήταν καταπληκτική. Με ενθουσίασε η ερμηνεία της Άννας και του Πίτερ. Η ηθοποιός που υποδύοταν την πρώτη, θεωρώ πως ήταν ιδανική για το ρόλο. Θα έλεγε κανείς πως κάπως έτσι την είχα φανταστεί κι εγώ (εμφανισιακά). Υπήρχαν πολλές σκηνές με τις οποίες συγκινήθηκα, ανατρίχιασα…και πιστεύω πως αυτό για μια παράσταση, είναι επιτυχία! IMG_20180526_210911-01

  Μου άρεσε τέλος, το απλό αλλά όμορφο σκηνικό το οποίο θύμιζε πολύ εκείνη την εποχή. Θα ήθελα μέσα από αυτό το άρθρο να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα για αυτή την όμορφη δουλειά. Τώρα που σας γνώρισα, θα σας τιμήσω ξανά! Όσοι είστε Γιάννενα να κάνετε το ίδιο!!

Κλείνω αυτό το άρθρο έχοντας την ελπίδα πως με τέτοιους ανθρώπους στη χώρα μας ίσως υπάρχει πιθανότητα ανάκαμψης, όχι οικονομικής αλλα κυρίως πνευματικής! Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Advertisements

Κων. Ελευθεριάδης- Να σκέφτεσαι, να αισθάνεσαι, να ακούς

IMG_20180528_145307-01

Συγγραφέας: Κων. Ελευθεριάδης

Τίτλος: Να σκέφτεσαι, να αισθάνεσαι, να ακούς

Εκδότης: Εκδόσεις iWrite

Τιμή: 10.00€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

  Καλημέρα φίλοι μου!

  Όπως έχετε καταλάβει, προσπαθώ να ανεβάζω άρθρα πιο συχνά. Δυστυχώς όχι πάντα με πρόγραμμα, μόνο οι Πέμπτες μας είναι σταθερές. Λοιπόν σήμερα θα σας μιλήσω για το βιβλίο του διαδικτυακού μου φίλου Πυθαγόρα.

  Αρχικά, θα ήθελα να αναφερθώ στον ίδιο τον συγγραφέα. Ο Πυθαγόρας είναι ένας πολύ συνεσταλμένος νέος, με πολύ όμορφες ιδέες και με μια ιδιαίτερη αισιοδοξία. Είναι διαχειριστής της σελίδας ‘Πυθαγόρειο Θεώρημα’ την οποία μπορείτε να ακολουθήσετε πατώντας απλά εδώ. Πιστεύω ότι θα δούμε πολύ όμορφα πράγματα από τον ίδιο στο μέλλον.

  Το βιβλίο περιέχει εικοσιδύο κείμενα για τον άνθρωπο, τη διαφορετικότητα, τον έρωτα, την αγάπη, τη ζωή, τις μοιραίες συναντήσεις και τα βασανιστικά «αν». Η ηλεκτρονική σελίδα «Πυθαγόρειο θεώρημα» μοιράζεται τα κείμενά της ελπίζοντας να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε, να αναθεωρήσουμε, να ερωτευτούμε και να αγαπήσουμε δίχως όρια και «πρέπει».

  Συνολικά ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, με πολύ όμορφα μηνύματα και τροφή για σκέψη. Προβληματίστηκα ιδιαίτερα σε μερικά σημεία, από άλλα ένιωσα ότι πήρα κάποιες απαντήσεις που έψαχνα και με ένα συγκεκριμένο λύγισα. Τα τρία αγαπημένα μου είναι τα εξής: 1. Να φοβάσαι…, 2. Να φοβάσαι…(μέρος 2ο) και 3. Εσύ που μου κατέρριψες όλα μου τα «αποκλείεται»…

  Τα δύο πρώτα θα μπορούσε να τα χαρακτηρίσει κανείς και οδηγό επιβίωσης. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι το κομμάτι με τους ανθρώπους που είναι πολύ ανοιχτοί και χωρίς να προλάβουν να σε εμπιστευτούν σου λένε όλη την ιστορία της ζωής τους. Ποτέ δεν είχα αναρωτηθεί γιατί αυτοί οι άνθρωποι φέρονται έτσι και ενώ είχα την αθώα αντίληψη περί εμπιστοσύνης και πως αναγνωρίζουν την καλοσύνη στο πρόσωπο μας, ξαφνικά διαπίστωσα ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει! Ότι για αυτούς τους ανθρώπους δεν είμαστε τίποτα το ίδιαιτερο, απλά δύο αυτιά και για να είμαι ειλικρινής…ξενέρωσα λίγο!

