Το όνομα μου σε βιβλία TBR

  Καλησπέρα φίλοι μου!

  Η αλήθεια είναι πως παραλίγο να μην έχουμε άρθρο σήμερα λόγω των εξετάσεων που έχω στο πανεπιστήμιο. Η φίλη μου όμως bookitocat με «προκάλεσε» να σχηματίσω το όνομα μου μέσα από τίτλους βιβλίων που προσεχώς θα διαβάσω. Η ίδια βρήκε βιβλία μόνο Ελλήνων συγγραφέων αλλά θα μου επιτρέψει να μην το ακολουθήσω ^_^.

  Το πόσο εκτίμησα που το όνομα μου είναι μικρό, δε μπορείτε να φανταστείτε. Μικρό βέβαια επειδή επέλεξα το πως με φωνάζουν και όχι το όνομα της ταυτότητας. Φαντάζεστε να έψαχνα να σχηματίσω το Σεβαστεία-Μαρία με βιβλία; Η αλήθεια είναι ότι αυτό θα ήταν πραγματικό challenge. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

                                             ΜΕΡΙΚΕ(Σ) ΦΟΡΕΣ ΛΕΩ ΨΕΜΑΤΑ- ALICE FEENEY

ΕΞΑΙΡ(Ε)ΤΙΚΑ ΔΥΝΑΤΑ & ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΚΟΝΤΑ- ΤΖ. Σ. ΦΟΕΡ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΑ (Β)ΙΒΛΙΑ- ΒΙΒΙΑΝ ΜΑΡΚΟΥ

ΝΤΑΝΤΑ ΜΕ ΧΡΕ(Η) ΣΥΖΥΓΟΥ- Φ. ΓΟΥΕΛΝΤΟΝ

IMG_20180416_101637-01

Ήμουν 100% σίγουρη ότι ενώ στοίχισα τους τίτλους παραπάνω το wordpress δεν θα το βγάζει σωστά γι’ αυτό έβγαλα και φωτογραφία.

  Επειδή επέλεξα το μικρό μου, δεν ήταν τόσο δύσκολο, μόνο το Η ίσως να με δυσκόλεψε λίγο παραπάνω και δεν το περίμενα κιόλας. Αυτά τα βιβλία λοιπόν σκοτεύω να διαβάσω στο άμεσο μέλλον με το «Μερικές φορές λέω ψέματα» να το έχω ήδη ξεκινήσει.

Προτείνω στον kyriakosorokkou και στην heshotmedown_ να το κάνουν.

Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

Advertisements

The versatile blogger award

versatile-blogger-award

Καλησπέρα φίλοι μου!!!

Η αλήθεια είναι πως δεν είχα ιδέα τι εστί VBA. Η γλυκούλα όμως bookitocat με πρότεινε κι έτσι ξεκίνησε αυτή η όμορφη αναζήτηση. Σε ευχαριστώ θερμά Ερατώ για αυτό το βραβείο και την ευκαιρία βέβαια που μου δίνεις να προτείνω κι εγώ αγαπημένα μου blogs.

Αν κάποιος έχει λάβει το Versatile Blogger award τότε πρέπει να τηρηθούν ορισμένοι κανόνες:

  • Να ευχαριστήσετε το άτομο που σας έδωσε το βραβείο και να βάλετε ένα link για το blog τους.
  •  Στη συνέχεια πρέπει να επιλέξετε 15 blog που θα προτείνετε με τη σειρά σας για το Versatile Blogger award.
  • Τέλος, πρέπει να αναφέρετε 7 πράγματα για τον εαυτό σας.

7 random facts about me:

  1. Ήμουν για χρόνια εθισμένη στον καφέ και εδώ και 4 (προς 5 μήνες) δεν έχω πιεί ούτε σταγονίτσα. Με εξαίρεση κάποιες φορές που πίνω ντεκαφεϊνέ. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα άντεχα να ζω χωρίς τη γεύση του, τη μυρωδιά του, ειλικρινά χαχαχ!
  2. Είμαι πολύ επιλεκτική στο φαγητό και δε δοκιμάζω πράγματα που δε μου αρέσουν οπτικά.
  3. Ανεξάρτητα από το #2, λατρεύω τα φρούτα και το αγαπημένο μου είναι τα κεράσια.
  4. Δεν έχω αδέρφια αλλά έχω φίλους (και ξαδέρφια) που νιώθω σαν αδέρφια μου.
  5. Θα ήθελα πολύ να εργαστώ σε κάποιον εκδοτικό οίκο, αγαπώ τα βιβλία και πιστεύω ότι δουλεύοντας στον τομέα αυτό θα ήμουν πολύ παραγωγική!
  6. Το σπίτι των ονείρων μου, έχει παντού βιβλιοθήκες και μια κουνιστή πολυθρόνα.
  7. Μου αρέσει να επικοινωνώ με αγαπημένα μου άτομα μέσω αλληλογραφίας κι ας ζούμε στο 2018!