  Το τρίτο κείμενο που σας ανέφερα, μπορώ να το διαβάζω ξανά και ξανά. Κι ενώ σε όλο το βιβλίο έχτιζα τείχη και θέριευε αυτό το «αποκλείεται» σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις, με αυτό όλα γκρεμίστηκα. Έγινε ακριβώς ότι περιέγραφε ο τίτλος… Δυστυχώς δεν είμαι άνθρωπος του ρίσκου όμως, ούτε για τα εφήμερα και πιστεύω πως πετραδάκι πετραδάκι, το τείχος μου θα επανέλθει. Κλείνοντας, θα μοιραστώ μαζί σας μέρος του, γιατί είναι το αγαπημένο μου!

Είχα χτίσει τόσο καλά τα τείχη μου, τις άμυνες μου, τις συνήθειες μου. Είχα κλειδώσει τόσο καλά τις πόρτες μου, έθεσα τόσους όρους, τόσα «αποκλείεται» για το μέλλον. Χάθηκα στη συνήθεια μου, στα «πρέπει» μου, στα κρυφά μου «θέλω», στο ανιαρό παρελθόν μου, στο αβέβαιο μέλλον μου. (…)

Για σένα γκρέμισα τα τείχη μου, διέλυσα τις ανασφάλειες μου (…) μου έδειξες πώς είναι και το «άλλο», το διαφορετικό, το αληθινό, το έντονο, το ανεξέλεγκτο. (…)

Δεν ξέρω για πόσο θα μείνεις, για πόσο θα αντέξεις, πόσο βαθιά μπορείς να μ’ ερωτευτείς και αν μπορείς να με αγαπήσεις. (…) Ξέρω πως όποτε φύγεις, αν φύγεις, όσο κι αν αντέξεις, όπως κι αν με κάνεις να αισθανθώ, πάντα θα είσαι ο άνθρωπος που μου κατέρριψε όλα μου τα «αποκλείεται» και που έγινε ανεξίτηλο κεφάλαιο στη ζωή μου.

  Σύντομα θα ανέβει διαγωνισμός με το βιβλίο στο @mysecretbook στο instagram. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Όταν είσαι μόνος… (2)

Καλημέρα φίλοι μου!

Νομίζω ότι η ανάγκη να γράψω αυτό το δεύτερο μέρος ήταν επιτακτική! Γνωρίζω από τώρα πως το τέλος θα είναι άδοξο…γιατί έκανα μια σημαντική διαπίστωση στη διάρκεια μιας βόλτας μου στη λίμνη.

Όταν λοιπόν είμαι μόνη, μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον ένα σωρό άσχετα πράγματα. Για παράδειγμα, ένα λιωμένο παγωτό στο δρόμο, μια που θα το δω και μια που θα αρχίσω να σκέφτομαι πως κατέληξε να λιώνει εκεί μόνο του.Προσπαθώ να το εντάξω σε μια ιστορία, η οποία όμως είναι δική μου και όχι αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη!

Όταν είναι μόνη μου θέλω να αποκωδικοποιώ τα βλέμματα των ανθρώπων…Τους κοιτάζω και αναρωτιέμαι τι νιώθουν, τι σκέφτονται, αν είναι ευτυχισμένοι… Αυτό προσπαθώ να το ελέγχω βέβαια γιατί πρέπει να είναι πολύ σπαστικό να βλέπεις τον αλλο να σε κοιτά έντονα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι σημάδι της ανάγκης μου για επικοινωνία (έτσι έμαθα) αλλά νιώθω ότι όσο καλό μπορεί να μου κάνει μια βόλτα, άλλο τόσο μπορεί να με πνίξει από σκέψεις.

Όταν είμαι μόνη μου αρέσει επίσης να κοιτάω τον ουρανό και παρότι νιώθω γαλήνη με αυτό, σπάνια το κάνω. Ακόμη, ενώ στο Όταν είσαι μόνος…(1) σας είπα πως λατρεύω τις βόλτες στη λίμνη διαπίστωσα ότι ποτέ δεν την παρατηρώ για ώρα, ποτέ δεν αφήνω τον εαυτό μου να χαθεί στη θέα της…και σήμερα το έκανα για λίγο. Μου άρεσε, αλλά φοβήθηκα κιόλας δε θα το αρνηθώ. Μπορεί να θεωρείτε παράλογο το φόβο μου, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι…από κάπου πηγάζει κα ίσως να πρέπει να μάθω το γιατί. Συνεπώς, μου αρέσει αλλά φοβάμαι να αφήνομαι στη θέα της φύσης.

Αυτό που διαπίστωσα όμως, σε συνδυασμό με τον παραπάνω φόβο είναι πως ενώ στο πρώτο άρθρο προσπάθησα να ωραιοποιήσω τις καταστάσεις-σκέψεις (και ακόμα θέλω τις περισσότερες φορές), κατάλαβα ότι προσπαθώντας να δημιουργήσω ιστορίες από τυχαία συμβάντα, να καταλάβω τι νιώθουν οι άλλοι, να αναγνωρίσω πόσο τυχερή είμαι που υπάρχω, που ζω σε ένα ελεύθερο κράτος κτλ δε δίνω σημασία στο παρόν, στο τώρα μου. Γιατί καμία σκέψη δεν περιλαμβάνει τη Σέβη στο τώρα. Αυτό ίσως είναι που φοβάμαι κοιτώντας τον ουρανό ή εστιάζοντας στη θέα της λίμνης… είναι οι στιγμές αυτές που είμαι κυριολεκτικά μόνη!

Αυτό ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Δε θεωρώ τίποτα από όλα αυτά που κάνω λάθος απλά ένιωσα ότι τώρα καταλαβαίνω το λόγο που συμβαίνουν κάποια πράγματα. Θα έλεγα πως αυτό το άρθρο μπορεί να αποτελέσει αφορμή να με διαγράψετε, αλλά δυστυχώς σας διέγραψα όλους με αφορμή την αλλαγή στην πολιτική απορρήτου. Αν θέλετε ακόμα να διαβάζετε τα άρθρα μου λοιπόν, εγγραφείτε εκ νέου παρακαλώ και αφήστε μου κάποιο σχόλιο να πάρω θάρρος!

Μέχρι το επόμενο άρθρο…πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh                                           cu1

#series: Dark

  Καλησπέρα φίλοι μου!!

  Είναι από τις λίγες φορές που θα μιλήσω για κάποια σειρά σε αυτό το blog. Το Dark ήρθε και γέμισε το Σαββατοκυριακό μου και η αλήθεια είναι πως μετά από ώρες κάψιμο, νιώθω περίεργα.

Πλοκή:

  Ένα εξαφανισμένο αγόρι, ένα νεκρό αγόρι που κανείς δεν γνωρίζει τα στοιχεία του, ένα τρομακτικό δάσος, οικογενειακές ιστορίες που κρύβουν μυστικά, και μία σπηλιά, που μέσα της ζει το πριν και το μετά, με ένα μόνο πέρασμα. Στο DARK οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή με μια σειρά γεγονότων που τους αναγκάζουν να δεχτούν τη μοίρα τους. Εκεί που το παρελθόν συνδέεται αιτιακά με το μέλλον, κάποιος θα πρέπει να θυσιαστεί, να αφήσει την ιστορία να εξελιχθεί όπως πρέπει. (πηγή: e-daily) 

  Θα ξεκινήσω με τα αρνητικά της σειράς που είναι τα λιγότερα και πιο ασήμαντα. Το πρώτο και βασικό είναι τα πρόσωπα της. Χάνεις τη μπάλα άνετα κι εκεί που λες 1986 και 2019 είναι θα τα θυμάμαι, μπαίνει στο παιχνίδι και το έτος 1953. Η αλήθεια είναι πως φροντίζουν να μας θυμίζουν κατά τη διάρκεια, ποιος είναι ποιος αλλά και πάλι όταν εμπλέκονται πάνω απο 20-30 πρόσωπα τίποτα δε βοηθάει. Πιστεύω ότι για τη 2η σεζόν θα εκτυπώσω το σχεδιάγραμμα της Κλαούντια για να μην αναρωτιέμαι μονίμως «Τώρα αυτός, ποιος είναι;».

  Δεύτερο αρνητικό της σειράς είναι…η πολύ φαντασία! Δεν μου κακοφάνηκε μέχρι που έφτασαν τα δύο τελευταία επεισόδια. Έμπλεξε Χίγκς, σκουληκότρυπες, μαύρες τρύπες,  ένας χαμός. Δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί στο μέλλον να είναι κάτι αυτονόητο όλο αυτό, αλλά στην παρούσα φάση δε μου άρεσε πολύ! Βέβαια μπορεί αυτό να έχει σχέση με το γεγονός ότι είμαι γνώστης του αντικειμένου (μεταξύ μας δεν είμαι, αλλά μια ιδέα την έχω) ενώ ένας απλός φαν της φαντασίας δεν εστιάζει εκεί και απλά ενθουσιάζεται.