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν έχω 15 αγαπημένα blog με την έννοια ότι τα παρακολουθώ ανελλιπώς και είμαστε σε επικοινωνία, αλλά πιστεύω ότι από το αναγνωστήριο μου στο wordpress μπορώ να βρω αυτά που ξεχωρίζω τη δουλειά τους και τους διαβάζω όταν έχω την ευκαιρία. Αυτοί είναι:

  1. Here till sunday
  2. Kyriakos Sorokkou
  3. Της ιστορίας το περιθώριο
  4. Πυθαγόρειο Θεώρημα
  5. The book side
  6. HeShotMeDown
  7. MichaelK
  8. βιβλιαράκια
  9. Imaginistes
  10. JustMeAndMyBooks
  11. TwinMirrors
  12. Απολύτως Διαλλακτικός
  13. OhThatBook
  14. EfiD
  15. Τζιν με τόνικ

  Κλείνω το άρθρο λέγοντας πως αυτό το βραβείο ανήκει σε οποιονδήποτε διατηρεί ένα blog και μας χαρίζει ένα κομμάτι του εαυτού του μέσα από τα άρθρα του. Μπορεί για κάποιους να θεωρείται εύκολο, αλλά δεν είναι. Ένα ευχαριστώ λοιπόν σε όλους και μέχρι το επόμενο άρθρο…πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!

ypografh

 

#collab: Ruby Red-Kerstin Gier fav of bookitocat

  Καλησπέρα φίλοι μου!

  Δεύτερο post για αυτή την εβδομάδα μιας και η συνεργασία μας με τις bibliarakia και bookitocat σας ενθουσίασε! Αφού λοιπόν βγάλαμε το άχτι μας με τα βιβλία που θα έλεγε κανείς ότι σιχαθήκαμε ήρθε η ώρα να σας δείξουμε ότι αυτά αποτελούν μία εξαίρεση ανάμεσα σε αυτά τα βιβλία που μας κλέψαν την καρδιά (το κάνω όσο πιο ρομαντικό γίνεται γιατί η bookitocat θα μιλήσει για φαντασίας παρακάτω, τα αγαπημένα μου)! Ο λόγος λοιπόν στην Ερατώ, έχω μεγάλη απορία να δω τι έγραψε κι αν θα καταφέρει να μου κινήσει το ενδιαφέρον.

Hello people of Earth and beyond!

Είμαι η Ερατώ (bookitocat για τους φίλους) και σαν καλός πειρατής έπρεπε να βρω και άλλο πλοίο. Τώρα βρίσκομαι στο πλοίο της mysecretbook και θα σας μιλήσω (πιο ψύχραιμα) για το αγαπημένο μου βιβλίο. Μάλλον καλύτερα ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΑ. Μιας και λατρεύω μια σειρά βιβλίων, η οποία για ένα περίεργο λόγο δεν είναι τόσο γνωστή ή έστω έτσι φαίνεται σε εμένα. Μιλάω για την τριλογία Ruby Red της Kerstin Gier, που περιλαμβάνει τα βιβλία Ruby Red, Sapphire Blue και Emerald Green. Εντάσσεται στην λογοτεχνία της φαντασίας και ασχολείται με το ταξίδι στο χρόνο (λατρεύω μια καλή ιστορία με ταξίδι στο χρόνο και για αυτό αγαπάω Doctor Who και Legends of Tomorrow).

Θα μιλήσουμε μόνο όμως για το πρώτο βιβλίο γιατί spoilers.

51+e9yhQVzL._SX332_BO1,204,203,200_Η σειρά ακολουθεί την ιστορία της Gwen Shepherd, ενός κοριτσιού που βλέπει φαντάσματα χωρίς να ξέρει γιατί και προέρχεται από μια οικογένεια με το γονίδιο των ταξιδευτών του χρόνου, το οποίο στην οικογένεια της το έχουν μόνο οι γυναίκες. Όλοι στην οικογένεια, μετά από υπολογισμούς αιώνων, πίστευαν ότι αυτό το γονίδιο το είχε η ξαδέρφη της η Charlotte. Η Charlotte έχει μεγαλώσει σε μια συνεχή εκπαίδευση για την ζωή της ως ταξιδιώτης του χρόνου και ο κόσμος της γκρεμίζεται όταν ανακαλύπτουν ότι το γονίδιο το έχει η Gwen. Εκεί ξεκινάει και η περιπέτεια της Gwyneth που μέσα σε ένα αρκετά μικρό χρονικό διάστημα πρέπει να μάθει τα πάντα για την ιστορία και το πως φερόντουσαν σε κάθε χρονική περίοδο αλλά και για τα ταξίδια στον χρόνο. Μαζί με τον Gideon de Villiers (αχ!), που είναι από την οικογένεια που βγάζει άνδρες με το γονίδιο, μπαίνουν σε μια τρελή περιπέτεια γεμάτη μυστικά, πιο σκοτεινά από όσο μπορούσαν να φανταστούν.

Αυτή η σειρά έχει την συνταγή της επιτυχίας για να μπει στο ράφι με τα αγαπημένα μου και να με αναγκάσει να αγοράσω τα φυσικά ελληνικά βιβλία (μιας και το είχα διαβάσει σε pdf στα αγγλικά).Έχει υπερβολική περιπέτεια χωρίς να λείπει το ρομάντζο, το οποίο ήταν τόσο όσο έπρεπε. Είχαμε και ταξίδι στο χρόνο που όπως είπα ξανά απλά το λατρεύω. Έχει μάχες χωρίς υπερβολές και σε κάθε στροφή υπήρχε και μια ανατροπή που σε κράταγε σε εγρήγορση μέχρι το τέλος της σειράς. Ας μην μιλήσουμε για τα cliffhangers, που ευτυχώς είχα όλα τα βιβλία και δεν χρειαζόταν να περιμένω γιατί αλλιώς θα πέθαινα.

Ακόμα και οι χαρακτήρες ήταν αρκετά ενδιαφέροντες, χωρίς όμως υπερβολές. Η υπερβολή με εκνευρίζει αφάνταστα πολύ. Δεν βλέπεις τους τέλειους ήρωες ούτε το άλλο άκρο που το παίζουν αφελής και αδέξιοι ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Είναι πιο αληθινή και ώρες ώρες η αντίδραση της πρωταγωνίστριας ήταν ακριβώς αυτή που θα είχα και εγώ σε μια αντίστοιχη κατάσταση.