Ας περάσουμε λοιπόν στα θετικά του Dark! Ταξίδι στο χρόνο και ένας πατέρας που είναι φίλος του παιδιού του, το οποίο είναι ερωτευμένο με τη θεία του που είναι συμμαθήτρια του. Νομίζω ότι όταν έγινε η αποκάλυψη αυτή, που ο Γιόνας διαβάζει το γράμμα του πατέρα του, τότε ενθουσιάστηκα και έβγαλα το συμπέρασμα πως αυτή η σειρά αξίζει. Εκτιμώ βαθύτατα που δεν έχει τέρατα όπως το stranger things γιατί είναι το μοναδικό πράγμα που με χαλάει στο τελευταίο!

Παρότι παραπάνω ανέφερα ότι με εκνεύρισαν τα πολλά πρόσωπα, η αλήθεια είναι πως αυτό ήταν ένας παράγοντας που σε κρατούσε σε αγωνία, ο άγνωστος που βλέπεις στη σκηνή και δεν ξέρεις αν τον έχεις δει σε παρελθόν και μέλλον.

Το Dark έχει απίστευτες εικόνες και υπέροχους ήχους. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι ο τίτλος του παρότι με το θέμα έχει-δεν έχει σχέση, στο σύνολο της αυτή η σειρά είναι Dark και της ταιριάζει.

Κλείνοντας, η σειρά αυτή θα σε κερδίσει γιατί βάζει διλήμματα στον τηλεθεατή. Εσύ αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο παρελθόν και το μέλλον, θα το έκανες; Εγώ πιστεύω πως όχι!

Κάπου εδώ θα σας αφήσω! Περιμένω στα σχόλια να μου πείτε αν έχετε δει τη σειρά, πως σας φάνηκε και αν θα θέλατε να κάνετε ένα ταξίδι στο χρόνο! Μέχρι το επόμενο άρθρο…πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

 

 

Λένα Μαντά- Ζωή σε Πόλεμο

IMG_20180510_162557-01[1]

Συγγραφέας: Λένα Μαντά

Τίτλος: Ζωή σε Πόλεμο

Εκδότης: Εκδόσεις Ψυχογιός

Τιμή: 16.92€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

Καλησπέρα φίλοι μου!

  Αποφάσισα να σας γράψω για το νέο βιβλίο της Λένας Μαντά, μιας και σήμερα θα ανακοινωθεί ο νικητής από το διαγωνισμό που έτρεχε στο @mysecretbook στο instagram.
Πάντα βέβαια όταν είναι να σας μιλήσω για κάποιο βιβλίο της κυρίας Μαντά, αφιερώνω και μια παράγραφο ‘λατρείας’. Λοιπόν, με αυτό το βιβλίο ένιωσα ότι την αγαπώ ακόμα παραπάνω. Μου άρεσε η ιδέα να αφήσει ένα παραθυράκι ανοιχτό, ώστε να μάθουμε περισσότερα για την ίδια και τη ζωή της. Γι’ αυτό το βιβλίο θα ήθελα να της δώσω μια τρυφερή αγκαλιά, να χαϊδέψω τις πληγές της και να της θυμήσω ότι από αυτές τις πληγές μπαίνει το φως μέσα μας.

  Από το οπισθόφυλλο:

«Φραντζέσκα, η ηρωίδα μου…

Αθηνά, η μητέρα μου…

Ζωή σε πόλεμο, η ζωή της… 

Η ιστορία της, η διαδρομή της, οι επιλογές της, η σχέση μας και τα δεκαεννιά χρόνια που έμεινα μαζί της. Σε πόλεμο με όλους η μητέρα μου. Μ’ εμένα, με τους φίλους της, με τους δικούς της, με την ίδια τη ζωή τελικά… 

Μαζί με την ιστορία της, και τα δικά μου παιδικά και εφηβικά χρόνια. Λόγια που δεν ειπώθηκαν, παραλείψεις που έφεραν πόνο, πράξεις που πλήγωσαν, χαμένες αγκαλιές και δάκρυα. Όλα μέσα σε τούτες τις σελίδες, που, εκτός από βιογραφία, έγιναν κι ένα οδυνηρό ταξίδι στο δικό μου χθες, στην αφετηρία μου.»