Όπως είπα και πάνω, ναι επαναλαμβάνομαι, υπήρχαν συνέχεια ανατροπές. Αυτό που γνώριζες στο έπιανε και το έσκιζε μπροστά σου και το πέταγε στα σκουπίδια και σου έδινε κάτι καινούργιο. Στο τέλος του βιβλίου δεν ήταν τίποτα όπως πρώτα. Φανταστείτε ότι το ξαναδιάβασα και ήξερα τι γινόταν και πάλι με άφηνε άφωνη και ήμουν κάπως «what what what what». Αυτό είναι και κάτι άλλο που κάνει τα βιβλία καταπληκτικά. Όσο και να ξέρεις τι πρόκειται να γίνει είναι τόσο έξυπνα γραμμένο και τόσο προσεγμένο που πάντα θα σου φέρνουν την έκπληξη και την απορία. Όλοι γνωρίζαμε ότι η πρωταγωνίστρια τελικά θα είχε το γονίδιο κι όμως έτσι όπως στο παρουσιάζει σου φαίνεται έκπληξη σαν να μην το γνώριζες. Γενικά η μαεστρία της Kerstin Gier δεν έχει όρια.

Όσον αφορά τους χαρακτήρες. Η Gwen ενώ στην παρουσιάζει σαν αδέξια, στην πραγματικότητα όντως είναι αδέξια, αλλά είναι και δυναμική. Δεν φοβάται να παρακάμψει τους νόμους των Guardians (αυτών που είναι υπεύθυνοι για τα ταξίδια και την εκπαιδεύουν) για να βρει την αλήθεια, χωρίς όμως τα συναισθήματα της να μπαίνουν στην μέση. Προφανώς και έχει συναισθήματα για τον Gideon (can you blame her? He is super hot) αλλά προσπαθεί να μην τον αφήνει να την χειραγωγή, όσο μπορεί έστω. Ο Gideon από την άλλη είναι σοβαρός -και κούκλος το είπα αυτό; xD- και πιστός στους νόμους με τους οποίους μεγάλωσε. Εκπαιδεύεται από μικρός για να γίνει ταξιδιώτης του χρόνου και αρχικά ειναι τόσο εκνευριστικός που θες να κοπανήσεις το κεφάλι του στον τοίχο. Μετά γίνεται συμπαθητικός και μετά ξανά εκνευριστικός όσο δεν πάει και στο τέλος απλά θες να τον προστατέψεις με όλη σου την δύναμη ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΥΠΑΡΧΕΙ (PROTECT HIM WITH ALL COSTS). Είναι γλυκούλης και κάθεται να ακούσει χωρίς να κάνει του κεφαλιού του, πράγμα που δεν μπορώ να πως και για την Gwen βέβαια.

Όσον αφορά τα βιβλία ξεχωριστά. Τα αγαπημένα μου ήταν το πρώτο και το τελευταίο. Το μεσαίο, ενώ σου καλύπτει υπερβολικά πολλά κενά και ερωτήσεις, λειτουργεί κάπως σαν filler και κάνει μια κοιλιά στην ιστορία. Μετά έρχεται το τρίτο και σε μπιπάρει (για να μην βρίσω).

Γενικά, είναι μια καταπληκτική σειρά που συνδιάζει τόσο ωραία την φαντασία με το ρομάντζο και την περιπέτεια, βάζοντας όσο χρειάζεται από το καθένα, με καλογραμμένους χαρακτήρες και ενδιαφέρουσα πλοκή. Ένα από τα πράγματα που μου άρεσαν, αν και χρειάστηκε να φτάσω στο δεύτερο βιβλίο για να καταλάβω τι είναι, είναι τα αποσπάσματα από τα fictional βιβλία των Guardians που έγραφε στην αρχή κάθε βιβλίου. Περιήχαν κυρίως ημερολόγιο ημέρας, άμα οι φύλακες βρήκαν κάτι ασυνήθιστο ή μια πληροφορία για κάτι μέσα στο βιβλίο. Ήταν πανέξυπνο και πρόσθετε ένα βάθος στην ιστορία αλλά και μια παραπάνω βοήθεια.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΑΠΟ ΧΤΕΣ! Χρειάζομαι συζητήσεις πάνω στην σειρά και θεωρίες και τα πάντα.

Αυτά, λοιπόν, από μένα και μέχρι την επόμενη φορά σας φιλώ.

Με αγάπη,

Ερατώ

Tootles!

  Οφείλω να ομολογήσω ότι θα το διάβαζα Ερατώ, για το ρομάντζο κυρίως χαχαχ! Αν θέλεις να δεις το δικό μου αγαπημένο αρκεί να πατήσεις ΕΔΩ. Το δικό της αγαπημένο βιβλίο θα το βρείτε στο blog της bookitocat ΕΔΩ.

Σας χαιρετώ φίλοι μου, μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

#collab: Paper Towns-John Green worst of bibliarakia

Καλησπέρα φίλοι μου!

  Σήμερα αν και άργησε το post, είναι κάτι νέο και ξεχωριστό. Μαζί με τη bibliarakia και την bookitocat θα σας παρουσιάσουμε τα καλύτερα και τα χειρότερα βιβλία που έχουμε διαβάσει ως τώρα (ποτέ δεν είναι αργά για να προκύψει κάτι νέο και στις δύο κατηγορίες)! Να σημειωθεί ότι το ζήτημα είναι καθαρά υποκειμενικό και δε σημαίνει ότι αποτρέπουμε κάποιον να διαβάσει τα χειρότερα, όπως μπορεί κάποιο από τα αγαπημένα μας να ανήκει στα δικά σας χειρότερα. Θα χαρούμε παρόλα αυτά στα σχόλια να μάθουμε τα δικά σας! Καλή ανάγνωση, γράφει η bibliarakia!

9780142414934_1  Γενικά με τον John Green έχω μια σχέση αγάπης-μίσους. Είχα ξεκινήσει από το Λάθος Αστέρι, το οποίο δεν με ενθουσίασε μεν, δεν το μίσησα δε. Το Αναζητώντας την Αλάσκα με είχε εκνευρίσει περισσότερο και το αποκορύφωμα ήρθε με τις Χάρτινες Πόλεις.

  Η ιστορία πάνω κάτω είναι σαν όλα τα βιβλία του Green, ένας nerd έφηβος, χωρίς πολλούς φίλους που ερωτεύεται μία πάρα πολύ κουλ, αλλά με πολλά ψυχολογικά κοπέλα, σε αυτό το βιβλίο ονομάζεται Μάργκο η οποία εξαφανίζεται. Μία νύχτα πριν την εξαφάνισή της, η Μάργκο παίρνει τον Κουέντιν σε μία νύχτα περιπέτειας, στην οποία γίνονται πολύ στερεοτυπικά αμερικάνικα εφηβικά πράγματα. Τα παιδιά μιλάνε σαν φιλόσοφοι, σαν να έχουν ήδη ανακαλύψει το νόημα της ζωής, έχοντας φάει τις εμπειρίες με το κουτάλι, η συμπεριφορά τους πολλές φορές μου φαίνεται υπερβολικά ψεύτικη. Η ιστορία εντέλει αφορά το coming of age του Κουέντιν. Όπως όλα τα βιβλία του Γκριν. Ή τουλάχιστον όσα έχω διαβάσει (και είναι λίγα παραπάνω απ’ όσα θα ήθελα). Δεν ξέρω σε ένα βιβλίο η συνταγή αυτή φαίνεται γλυκιά, εφηβική και αθώα στο δεύτερο το ανέχεσαι, γιατί έχει μερικά τουίστ αλλά οι ίδιοι χαρακτήρες σε ένα τρίτο και σε ένα τέταρτο βιβλίο για ‘μένα παραπάει.

  Είχα εκνευριστεί τόσο πολύ με αυτό το βιβλίο, είχα εκνευριστεί τόσο πολύ με τους χαρακτήρες, είχα εκνευριστεί τόσο πολύ με το πόσο ρομαντικοποιούσε τη Μάργκο, η οποία είναι απλά μια χειριστική σαδίστρια. Η Μάργκο σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου συμπεριφέρεται απίστευτα εγωιστικά, ο Κουέντιν απίστευτα ηλίθια και γενικά το βιβλίο ήταν για ‘μένα ένα μεγάλο όχι. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζω να διαβάζω John Green, πλέον πολύ πολύ υποψιασμένη.

  Θα συμφωνήσω απόλυτα με την bookitocat πως τις κακές κριτικές τις θεωρώ πιο τίμιες και αληθινές από ότι τις καλές κριτικές. Αποκαλύπτουν μια αλήθεια που οι καλές κριτικές κρύβουν εξαιτίας των συναισθημάτων που έχεις για το βιβλίο. Αν θέλεις να δεις το δικό μου χειρότερο δεν έχεις παρά να πατήσεις ΕΔΩ για να μεταφερθείς στο blog της bookitocat. Το δικό της χειρότερο βιβλίο θα το βρείτε στο blog της bibliarakia ΕΔΩ.

Σας χαιρετώ φίλοι μου, μέχρι το επόμενο άρθρο (αύριο!!!γιατί έχει και συνέχεια), πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

Τατιάνα Τζινιώλη- Ένα βράδυ, Manhattan #1

IMG_20180403_132349-01

Συγγραφέας: Τατιάνα Τζινιώλη

Τίτλος: Ένα βράδυ-Manhattan #1

Εκδότης: Εκδόσεις Πηγή

Τιμή: 14,00€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

 

Καλησπέρα φίλοι μου,

  Σήμερα θα σας μιλήσω για το βιβλίο «Ένα βράδυ» το οποίο είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς Manhattan. Ναι, είναι η πρώτη φορά που θα διαβάσω μια σειρά βιβλίων και το καλύτερο είναι πως οι ιστορίες είναι αυτοτελείς. Σας έχω αναφέρει στο παρελθόν πως δεν προτιμώ τα βιβλία σειρές γι΄αυτό το λόγο, μέχρι να βγει το επόμενο έχεις ξεχάσει τι έχεις διαβάσει. Και με τις σειρές τα ίδια κάνω, πριν δω την καινούργια σεζόν, βλέπω 2-3 επεισόδια της προηγούμενης για να θυμηθώ που έμεινα. Παραξενιές…τι να πεις.