  Λοιπόν, μαζί με τη Θεανώ μπήκε κι αυτό μέσα στην καρδιά μου! Πιστεύω ότι καθορίστικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Παρόλα αυτά δε θεώρησα και τυχαίο ότι αυτά τα δύο βιβλία με έχουν σημαδέψει, μιας και αρκετά στοιχεία από τη Θεανώ, αφορούσαν πάλι την Φραντζέσκα…ή στην πραγματικότητα την Αθηνά. Το περίεργο με το βιβλίο είναι πως ενώ παρουσίαζε ωμά την σκληρότητα με την οποία μεγάλωσε η Κάλλια, εγώ δεν ένιωσα ποτέ κακία για την μητέρα της. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν έπαιξε ρόλο πως έχω μεγαλώσει σε μονογονεϊκή οικογένεια; Αναγνωρίζω τόσο τις θυσίες που έχει κάνει η δική μου μαμά, που δε μπορώ να δεχθώ ότι μια μητέρα κοιτάει την ευκολία της. Βέβαια, η συγγραφέας και πρωταγωνίστρια, να μου επιτραπεί, γράφει όσα η ίδια ένιωσε. Και παρότι για τη μητέρα της δεν υπήρξε καμία κακία από μέρους μου, το πατέρα της θα ήθελα να του φωνάξω, να του ανοίξω κάπως τα μάτια για να δει πόσο κουτός ήταν! Αν και οι δικοί μου γονείς δεν απέκτησαν άλλο παιδί, νομίζω ότι πάντα είχα το φόβο του τι θα είχε συμβεί αν…  άραγε θα είχα βιώσει κάποιου είδους απόρριψη όπως και η Κάλλια; Βέβαια η τελευταία την απόρριψη την βίωσε με το κουτάλι και η αλήθεια είναι πως εκείνες τις στιγμές που της φέρονταν άσχημα και την πλήγωνα, τις στιγμές που κρατιόνταν να μη ξεσπάσει, ήθελα εγώ η ίδια να την αγκαλιάσω, να προσπαθήσω να αναπληρώσω έστω και ένα μικρό κομμάτι της αγάπης που έλειπε από την παιδική ψυχή της.

  Όσον αφόρα, τον παραλογισμό της Φραντζέσκας στην εφηβεία της Κάλλιας, να πω ότι δεν το περιμένα; Το πως ένιωσα την Κάλλια όταν δεν την άφηνε να βγει και αυτή έλιωνε στο κλάμα, δε λέγεται! Αν και η δική μου μαμά είχε ΑΛΛΗ τακτική. Δεν έλεγε όχι, αλλά σε ζάλιζε τόσο με μη και περιορισμούς που στο τέλος δεν έβγαινα από επιλογή! Μετά από αυτό το βιβλίο θα ευχαριστώ το Θεό που τη φώτισε και μου επέτρεψε να πάω στις σχολικές εκδρομές χωρίς δράματα!

Κλείνοντας θα σχολίαζα πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει μια γυναίκα που μεγάλωσε ένα παιδί μόνη της. Δεδομένης και της εποχής και των συνθηκών. Το γεγονός ότι ακόμα κι έτσι συμπάθησα τη Φραντζέσκα σημαίνει πολλά (οπότε νομίζω δε θα πρέπει να έχει αμφιβολίες για την εικόνα της, όπως έγινε στη θεατρική παρουσίαση). Ελπίζω να το αγαπήσετε όσο εγώ… Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

Alice Feeney- Μερικές φορές λέω ψέματα

IMG_20180424_232019_304

Συγγραφέας: Alice Feeney

Τίτλος: Μερικές φορές λέω ψέματα

Μετάφραση: Βεατρίκη Κάντζολα Σαμπατάκου

Εκδότης: Εκδόσεις Bell

Τιμή: 13.95€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

  Καλησπέρα φίλοι μου!!

  Είμαι πίσω με ένα βιβλίο που κέρδισα σε διαγωνισμό των εκδόσεων Bell, το Πάσχα. Από την πρώτη στιγμή που είδα τη διαφήμιση του, το ήθελα πολύ! Όταν διαπίστωσα ότι θα το αποκτούσα (χωρίς να παρακαλέσω κάποιον να μου το κάνει δώρο!) τρελάθηκα από τη χαρά μου. Ήμουν βέβαιη ότι το ταξίδι αυτό θα ήταν υπέροχο…και δεν έπεσα έξω! Αξίζει να σημειωθεί ότι το διάβασα σε δύο μέρες, πάντα κάτι σημαίνει αυτό!

  «Το όνομά μου είναι ‘Aμπερ Ρένολντς. Υπάρχουν τρία πράγματα που πρέπει να ξέρετε για μένα:

1. Βρίσκομαι σε κώμα.
2. Ο άντρας μου δε μ’ αγαπάει πια.
3. Μερικές φορές λέω ψέματα.

Αγχωτικό, γρήγορο και απολύτως καθηλωτικό, το ψυχολογικό θρίλερ της ‘Aλις Φίνι είναι το πιο πολυσυζητημένο ντεμπούτο του 2017.«

  Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν αντίκρισα το εξώφυλλο (νομίζω σε κάποιο ξένο λογαριασμό στο instagram) ήταν το πόσο μοιάζει η κοπέλα την Jessie J. Το δεύτερο πράγμα που είχα μόνιμα στο μυαλό μου σύμφωνα με την υπόθεση είναι η σειρά Pretty Little Liars και συγκεκριμένα η στιγμή που φαίνεται στην παρακάτω εικόνα (ήθελα να τη βρω σε gif αλλά δεν τα κατάφερα). reaction8.png

  Λοιπόν, το βιβλίο αυτό είναι από τα πιο συγκλονιστικά που έχω διαβάσει. Όλα φαίνονται τόσο φυσιολογικά στην αρχή αλλά τίποτα δεν είναι. Βέβαια για να το καταλάβει ο αναγνώστης θα χρειαστεί ώρες διαβάσματος και αναστεναγμών. Προσωπικά, κάθε φορά που αγχωνόμουν άλλαζα ‘στάση διαβάσματος’ και άφηνα ένα «Αχ! Θεέ μου τι θα συμβεί!» μαζί με την ανάσα μου. Αυτή η εναλλαγή στο παρόν και το παρελθόν που συνήθως με εκνευρίζει, τώρα μου δημιουργούσε μια υπέροχη αγωνία. Τίποτα δεν είναι δεδομένο καθώς το διαβάζεις και δε μπορείς να διανοηθείς το φινάλε, ίσως μόνο αν μερικές φορές λες κι εσύ ψέματα. Ειλικρινά, για πρώτο βιβλίο της συγγραφέως είναι καταπληκτικό, πολύ καλογραμμένο και πολύ καλή η μετάφραση. Πιστεύω ότι  η τελευταία παίζει καθοριστικό ρόλο! Επίσης, είναι από τις μοναδικές περιπτώσεις που ο τίτλος του βιβλίου είναι τόσο ταιριαστός και σε προετοιμάζει για το τι πρόκειται να διαβάσεις. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα αν θέλετε να νιώσετε πραγματική αγωνία.

  Κλείνω αυτό το άρθρο με τα τρία πράγματα που πρέπει να ξέρεις για την Άμπερ (πρωταγωνίστρια) πέρα από τα όσα αναγράφονται στο οπισθόφυλλο. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

Το όνομα μου είναι Άμπερ Τέιλορ Ρένολντς. Υπάρχουν τρία πράγματα που πρέπει να ξέρετε για μένα:

  1. Ήμουν σε κώμα.
  2. Η αδερφή μου πέθανε σε ένα τραγικό ατύχημα.
  3. Μερικές φορές λέω ψέματα.

 

ypografh

Αθηνά Γκαλίτσιου- Μωβ Μελωδία

IMG_20180428_203352_932

  Καλησπέρα φίλοι μου!

  Μόλις πριν λίγες μέρες έληξε ο διαγωνισμός που έτρεχε στο @mysecretbook στο instagram για τη Μωβ Μελωδία και νομίζω πως ήρθε η ώρα να σας μιλήσω για αυτή. Αρχικά, να σας αναφέρω ότι μπορείτε να βρείτε το βιβλίο ΕΔΩ.

  «Οι πρωινές ώρες τρέχουν, όσο και οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια αυτών. Με γνώμονα τη λογική, θα τακτοποιήσουν τις υποθέσεις τους και θα φροντίσουν τις δουλειές τους.

Έπειτα, νύχτα. Τα πέπλα που έχουν υφανθεί, αφήνονται ελεύθερα πάνω από τα σπίτια, κοντά στη σελήνη. Εκεί μπερδεύονται, μπλέκονται και πλάθουν ιστορίες ντόμινο. Πέφτουν η μια πάνω στην άλλη μέχρι το τέλος του παιχνιδιού.

Τράβα με θάρρος την αλυσίδα της νύχτας και δες πώς οι κρίκοι της κρύβουν παράλληλες ιστορίες. Ο ήχος της είναι η Μωβ Μελωδία. Τον ακούς;«

  Το βιβλίο αυτό μου άρεσε και δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω τους λόγους χωρίς να σας μπερδέψω. Αρχικά με εντυπωσίασε το νέαρο της ηλικίας της συγγραφέως. Μου άρεσε που στο βιβλίο μας παρουσίαζει με πολλούς τρόπους την καλλιτεχνική της φύση. Μου γεννήθηκαν πολλά συναισθήματα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης αν και πολλές φορές ένιωθα μπερδεμένη. Το πιο περίεργο κείμενο, που μου άρεσε περισσότερο, ήταν το λυκόφως και η ιστορία του Ερέβους…όπως και το όνομα του ένιωθα το σκοτάδι και το χάος της ιστορίας του. Πιστεύω ότι ακόμα δεν είμαι σίγουρη για το τι πραγματικά συνέβη κι αυτό μου άρεσε περισσότερο. Επίσης, μου άρεσε πολύ και το κείμενο «Φωτογραφία», η κοπέλα με το σπρέι πιπερίου ΑΝΕΤΑ θα μπορούσα να είμαι εγώ, διαθέτω την ίδια καχυποψία.