IMG_20180403_132454-01  Λοιπόν όταν έμαθα ότι θα αποκτήσω αυτή την τριλογία και με γνωστό ότι είναι ερωτική ενθουσιάστηκα. Πάντα βέβαια υπάρχει το άγχος της κριτικής και τώρα μου ήταν ακόμη πιο δύσκολο γιατί η Τατιάνα (συγγραφέας) είναι πάρα πολύ συμπαθής και δεν ήθελα να γράψω κάτι κακό, σε περίπτωση που κάτι δε μου άρεσε. Το πόση ανακούφιση ένιωσα όταν καθώς έπεφτα για ύπνο σκεφτόμουν «Μήπως να διαβάσω λίγο ακόμα; Μήπως να το τελειώσω σήμερα;» δε λέγεται. Αυτό γιατί βεβαιώθηκα πως τίποτα κακό δεν πρόκειται να υποθεί σε αυτό το άρθρο.Ξέρετε ειδικά όταν δεν επαγγέλεσαι κριτικός βιβλίων αλλά παρόλα αυτά γράφεις κριτικές τις οποίες διαβάζουν άλλοι βιβλιόφιλοι (έστω και ένας) είναι χρέος σου να γράψεις για τα αισθήματα σου σχετικά με το βιβλίο διότι δε μπορείς να αναλύσεις κάτι άλλο. Εγώ αυτό προσπαθώ να κάνω τουλάχιστον, μιας και οι σπουδές μου είναι τελείως άσχετες με την λογοτεχνία (#physicsforever).

  Οι πληροφορίες από το οπισθόφυλλο:

«Τζέισον
Την είδα. Μου άρεσε. Την ήθελα.
Για ένα βράδυ. Όχι παραπάνω.
Γιατί να είσαι µε µία γυναίκα
όταν µπορείς να είσαι µε πολλές;
Απλά µαθηµατικά.

Κίρστεν
Είναι εκείνος που οι γονείς σου σε προειδοποιούν για τον τύπο του.
Αλαζόνας, υπερόπτης
και δεν δέχεται το «όχι».
Κρίµα.
Γιατί από εµένα µόνο αυτό θα έχει.»

  Το δεύτερο πράγμα που μου άρεσε στο βιβλίο (πέρα από το ότι είναι αυτοτελής ιστορία) είναι πως τα γεγονότα τα μαθαίνουμε και από τις δύο πλευρές. Θα έλεγε κανείς ότι τις περισσότερες φορές έχουμε ένα είδος εσωτερικού μονολόγου των πρωταγωνιστών, είναι σαν να είμαστε μέσα στο μυαλό τους. Μου άρεσε να είμαι στο μυαλό της Κίρστεν, μισούσα, τουλάχιστον στην αρχή, να είμαι στο μυαλό του Τζέισον. Έλεγα μονίμως, «δε θα βρει αυτός ο …γελοίος μία να αγαπήσει τρελά τότε να τον δω». Κάπου εκεί ο Τζέισον αγάπησε και τσαλακώθηκε σαν χαρακτήρας, ήταν εκεί που άρχισε να μου αρέσει να είμαι και στο δικό του μυαλό. Βέβαια σαν άντρας με την πρώτη δυσκολία άρχισε πάλι τα δικά του και με εκνεύρισε. Ελπίζω φίλοι άντρες του @mysecretbook να μην φέρεστε έτσι όταν συναντάτε τα σκούρα.

  Είναι ένα βιβλίο που περιέχει πολύ έρωτα (δεν το έχω με τις ακατάλληλες σκηνές η αλήθεια είναι, προσπαθούσα να προσπερνάω καμιά αράδα γιατί ένιωθα σαν να είμαι παρούσα σε κάτι πολύ προσωπικό τους), πολύ θυμό και αμφιβολία, πολύ ποτό (ειδικά εκεί που ο Τζέισον ήπιε σε 2 μέρες τέσσερα μπουκάλια ουίσκι ένιωσα μέχρι κι εγώ άσχημα στο στομάχι, αυτό θα πεί ταυτίζομαι με τους ήρωες) και πολύ αγάπη, πολύ αίσθημα και εκεί νομίζω ήταν που με κέρδισε. Ο Τζέισον στην πραγματικότητα είχε δύο πρόσωπα που πάλευαν για το ποιο θα κυριαρχίσει, δεν ήταν τελείως…γελοίος. Στο τέλος, αν και περίμενα πως όλα θα πάνε καλά, συγκίνηθηκα.

Συνεχίζω λοιπόν με το δεύτερο βιβλίο της σειράς,»Μετά τα μεσάνυχτα» και θα σας έχω σύντομα νέα. Μέχρι το επόμενο, πολλούς βιλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

Σέβη.

Μια γρήγορη ματιά στην τριλογία Manhattan #iggiveaway

IMG_20180405_102718-01(1)

Καλησπέρα φίλοι μου και χρόνια πολλά!

  Αποφάσισα πριν ανεβάσω τα αναλυτικά review για την τριλογία της Τατιάνας Τζινιώλη, να σας τα παρουσιάσω σε ένα άρθρο και τα τρία διότι πραγματοποιείται ένας διαγωνισμός με αυτά στη σελίδα μου στο instagram (@mysecretbook). Πιο συγκεκριμένα, σε συνεργασία με τις εκδόσεις Πηγή, ένας τυχερός-ή θα κερδίσει το βιβλίο της επιλογής του.

  Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να κάνω τόσο σύντομα διαγωνισμό αλλά μου έστειλαν αρκετά άτομα για τα βιβλία και ήθελα πολύ να σας ευχαριστήσω κάπως για το ενδιαφέρον σας. Ο διαγωνισμός λοιπόν λήγει στις 14/04 και σας εύχομαι από καρδιάς καλή τύχη!

  Στα βιβλία λοιπόν…δε θα σας κουράσω με πολλά λόγια γιατί θα έρθουν αργότερα μεμονωμένα review. Αυτό που θα κάνω είναι να σας γράψω τι λέει το οπισθόφυλλο και 2-3 κουβέντες από εμένα. Ξεκινάμε!

  • Manhattan #1- Ένα βράδυ (Θα το βρείτε ΕΔΩ.)

Τζέισον
Την είδα. Μου άρεσε. Την ήθελα.
Για ένα βράδυ. Όχι παραπάνω.
Γιατί να είσαι µε µία γυναίκα
όταν µπορείς να είσαι µε πολλές;
Απλά µαθηµατικά.

Κίρστεν
Είναι εκείνος που οι γονείς σου σε προειδοποιούν για τον τύπο του.
Αλαζόνας, υπερόπτης
και δεν δέχεται το «όχι».
Κρίµα.
Γιατί από εµένα µόνο αυτό θα έχει.

  Η αλήθεια είναι πως τώρα που διάβασα και τις τρεις ιστορίες,  δυσκολεύομαι να αποφασίσω αν μου άρεσε πάρα πολύ ή απλά μου άρεσε. Αυτό συμβαίνει γιατί ενώ ο Τζέισον δε μου ήταν καθόλου συμπαθής , τουλάχιστον στην αρχή, νομίζω ότι ήταν η πιο έντονη ιστορία ως προς το ερωτικό κομμάτι. Τώρα, εγώ γενικά ξεκινήσα με την άποψη ότι δε μου αρέσουν τα πικάντικα τμήματα αλλά στα επόμενα βιβλία η ελάττωση τους ήταν αισθητή και δεν μπορώ να κατασταλάξω αν αυτό ήταν που ήθελα. Έκανα να το διαβάσω περίπου 5 μέρες.

  • Manhattan #2- Μετά τα μεσάνυχτα (Θα το βρείτε ΕΔΩ.)

Σεμπάστιαν
Πώς συνεχίζεις όταν χάνεις τον κόσμο σου;
Πριν έξι χρόνια έχασα τον δικό μου και από τότε τίποτα δεν είναι το ίδιο.
Λένε πως δεν ήταν δικό μου λάθος. Κανείς τους όμως δεν ήταν εκεί.
Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορώ να ξεχάσω.
Μέχρι που εκείνη
τα άλλαξε όλα.

Λέξι
Πίστευα πως όταν γύριζα από το Λονδίνο, τα πάντα θα ήταν όπως όταν έφυγα.
Τίποτα όμως δεν είναι.
Εκείνος είναι ο κολλητός του αδελφού μου.
Είναι χαμένος στα σκοτάδια του και εγώ δεν θέλω δεσμεύσεις.
Οι δυο μας είμαστε μία καταστροφική ιδέα.
Ή μήπως όχι;

  Με διαφορά το αγαπημένο μου. Ο Σεμπάστιαν και η Λέξι είναι δύο χαρακτήρες που θα μπορούσα να κάνω παρέα μαζί τους. Γενικά γοητεύομαι από τους αισθηματικούς άντρες αν και γνωρίζω πόσο δύσκολοι άνθρωποι είναι. Ένιωσα σαν να είμαι μέσα στο πρόβλημα τους, σφίγγονταν η καρδιά μου με το Σεμπάστιαν, είχα τρομερή αγωνία κατά τη διάρκεια όλου του βιβλίου. Το διάβασα σε 2 μέρες με διαλείμματα μόνο για τις βασικές ανάγκες.

  • Manhattan #3- Πριν το ξημέρωμα (Θα το βρείτε ΕΔΩ.)

Λόγκαν

Τη γνώρισα τυχαία
στο πάρκο.
Μετά βρεθήκαμε ένοικοι στην ίδια πολυκατοικία.
Είναι μυστηριώδης, αστεία, με κάνει να θέλω να βρίσκομαι κοντά της.
Tα μυστικά της πολλά.
Η επιμονή μου να τα μάθω, μεγάλη.

Έλι

Λένε πως το παρελθόν σου δε σε ορίζει.
Πίστευα πως κάνουν λάθος.
Μέχρι που γνώρισα εκείνον, μία ημέρα στο πάρκο.
Μου απέδειξε πως μόνο το παρόν μάς φτιάχνει το μέλλον.
Και μου έμαθε να μη φοβάμαι πια

  Το βιβλίο αυτό μου άρεσε πολύ κυρίως για τον Λόγκαν. Ένας άντρας που ξέρει από την αρχή τι θέλει και το διεκδικεί ασταμάτητα. Σε αντίθεση με την Έλι, που βάζει συνεχώς εμπόδια στον εαυτό της και μπλέκει σε γενικεύσεις. Το διάβασα μέσα σε 3 μέρες κι αυτό λόγω Πάσχα!

  Κλείνοντας, όπως σας έχω αναφέρει και στο instagram οι ιστορίες είναι αυτοτελείς. Στην πραγματικότητα υπάρχει μια ανεπαίσθητη σύνδεση η οποία μου άρεσε πάρα πολύ γιατί μου δήλωνε πως οι ζωές των προηγούμενων πρωταγωνιστών εξελίσσονται κανονικά. Συγγνώμη αν σας τα είπα λίγο μπερδεμένα, είναι που δεν ήθελα να γράψω πολλά τώρα γιατί θα αναφερθώ αναλυτικά σε επόμενα άρθρα. Είμαι βέβαιη ότι όποιο και να επιλέξετε δε θα το μετανιώσετε γιατί είναι πραγματικά προσεγμένα βιβλία, από κάθε άποψη. Καλή τύχη λοιπόν και πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς.

ypografh

Ματθαίος Γιωσαφάτ- Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια

IMG_20180208_105547_092

Συγγραφέας: Ματθαίος Γιωσαφάτ

Τίτλος: Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια

Εκδότης: Εκδόσεις Αρμός

Τιμή: 11,26€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

  Καλησπέρα φίλοι μου,

  Νομίζω ότι πλέον όλοι έχετε καταλάβει τον ενθουσιασμό μου για αυτό το βιβλίο. Το ανέβασα σε stories στο instagram, σε post, παντού. Γενικά, πάντα μου άρεσαν αυτού του είδους βιβλία που είναι μεταφορά διαλέξεων. Το μαγικό που συμβαίνει με αυτά τα βιβλία είναι πως αν έχεις ακούσει τη φωνή του ομιλητή έστω και μια φορά, νιώθεις κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης ότι βρίσκεσαι παρόν στην ομιλία ή ότι ο ίδιος ο συγγραφέας σου διαβάζει το βιβλίο του. Το ίδιο είχα πάθει και με το Μακιγιαρισμένοι φόβοι του Γ. Αρναούτογλου.

Πριν αναφερθώ στο βιβλίο, θεωρώ ότι επιβάλλεται να γνωρίσετε λίγο καλύτερα τον ίδιο τον συγγραφέα. Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1963 και απέκτησε την ειδικότητα του Νευρολόγου-Ψυχιάτρου το 1967. Μετέβη για περαιτέρω σπουδές στον Λονδίνο, όπου και παρέμεινε για δεκαπέντε χρόνια. Εκεί έλαβε μετά από εξετάσεις διάφορα διπλώματα στην Ψυχιατρική και Παιδοψυχιατρική ( Δίπλωμα Ψυχολ. Ιατρικής, ανώτατο Δίπλωμα Ψυχιατρικής του Κολλεγίου Ψυχιάτρων κ.λ.π.). Εξελέγη διευθυντής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (Κέντρο Παιδικής και Οικογενειακής Ψυχιατρικής Finchley Λονδίνου). Δίδαξε στο Κέντρο Towistock και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου ( Ιατρικό Μεταπτυχιακό Κέντρο ) ως Επίκουρος Καθηγητής (Senior Lecturer). Έκανε επίσημη πενταετή εκπαίδευση στην Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία και τετραετή στην Ομαδική Ανάλυση και Οικογενειακή Θεραπεία. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εξελέγη διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Ίδρυσε με άλλους την Ελληνική Εταιρία Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, που εκπαιδεύει στην ατομική ψυχαναλυτική θεραπεία, και την Ελληνική Εταιρία Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας, της οποίας είναι και πρόεδρος και διευθυντής του Εκπαιδευτικού της Ινστιτούτου. Είναι τακτικό μέλος πολλών διεθνών επιστημονικών Εταιριών και έχει μετάσχει στην συγγραφή πολλών επιστημονικών βιβλίων και πολυάριθμων άρθρων. Έχει κληθεί να μιλήσει σε πολλά κέντρα του εξωτερικού (Παν/μιο Οξφόρδης, London School of Economics κ.α.) καθώς και σε πολυάριθμα νοσοκομεία, επιστημονικά κέντρα, στη σειρά διαλέξεων του Megaron Plus κ.λ.π.Είναι και ο ιδρυτής, με άλλους συναδέλφους, της Παιδοψυχιατρικής Εταιρίας Ελλάδος, της οποίας και εξελέγη ο πρώτος Πρόεδρος.

  Αρχικά, θα ήθελα να σχολιάσω ότι οι τίτλοι των βιβλίων του κυρίου Γιωσαφάτ είναι αρκετά παραπλανητικοί. Στο παρελθόν όταν είχα δει το εν λόγω βιβλίο πίστεψα ότι το θέμα του δε με αφορά, αλλά έκανα λάθος. Σύντομα ελπίζω να διαβάσω και το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο «Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί;» όπου εστιάζει στα θέματα της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, του έρωτα, της αγάπης, της επιλογής συντρόφου και του γάμου.

Στο θέμα μας τώρα, το βιβλίο αυτό είναι η καταγραφή, με μικρές διορθώσεις και συμπληρώσεις, τεσσάρων διαλέξεων που οργανώθηκαν στον Αρμό, με τίτλο Μεγαλώνοντας μέσα στην οικογένεια. Η συμμετοχή του κοινού υπήρξε πολυπληθής και ζωντανή, με πολλές ερωτήσεις, που καταγράφονται στο βιβλίο μαζί με τις απαντήσεις του ομιλητή. Είναι πολύ γνωστό και αποδεκτό σήμερα ότι η παιδική ηλικία καθορίζει σε σημαντικότατο βαθμό την όλη ανάπτυξη της προσωπικότητας και την πορεία της ζωής του κάθε ατόμου. Στα κείμενα περιγράφονται τα στάδια της ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης του παιδιού, από την σύλληψη, την εμβρυική περίοδο και τα επόμενα στάδια, μέχρι την πρώτη ολοκλήρωση της προσωπικότητας γύρω στα 5-6 χρόνια. «Το παιδί είναι ο πατέρας του ενήλικου» είπε ο Freud, εννοώντας ότι οι εμπειρίες του παιδιού καθορίζουν την προσωπικότητά τους όταν είναι ενήλικος. Ασφαλώς παίζουν ρόλο και οι κληρονομικές καταβολές, αλλά γι’ αυτές δεν μπορούμε να κάνουμε ακόμη κάτι ουσιαστικό. Γνωρίζουμε όμως σήμερα, από την Ψυχανάλυση κι άλλες σχετικές επιστήμες, τον τεράστιο, καθοριστικό ρόλο των γονιών – και το βιβλίο επικεντρώνεται ακριβώς σ’ αυτό το ρόλο. Τι είναι σωστό, τι λάθος στη συμπεριφορά των γονιών. Πώς η συμπεριφορά αυτή καθορίζεται από την δική τους παιδική ηλικία. Κυκλοφορούν πολλά βιβλία για τα παιδιά, πολλά καλά και πολλά επιφανειακά η λαθεμένα. Η ιδιαιτερότητα του βιβλίου αυτού είναι η ψυχαναλυτική προσέγγιση σε συνδυασμό με τα νεώτερα δεδομένα των Νευροεπιστημών, ώστε να προσφέρει λιτά και κατανοητά στο ευρύ μορφωμένο κοινό τις σύγχρονες σωστές επιστημονικές απόψεις για την ανατροφή των παιδιών.

  Πρώτο σημάδι ότι είναι πολλά υποσχόμενο βιβλίο είναι πως έχει εκδοθεί 56 φορές. Με θέμα ψυχολογία-ψυχανάλυση το θεωρώ πολύ σημαντικό. Γενικά δεν είμαι άνθρωπος που κοιτάει κάτι τέτοιο στα βιβλία αλλά στην προκειμένη μου έκανε εντύπωση. Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς το γιατί. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η χώρα μας σε τέτοιου είδους ζητήματα έχει μείνει πολύ πίσω. Βλέποντας το επεισόδιο της εκπομπής «Στα άκρα» με καλεσμένο τον συγγραφέα, όταν άνθρωποι στην Αθήνα ρωτήθηκαν για το τι ειναι ψυχανάλυση κι αν είναι σημαντική απάντησαν:

«Όταν έχεις τους φίλους σου δεν έχεις αναγκή από τέτοια πράγματα.»

«Δε θεωρώ ότι χρειάζομαι ψυχανάλυση.»

«Ας κάνουν αυτοί που πρέπει και το έχουν ανάγκη.»

Δε θα σταθώ στις απαντήσεις, όσο στο βλέμα αποστροφής που είχαν κατά τη διάρκεια. Ότι δηλαδή τι; μόνο οι τρελοί πηγαίνουν για ψυχανάλυση; Έχουμε μπερδέψει τις έννοιες ψυχολόγος και ψυχίατρος και γεμίζουμε τους ανθρώπους ταμπού που εν έτει 2018 δε θα έπρεπε καν να υπάρχουν. Προσωπικά θα συμφωνήσω με μια κοπέλα όπου η απάντηση της ήταν η εξής:

«Ίσως αν κάναμε όλοι ψυχανάλυση, ο κόσμος μας να ήταν καλύτερος.»

Δεν προσπαθώ να σας πείσω ότι είμαι πολύ μπροστά, έχω κι εγώ σε μερικά θέματα στερεότυπα, αλλά ειλικρινά πιστεύω ότι είναι κρίμα άνθρωποι που προσπαθούν να τα βρουν με τον εαυτό τους να έχουν να αντιμετωπίσουν και τα σχόλια του περίγυρου, γιατί δυστυχώς στην κατάσταση που είναι, επηρεάζονται από αυτά.

  Επιστρέφω πάλι στο βιβλίο, ουσιαστικά ο κύριος Γιωσαφάτ ξεκινάει από τη μητέρα και το έμβρυο και φτάνει μέχρι το 5ο έτος του παιδιού για να περιγράψει πως το περιβάλλον επηρεάζει την εξέλιξη του ως ενήλικα. Συγκεκριμένα υποστηρίζει (αυτός και άλλοι του κλάδου) ότι η συμπεριφορά, ο χαρακτήρας μας διαμορφώνεται ως τα 5 μας χρόνια με καθορίστικο να είναι το πρώτο έτος και το δέσιμο μας με τη μαμά μας. Το αστείο της υπόθεσης (ίσως βέβαια και στόχος του βιβλίου) είναι πως κάθε φορά που διάβαζα κάτι ενδιαφέρον, έπαιρνα τη μαμά μου τηλέφωνο για να μάθω το πως ήμουν ως βρέφος. Παρατήρησα πάντως πως αρκετά πράγματα που αναφέρει ισχύουν, τουλάχιστον στη δική μας οικογένεια. Είναι νομίζω ένα βιβλίο για κάθε ενήλικο, για αυτόν που ψάχνει να βρει τον εαυτό του, γι’ αυτόν που θέλει να κάνει παιδιά, γι’ αυτόν που έχει παιδιά, πιστεύω ότι προσπαθεί να βοηθήσει ώστε να υπάρχει σωστή διαπαιδαγώγηση μέσα στην ελληνική οικογένεια. Θα συμφωνήσω με τον συγγραφέα όπου σε μία συνέντευξη του δήλωσε πως παρότι εμείς ως μέλη της τελευταίας νιώθουμε ζεστασιά και τρυφερότητα, ανήκουμε στις χώρες με τις πιο προβληματικές κουλτούρες στο μεγάλωμα παιδιών (συγγνώμη μαμάδες τα λένε οι ειδικοί!).

  Θα κλείσω αυτό το άρθρο με ένα όμορφο απόσπασμα και την παράκληση να αγαπάτε τον εαυτό σας και να φροντίζετε την σωματική αλλά και την ψυχική σας υγεία! Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Μέχρι το επόμενο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

«Ένα κομμάτι της ωρίμανσης είναι να δεχτείς ότι έτσι είσαι. Προσπαθώ μεν να αλλάξω, αλλά δεν κατηγορώ συνέχεια τον εαυτό μου για το πως είμαι. Καλά θα ήταν να ήμουν αλλιώς, αλλά είμαι έτσι.»

Σέβη.