  Κλείνοντας, θα ήταν άδικο να μη σχολιάσω το καταπληκτικό εξώφυλλο! Δεν είμαι άνθρωπος που του αρέσουν τα πολλά χρώματα αλλά ειλικρινά στην προκειμένη ενθουσιάστηκα. Επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι και το βιβλίο είναι εξίσου πολύχρωμο.

  Αυτά τα ολίγα λοιπόν, μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

 

Κωνσταντίνος Θεοτόκης- Η τιμή και το χρήμα

IMG_20180415_125203_490

  Καλησπέρα φίλοι μου!

  Η αλήθεια είναι πως έχω αρκετό καιρό να ανεβάσω κάποια δική μου κριτική. Οι εξετάσεις στο πανεπιστήμιο ευτυχώς τελείωσαν (το αν πήγαν καλά θα το μάθουμε σύντομα) και πλέον υπάρχει ξανά χρόνος για διάβασμα αλλά και συγγραφή άρθρων!

  Το βιβλίο αυτό όπως φαίνεται και στη φωτογραφία είναι από τη σειρά «Αριστουργήματα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ. Στο παρελθόν δεν είχε τύχει να διαβάσω ποτέ κάποιο βιβλίο της σειράς. Έτσι, με αφορμή μια μικρή παρουσίαση που σας έκανα στα βιβλία που περιλαμβάνει μέσω insta-stories αποφάσισα πως στο λεωφορείο για Γιάννενα θα διαβάσω κάποιο από αυτά. Το βιβλίο «Η τιμή και το χρήμα» με κέρδισε γιατί είναι μικρό, ιδανικό για ταξίδι και επειδή είχαμε κάνει ένα απόσπασμα του στη λογοτεχνία στο σχολείο και μου είχε αρέσει πολύ.

Το οπισθόφυλλο:

«Ο Ανδρέας την εκοίταξε ξεταστικά κ’ εκατάλαβε πως όλα τα λόγια θα ‘ταν χαμένα. «Ανάθεμά τα τα τάλαρα!» εφώναξε πάλι απελπισμένος. «Πάει η ευτυχία μου!»

Σε μια συνοικία της Κέρκυρας, η σιόρα Επιστήμη, μια γυναίκα του λαού, αγωνίζεται να αναθρέψει τα παιδιά της. Ο Ανδρέας, ένας νέος αριστοκρατικής καταγωγής που προσπαθεί να ξεπληρώσει τα οικογενειακά χρέη και ασχολείται με το λαθρεμπόριο ζάχαρης, ερωτεύεται την κόρη της, τη Ρήνη. Για να απαλλαγεί, όμως, από τους τοκογλύφους, ζητά 600 τάλιρα προίκα- και δε βρίσκει ανταπόκριση. Όταν η κοπέλα μένει έγκυος, αστεφάνωτη, η μητέρα της θα σπεύσει να δώσει την προίκα. Αλλά τότε θα αρνηθεί η Ρήνη να παντρευτεί…

Στη νουβέλα Η τιμή και το χρήμα (1914), τα πρόσωπα μετεωρίζονται ανάμεσα στην τιμή, την αγάπη και το συμφέρον, και υποτάσσονται στο χρήμα. Από τον κλοιό αυτό δραπετεύει η Ρήνη, αρνείται την αγάπη που έγινε αντικείμενο οικονομικής συναλλαγής. Και ο Θεοτοκής υπογράφει ένα έργο – γραμμένο σε ζωντανή δημοτική γλώσσα, με στοιχεία του κερκυραϊκού ιδιώματος- για την κοινωνική αδικία και τη διαφθορά από τη θεοποίηση του χρήματος. Ένα έργο που αγαπήθηκε πολύ και το οποίο τίθεται υπέρ μιας κοινωνίας στην οποία το χρήμα δεν έχει δικαιοδοσία.»

  Γενικά στην αρχή ήμουν ενθουσιασμένη από τον νεανικό έρωτα του Ανδρέα και της Ρήνης. Με δεδομένο όμως ότι ο αυτός έχει σαν προτεραιότητα την διατήρηση του ονόματος της οικογένειας του και η σιόρα Επιστήμη να μην αδικήσει κανένα από τα παιδιά της ήταν βέβαιο πως δεν θα μπορέσει να υπάρξει ευτυχισμένο τέλος. Η αλήθεια είναι πως δε μπορώ σε καμία περίπτωση να κατηγορήσω την Επιστήμη. Κάθε μάνα στη θέση της θα έκανε το ίδιο, αν σκεφτούμε ταυτόχρονα και την οικογενειακή τους κατάσταση, με έναν πατέρα μέθυσο και απών. Ίσως αν ο πατέρας ήταν κι αυτός εργατικός και βοηθούσε οικονομικά, η προίκα να δίνονταν και η Ρήνη να ζούσε το ευτυχισμένο τέλος που της άξιζε. Βέβαια αμφιβάλλω για αυτή την ευτυχία λόγω του ότι ο Ανδρέας την υπολόγιζε με την ύπαρξη χρημάτων. Το πόσο πληγώθηκα όταν η Ρήνη παρακαλούσε τον Ανδρέα να βάλει στην άκρη τα χρήματα και να παλέψουν μαζί για την αγάπη τους δε λέγεται. Το πόσο με εκνεύρισε ο Ανδρέας (και ο θείος του) που την παράτησε έγκυο στο σπίτι και έφυγε επίσης δε λέγεται. Η ίδια σκεφτόμουν «Ανάθεμά τα τα τάλαρα» και ήλπιζα να αλλάξει στάση. Όχι, δεν ήθελα να λυγίσει η Επιστήμη, ήθελα ο Ανδρέας να αποδείξει την αγάπη του, μα δεν το έκανε ποτέ. Καμάρωσα τη Ρήνη όταν τον αρνήθηκε, όταν έβαλε στην άκρη την αγάπη και το χρήμα και αποφάσισε να ζήσει για το παιδί της. Το βιβλίο το αγάπησα γι΄αυτή! Για την τιμιότητα της!

  «Δουλευτάδες και οι δύο, ποιόνε έχουμε ανάγκη;» είπε η Ρήνη ανάμεσα στα δάκρυα της, «και σ’ ένα καλύβι, με την αγάπη μας, θα ξαλλάζαμε τη ζωή μας και για όλο το βιος του κοσμού;» (…) Έκλαιγαν και οι τρεις τους. «Ω!» έκαμε δειλά δειλά η Ρήνη, κοιτάζοντας τον Αντρέα με μάτια δακρυσμένα και περιπλέκοντας τα δάχτυλα της «δουλευτάδες και οι δυο ποιόνε έχουμε ανάγκη;» «Δε μπορώ» ξανάπε ο νέος με πόνο.

  Αυτό που με στενοχωρεί περισσότερο είναι ότι μέχρι και σήμερα το χρήμα διαλύει την αγάπη. Την εποχή μάλιστα όπου τα διαζύγια καλά κρατούν, η νουβέλα του Θεοτόκη αποτελεί μια πραγματικότητα. Το χειρότερο είναι πως ο Αντρέας προφασιζόταν την τιμή της οικογένεια του, σήμερα ποια είναι η δικαιολογία; Γιατί τα ζευγάρια αφήνουν την οικονομική κρίση να φθείρει τα συναισθήματα τους; Ναι, έχετε δίκιο με έρωτα δε γεμίζει το στομάχι (άσχετα που όλοι τον πρώτο καιρό λέτε πως περνάει από αυτό) αλλά ρε παιδιά αν είναι δουλευτάδες και οι δυο ποιον έχουνε ανάγκη; Προσωπικά πιστεύω ΚΑΝΕΝΑΝ! Και αυτό σκοπεύω να εφαρμόσω στη δική μου ζωή, δε θα αφήσω το χρήμα να μου χαλάσει ότι όμορφο ζω! Μακάρι σε 10-20 χρόνια να σας λέω τα ίδια!

«Ω, πως μπορούσε ποτέ να το φανταστεί πως έτσι θα τέλειωναν τα πράγματα; Την άφηνε μοναχή της, χωρίς ψωμί, χωρίς έργο, χωρίς στεφάνι, σ’ ένα σπίτι που έμελλε σήμερα- αύριο να πουληθεί, χωρίς ελπίδα καμία, για να του βρει αυτά τα χρήματα. Ποιος; Αυτός που τον είχε αγαπήσει περσότερο από τον εαυτό της, αυτός που του ‘χε μπιστευτεί όλο της το είναι!»

Κλείνω αυτό το άρθρο με την ελπίδα στο μέλλον όλοι οι άνθρωποι να παλεύουν περισσότερο για την αγάπη παρά για το χρήμα (αν και δύσκολο)! Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh