Να μη ξεχνάς να ζεις…

  Καλησπέρα φίλοι μου,

  Είπα να σας κάνω μια έκπληξη και να ανεβάσω ακόμα ένα άρθρο αυτή την εβδομάδα. Σας είχα μιλήσει για το παρακάτω βίντεο παντού, στο instagram (μέχρι και live επιχείρησα να κάνω) και στο facebook. Ειλικρινά αν δεν έχετε πολύ χρόνο προσπεράστε αυτές τις αράδες και ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ.

  Από την πρώτη φορά που το είδα δεν έχω σταματήσει να το σκέφτομαι και κάθε φορά που το βλέπω συγκινούμαι. Αυτό συμβαίνει γιατί μέσα σε 5 λεπτά μου απέδειξε πόσο δυστυχισμένοι είναι οι άνθρωποι (μάζι τους κι εγω τις περισσότερες φορές). Ζούμε με λάθος προτεραιότητες, με το μόνιμο φόβο ότι ο θάνατος καραδοκεί μερικές φορές και ξεχνάμε το πιο σημαντικό, ότι ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΖΕΙΣ.

  Ίσως αν το είχα δει νωρίτερα να είχα ευχαριστηθεί πολύ περισσότερο μέχρι τώρα τη ζωή, να μη λυπόμουν για πράγματα μικρά, να μην καθυστερούσα καταστάσεις από φόβο και ένα σωρό αλλά λάθη που με οδηγούσαν ως σήμερα να μην απολαμβάνω τη ζωή κατά το μέγιστο δυνατό.

  Θα μου πεις στις μέρες μας τι σημασία έχουν όλα αυτά, πως είναι ουτοπικό να ψάχνεις την δουλειά που αγαπάς. Θα μου πεις επίσης ότι έχουμε τόσα προβλήματα που οι μικρές στερήσεις που επιβάλλουμε στον εαυτό μας δεν θα κάνουν την διαφορά. Εδώ λοιπόν είσαι (και είμαι, γιατί κι εγώ έτσι σκέφτομαι) λάθος. Ειδικά στις μέρες μας θα έπρεπε να κυνηγάμε πιο πολύ το όνειρο μας και να ενδίδουμε πιο εύκολα σε αυτούς τους μικρούς πειρασμούς που μας προσφέρουν ευτυχία. Οι καιροί είναι ούτως ή άλλως δύσκολοι, ο μοναδικός μας σκοπός ας είναι τουλάχιστον η ευτυχία μας.

Κάπου εδώ να σας υπενθυμίσω ότι τα βιβλία είναι πολύ ωραία και η αγάπη μας γι’ αυτά ξεχωριστή, αλλά κι αυτά πρέπει να υπάρχουν με μέτρο στη ζωή μας. Το να ζούμε μέσω φανταστικών ηρώων δεν ωφελεί. Δεν πρέπει να ξεχνάμε να φροντίζουμε για τις δικές μας ζωές, που δυστυχώς δεν διαθέτουν πολλές φορές δεύτερες ευκαιρίες, τεράστιες ανατροπές και το σημαντικότερο το happy end. Το οποίο «χτίζουμε» και είναι ευθύνη μας, δεν προκύπτει από κάποιον άλλο.

  Ο χρόνος περνάει γρήγορα και δεν ξανά γυρίζει πίσω. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην έχουμε απωθημένα και να ζήσουμε μια ζωή που θα επιλέγαμε ξανά και ξανά αν είχαμε τη δυνατότητα της επανάληψης. Δε θα σας κουράσω άλλο. Ακόμη κι αν δε βρείτε το χρόνο για το κείμενο αυτό θα είμαι χαρούμενη με το να δείτε το βίντεο, αυτό περιέχει το βαθύτερο νόημα και αποτέλεσε αφορμή για τα δικά μου λόγια.

  Σας ευχαριστώ θερμά που είστε εδώ (και στο @mysecretbook) γιατί με αυτό τον τρόπο μου δίνετε δύναμη να κυνηγάω κι εγώ τα δικά μου όνειρα. Μέχρι το επόμενο άρθρο πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς.

Σέβη!cu1

Advertisements

Βίλχελμ Ράιχ- Άκου, άνθρωπάκο!

IMG_20180123_124722-01

Συγγραφέας: Βίλχελμ Ράιχ

Τίτλος: Άκου, Ανθρωπάκο!

Εκδότης: Εκδόσεις Μίνωας

Τιμή: 12,99€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

Καλησπέρα φίλοι μου,

Πέρασε αρκετός καιρός από τότε που διάβασα το βιβλίο αλλά καθυστέρησα γιατί είχα προγραμματίσει κάποιες άλλες δημοσιεύσεις. Θα ξεκινήσω από το γεγονός ότι λάτρεψα τις φωτογραφίες που τράβηξα, το πόσο ταίριαξαν το χρώμα του βιβλίου με τα υπόλοιπα αντικείμενα. Επίσης, στο οπισθόφυλλο αναγράφεται το εξής: «Διαχρονικά έργα σημαντικών συγγραφέων που συμβάλλουν στην ενίσχυση της κριτικής σκέψης.» και ειλικρινά ισχυεί. Όμως αυτό θα το αναλύσουμε στη συνέχεια.

Η σύντομη περιγραφή από τον πρόλογο του Άρη Δημοκίδη:

«Ο μεγάλος άνθρωπος ξέρει πότε και με ποιον τρόπο είναι μικρός.
Ο Ανθρωπάκος δεν γνωρίζει ότι είναι μικρός και φοβάται να το μάθει».

Δυστυχώς ποτέ δεν βγήκε εκτός μόδας το Άκου, Ανθρωπάκο! –όπως δεν υπήρξε ποτέ ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων–, κι ας γράφτηκε με αφορμή την έλευση ενός κύματος φασισμού που όμοιό του δεν ξαναζήσαμε έκτοτε.
Το βιβλίο παραμένει επίκαιρο σήμερα, που η χώρα μας βιώνει μια παρόμοια, στα πρώτα της στάδια, επέλαση ενός ναζιστικού μορφώματος• μπορεί να μιλήσει κατευθείαν στην ψυχή των Ελλήνων αναγνωστών, ειδικά σε εκείνους που παρατηρούν τη γιγάντωση της Χρυσής Αυγής με απάθεια, χωρίς καν να διανοούνται να αντιδράσουν.
Ο Ράιχ μοιάζει να το έγραψε (και) για εμάς.

«Αυτό που δε μπορούσα ποτέ να καταλάβω ήταν γιατί, κάθε φορά που καταφέρνεις πολεμώντας να βγεις από το βούρκο, βυθιζόσουν σε έναν άλλο χειρότερο. Τότε, αργά και προσεκτικά, ανακάλυψα τι είναι αυτό που σε καθιστά σκλάβο: ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΡΙΧΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ.»

Αρχικά, το βιβλίο έχει τέλεια εικονογράφηση, απλή αλλά όμορφη . Αν θα ήταν κινούμενο σχέδιο θα ήταν ένας γίγαντας με ένα μυρμήγκι και το τελευταίο υπερυψωμένο θα του «τα έψελνε» ασταμάτητα.  Παρανοϊκό; Μπορεί…

«Θες να αντικρίζεις τη μεγάλη αιώνια ελπίδα μονάχα στον καθρέφτη, όπου δε μπορείς να την αρπάξεις. Ωστόσο, μόνο η αλήθεια που βρίσκεται στα χέρια σου θα σε κάνει κυρίαρχο αυτού του κόσμου.»

Ξεκίνησα το βιβλίο, όντας βέβαιη ότι ΔΕΝ είμαι Ανθρωπάκος. Στην πορεία όμως ο Ράιχ με έβαλε σε σκέψεις (η ενίσχυση της κριτικής σκέψης που λέγαμε). Κάθε Ανθρωπάκος αρνείται λέει ότι ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Διαπίστωσα λοιπόν ότι ναι, έχω χαρακτηριστικά Ανθρωπάκου. Δεν έκανα σαπούνια τους Εβραίους αλλά είμαι δειλή και φοβάμαι τη ζωή, αυτό είναι αλήθεια. Με προβλημάτισε, ίσως και από δική μου άγνοια σχετικά με το ιστορικό του ίδιου του Ράιχ, διότι κατάλαβα από την εισαγωγή ότι ήταν μια ιδιαίτερη προσωπικότητα με ακόμα πιο ιδιαίτερες απόψεις για την εποχή του. Αναρωτιέμαι, ο ίδιος ήταν Ανθρωπάκος; Εγώ τον φαντάζομαι σαν το υπερυψωμένο μυρμήγκι πάντως. Αξίζει να το διαβάσετε και πιστεύω ότι είναι από τα βιβλία που όσο μεγαλώνεις τα κατανοείς καλύτερα (σε αυτή την κατηγορία έχω και τη Μεταμόρφωση και τον Αναρχικό Τραπεζίτη). Αν το έχετε διαβάσει, περιμένω σχόλια σας!

Κλείνω με ένα ακόμα αγαπημένο μου αποσπάσμα. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

«Είσαι ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ, Ανθρωπάκο, όταν δεν είσαι μικρός. Η σπουδαιότητα σου, Ανθρωπάκο, είναι η μοναδική ελπίδα που έχει απομείνει. Είσαι σπουδαίος όταν εξασκείς το επάγγελμα σου με φροντίδα, όταν χαίρεσαι να ασχολείσαι με τη χαρακτική, το χτίσιμο, τη ζωγραφική, τη διακόσμηση και το ράψιμο, όταν απολαμβάνεις το γαλανό ουρανό και τα ελάφια και τη δροσιά, τη μουσική και το χορό, το μεγάλωμα των παιδιών σου και το όμορφο κορμί του άντρα σου ή της γυναίκας σου, όταν επισκέπτεσαι το πλανητάριο για να μάθεις να κατανοείς το σύμπαν, όταν πηγαίνεις στη βιβλιοθήκη για να διαβάσεις τις απόψεις άλλων ανδρών και γυναικών για τη ζωή.«

Σέβη!

Όταν είσαι μόνος… (1)

Καλησπέρα φίλοι μου.

Η αλήθεια είναι ότι ενώ έχω διαβάσει κάποια βιβλία και θα ήθελα να αναφερθώ σε αυτά, θα προτιμήσω να σας μιλήσω για πράγματα που σκέφτομαι όταν είμαι μόνη μου. Μόνη μου νιώθω αρκετά συχνά (χωρίς απαραίτητα να είναι αρνητικό το αίσθημα). Για να μην παρεξηγηθώ, τις σκέψεις που θα μοιραστώ μαζί σας τις κάνω όταν είμαι τελείως μόνη και κυρίως όταν περπατάω στη λίμνη. Εδώ να σημειωθεί ότι μου αρέσει πάρα πολύ να παρατηρώ τους ανθρώπους, τη φύση, στη διάρκεια των περιπάτων αυτών. Φευγαλέα η ματιά μου να πέφτει πάνω σε έναν κύριο, σε ένα παιδί, σε ένα περιστέρι και να κάνω υποθέσεις. Αυτό πηγάζει ενδεχομένως από την τάση που έχω να υπεραναλύω καταστάσεις (ωσάν γυνή κι εγώ).

Οι σκέψεις που θα σας περιγράψω παρακάτω πιστεύω ότι θα έπρεπε (αν δεν τις κάνουν κι άλλοι) να τις κάνουν περισσότεροι άνθρωποι. Με κάνουν να νιώθω ευγνώμων για αυτά που έχω. Με κάνουν να νιώθω ικανοποιημένη από τη ζωή μου και γεμάτη. Μακάρι να μπορούσα να νιώθω έτσι κάθε λεπτό που περνάει, αλλά δυστυχώς το ξεχνάω και όταν το άγχος με κατακλύζει αυτές οι στιγμές είναι θαμπές και δε μπορούν να βοηθήσουν. Ελπίζω όμως να καταφέρω να τις κάνω τρόπο ζωής κι εγώ κι εσείς!

(1) Πόσο τυχερή είμαι που υπάρχω;

(Επηρεασμένη από το βιβλίο Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια του Μ.Γιωσαφάτ)

Λοιπόν ανάμεσα σε 30 με 300 εκατομμύρια σπερματοζωάρια κατάφερα και μπήκα πρώτη στη φωλιά της μαμάς μου (όπως κι εσύ), στη σκέψη αυτή νιώθω όχι απλά τυχερή αλλά και περήφανη. Είναι αστείο αλλά όταν διάβαζα τη διαδικασία στο βιβλίο ήταν σαν να δημιουργούσα αναμνήσεις από εκείνη την πρώτη στιγμή της ύπαρξης μου. Μάλιστα αναφέρεται ότι στο ταξίδι αυτό μόνο ο πιο δυνατός επιβιώνει. Αν για οποιοδήποτε λόγο βρεθεί κάποιο εμπόδιο-πρόβλημα, το ταξίδι αναβάλλεται κι έχουμε αποβολή. Γεννήθηκα λοιπόν για να είμαι δυνατή, το απέδειξα από την πρώτη στιγμή άλλωστε! Όμως είναι κάτι μέρες που αμφιβάλλω για το αν είμαι αρκετή και δυστυχώς τις μέρες αυτές ποτέ δεν αναλογίζομαι για το πόσο δυνατή στάθηκα τότε. Μιλάμε με συναδέλφους για τον ανταγωνισμό που νιώσαμε στις σπουδές, για αυτόν που θα νιώσουμε σε ένα εργασιακό περιβάλλον στο μέλλον αλλά ξεχνάμε ότι βγήκαμε νικητές στο μεγαλύτερο ανταγωνισμό εκείνον της γονιμοποίησης. Ελπίζω να μη σταθεί αυτό το άρθρο αιτία να με κάνετε unfollow αλλά θεωρώ αυτή τη (1) σκέψη μια από τις ομορφότερες. Ναι, είμαι τυχερή και δυνατή. (τις πιο δύσκολες μέρες θα έρχομαι σε αυτό το άρθρο να βρίσκω παρηγοριά!)

(2) Πόση ομορφιά υπάρχει στη φύση;

Άπειρη! Κάνεις μια βόλτα και βλέπεις τα στάδια της ζωής παντού. Μια μαμά πάπια με τα μωρά της, τα περιστέρια που κάθονται όλα μαζί και ‘ρεμβάζουν’ στη λίμνη, τα δέντρα που βγάζουν νέα φύλλα κάθως τα παλιά βρίσκονται διασκορπισμένα κάτω, καφέ και νεκρά. Ακόμα και από μια οικογένεια με το μωρό τους και με τους παπούδες, ρόλοι που διαρκώς αλλάζουν. Ολόκληρη η φύση λειτουργεί με την παροιμία «Εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ‘ρθεις». Αυτή είναι η ομορφιά, η εξέλιξη της ζωής, πουθενά δε βλέπεις στασιμότητα. Δε ξέρω βέβαια αν πρέπει να προβληματιστώ που αρχίζω και το κατανοώ στα 24 μου, όταν ο Ηράκλειτος αιώνες πριν έλεγε «Τα πάντα ρει».

(3) Ζω σε ένα ελεύθερο κράτος!

  Να άλλο ένα γεγονός που με κάνει να νιώθω τυχερή. Υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που υποφέρουν από τον πόλεμο, άνθρωποι που δε θεωρούν δεδομένο το φαγητό και το καθαρό νερό. Παιδιά που δε μπόρεσαν να παίξουν με φίλους, μεγάλωσαν απότομα λόγω των συνθηκών και δεν πήγαν ποτέ σχολείο. Πόσο αχάριστος μπορείς να γίνεις όταν έχεις όλα τα καλά; Δεν έχουμε στερηθεί απολύτως ΤΙΠΟΤΑ αλλά πάντα βρίσκουμε λόγους για να γκρινιάξουμε. Δε μου το συγχωρώ αυτό. Υπάρχω! Ζω σε ένα πανέμορφο περιβάλλον! Είμαι ελεύθερη να βγω μια βόλτα και να απολαύσω την ομορφιά της φύσης! Τι άλλο να θέλω; (Ναι! είναι ο παράγοντας χρήμα που ξεπροβάλει!)

    Κάπου εδώ θα κλείσω αυτό το άρθρο! Ναι, πήρα θάρρος και θα το χωρίσω κι αυτό σε δύο μέρη. Θα ήθελα πολύ να μου γράψετε στα σχόλια τι σκέφτεστε όταν είστε μόνοι. Να περνάτε όμορφα φίλοι μου και να θυμάστε ότι είστε ΤΥΧΕΡΟΙ! Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!!!

Σέβη.

 

 

 

 

Μαρίνα Καλεώδη- Πατημασιές στην άμμο

Καλησπέρα φίλοι μου,

  Σήμερα έχω επιστρέψει με ένα βιβλίο που διάβασα κατά τη διάρκεια των γιορτών και μου το χάρισε μια φίλη της μητέρας μου. Το βιβλίο λέγεται «Πατημασιές στην άμμο» της Μ. Καλεώδη από εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική. Με μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο δε βρήκα κάποια συγκεκριμένη σελίδα των εκδόσεων. Μπορείτε όμως το βιβλίο να το βρείτε ΕΔΩ σε καταπληκτική τιμή. [Σκέφτομαι να γράψω κάποια στιγμή ένα άρθρο για τις τιμές των βιβλίων, θα σας ενδιέφερε;]

Το οπισθόφυλλο:

«Η Άρτεμις μεγάλωσε σε ένα νησί των Κυκλάδων, μέσα σε μια δεμένη, πολύτεκνη, κλασική, ελληνική οικογένεια. Και μπορεί να έφυγε για σπουδες στην Αθήνα, ανοίγοντας τα φτερά της σε έναν κόσμο που ονειρεύοταν από μικρή, όμως πάντα είχε στην καρδιά της τον τόπο καταγωγής της και πάντα γυρνούσε σε αυτόν. Εκεί άλλωστε γνώρισε και τον μεγάλο της έρωτα, τον Απόλλωνα. Μαζί έκαναν σχέδια για το μέλλον και μαζί αντιμετώπιζαν κάθε δυσκολία. Ήταν όμως τα σχέδια αυτά συμβατά με όσα είχε γράψει η μοίρα για εκείνους; Μόνο η αγαπημένη της παραλία μπορούσε να της δώσει τις απαντήσεις που χρειαζόταν, γι’ αυτό και η Άρτεμις σε εκείνη κατέφευγε όποτε ήθελε να αντλήσει δύναμη. Τελικά η μοίρα μας είναι προδιαγεγραμμένη ή μπορούμε να την αλλάξουμε με τις επιλογές μας;«

  Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο, χωρίς να πιστεύω ότι μπορεί να είναι καλό και εξεπλάγην ΘΕΤΙΚΑ. Η ιστορία ήταν απλή αλλά κρατούσε το ενδιαφέρον κάθε λεπτό. Γίνονταν συχνά ανατροπές, γεγονός που με ενθουσίασε γιατί ενώ έπλαθα εικόνες και σκεφτόμουν τι θα μπορούσε να συμβεί παρακάτω…δεν έβγαιναν ποτέ τα σενάρια μου αληθινά. Περιέχει τη ζεστασιά της ελληνικής οικογένειας, την περίεργη αλλά μαγική σχέση ανάμεσα στα αδέρφια. Επίσης, είχε πολύ έρωτα, πολύ αγάπη…συνδυασμένα αισθήματα με περίεργες καταστάσεις. Ενας έρωτα (και βαθιά αγάπη θα έλεγα) που δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει στο γάμο και ένας γάμος, μια πορεία ζωής στα βήματα κάποιου άλλου. Μυστήριο ε; αυτό κάνει αυτό το βιβλίο ανέλπιστα καλό. Νομίζω ότι αξίζει να το διαβάσετε, είναι μία όμορφη ιστορία και σε τιμή απίστευτη στη σελίδα που το βρήκα.

Τελικά στη ζωή είναι σημαντικό να είσαι στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή. Τουλάχιστον αυτό κρατάω από την παραπάνω ιστορία. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς.

Σέβη!

 

 

Sun-Mi Hwang- Ο σκύλος που τόλμησε να ονειρευτεί

IMG_20180304_101235-01Συγγραφέας: Sun-Mi Hwang

Τίτλος: Ο σκύλος που τόλμησε να ονειρευτεί

Εκδότης: Εκδόσεις Διόπτρα

Τιμή: 11.97€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

Καλησπέρα φίλοι μου.

Είμαι πίσω με το δεύτερο βιβλίο της Sun-mi Hwang το οποίο διάβασα με τη φίλη μου @onemorechap από το instagram. Σε περίπτωση που δεν έχετε καταλάβει σε ποια αναφέρομαι νομίζω πρέπει να την αναζητήσετε άμεσα. Επίσης, αν δεν έχετε διαβάσει το άρθρο σχετικά με το πρώτο βιβλίο Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει, πατήστε ευθύς αμέσως πάνω στον τίτλο και θα μεταφερθείτε εκεί.

Θα ξεκινήσω με λίγα λόγια για την εμπειρία της συνανάγνωσης. Η αλήθεια είναι ότι αργήσαμε να το ξεκινήσουμε γιατί τα προγράμματα μας δεν ήταν ίδια αλλά αυτό είναι μέρος της διαδικασίας και είναι το πρώτο στάδιο, όπου αποδεικνύεται αν οι δύο (ή περισσότεροι) αναγνώστες σέβονται ο ένας τον άλλο. Στην αρχή διαβάζαμε από ένα κεφάλαιο την ημέρα γιατί δεν προλάβαινα εγώ κάτι παραπάνω αλλά στην πορεία το βιβλίο δεν μας επέτρεπε τέτοιους ρυθμούς. Προχωρήσαμε με 3-4 κεφάλαια την ημέρα όπου στη συνέχεια συζητούσαμε σχετικά με την συνέχεια που μπορεί να πάρει η ιστορία και πως νιώθαμε εμείς με αυτό. Μέχρι που τελείωσε… Εννοείται ότι θα διαβάσουμε μαζί κι άλλα βιβλία. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο και εκεί βασίζεται η έννοια της συνανάγνωσης είναι ότι έχεις έναν άνθρωπο να συζητάς οτιδήποτε σχετικο ή μη για το βιβλίο με δεδομένο ότι και ο ίδιος ενδιαφέρεται να σε ακούσει (σημαντικό!) και χωρίς να προδίδεις την ιστορία σε κάποιον που ενδιαφέρεται στο μέλλον να διαβάσει το βιβλίο. Τέλος, στη δική μας περίπτωση που δε γνωριζόμαστε πολύ καιρό, είναι μία καλή ευκαιρία να γνωρίσεις τον φίλο σου καλύτερα. Ευχαριστώ Πάτυ γι’ αυτή την εμπειρία :)!

IMG_20180116_103223_346

Το οπισθόφυλλο:

«Αυτή είναι η ιστορία μιας σκυλίτσας που την έλεγαν Μαλλιαρούλα. Γεννημένη παρακατιανή, λόγω της ιδιαίτερης εμφάνισής της περνάει τον περισσότερο καιρό της στην ηλιόλουστη αυλή του σπιτιού του αφεντικού της. Η Μαλλιαρούλα έχει όνειρα και προσδοκίες, ακριβώς όπως όλοι εμείς. Μα κάθε χειμώνα, μαύρα σύννεφα κατεβαίνουν και η Μαλλιαρούλα βρίσκεται αντιμέτωπη με δοκιμασίες που θα πρέπει να ξεπεράσει. Μέσα απ’ τα σύννεφα, κι ακόμα περισσότερο πέρα από τις πύλες της αυλής του αφεντικού της, βρίσκεται η πιθανότητα της φιλίας, της μητρότητας και της ευτυχίας – όλα αυτά είναι εκεί έξω και την περιμένουν, φτάνει η Μαλλιαρούλα να μπορέσει να τα κρατήσει, να τα φέρει στο σπίτι και να μας δείξει ότι η ίδια η ζωή είναι η πιο συναρπαστική περιπέτεια που θα ζήσουμε ποτέ.«

  Η αλήθεια είναι ότι ακόμα έχω απορίες για την Μαλλιαρούλα, η εικόνα της δεν είναι ξεκάθαρη στο νου. Αυτό συμβαίνει διότι ενώ τη σκέφτομαι σαν ένα μαύρο πατσαβουράκι, η περιγραφή μου επιβάλει να της προσθέσω δισδιάκριτες λευκές λεπτομέρειες. Με ή χωρις σαφή εικόνα η σκυλίτσα μας είναι δυναμική και διεκδικεί με νύχια και με δόντια ότι της ανήκει (χωρίς πάντα να λειτουργεί). Πιστεύω ότι το γεγονός ότι το σκυλάκι αυτό είναι γέγους θηλυκού δεν είναι τυχαίο μιας και αυτόματα προσδίδεται και μια ευαισθησία στην τετράποδη πρωταγωνίστρια. Η ιστορία της σου αφήνει μια πίκρα διότι τελικά η σκυλίσια ζωή δεν είναι μόνο ήλιος και άφθονο φαγητό. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η πίστη της στο αφεντικό της και η εμπιστοσύνη που έδειξε στη γάτα (εγώ προσωπικά δεν την πίστεψα στιγμή κι ας πρόσθεσα τις λευκές πινελιές στη Μαλλιαρούλα). Τέλος, νομίζω ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη στο βιβλίο, για εσάς που το έχετε διαβάσει, αναφέρομαι στον κύριο με το χαμένο παπούτσι…

Κλείνοντας λοιπόν, θα ήθελα να πω ότι το βιβλίο αυτό ήταν η ιδανική αρχή για αυτή την εμπειρία που λέγεται συνανάγνωση. Δεχόμαστε προτάσεις για το επόμενο ταξίδι που θα κάνουμε παρέα. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

Σέβη.

Παιδικό βιβλίο part_2

Καλημέρα φίλοι μου,

  Ταχύτατα βγήκε αυτό το δεύτερο μέρος δε μπορείτε να πείτε. (Όχι ότι την επόμενη εβδομάδα θα ανεβάσω άλλο ένα άρθρο χωρισμένο σε μέρη!)what1

Τα βιβλία για τα οποία θα σας μιλήσω σήμερα έχουν σχέση με αισθήματα. Το πρώτο είναι ο φόβος και το δεύτερο είναι η αγάπη. Τα θεωρώ και τα δύο πολύ έντονα, πόσο μάλλον για ένα παιδί που δεν ξέρει να τα διαχειριστεί και βασίζεται στους γονείς του για να μάθει τον τρόπο. Τα δύο βιβλία μου ήρθαν από εκδόσεις Ελληνοεκδοτική και τους ευχαριστώ πολύ από καρδιάς. Ξεκινάμε λοιπόν…

20180218_110540-01

Συγγραφέας: Βασίλης Κουτσιαρής

Τίτλος: Λύκε, λύκε είσαι εδώ;

Εκδότης: Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική

Τιμή: 12.25€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

«– Ξύπνα, υπναρά! Ώρα για σχολείο μου λέει η μαμά και φεύγει. Σηκώνομαι με δυσκολία.
– Μην ξεχάσεις να ανοίξεις τα παντζούρια!  φωνάζει από μακριά.

Στην αρχή το έκανα αμέσως, αλλά τον τελευταίο καιρό φοβάμαι.
Δεν πρέπει να πέρασε ένας μήνας
από τότε που δυο λύκοι με τρόμαξαν.
Είχαν κρυφτεί, και μόλις άνοιξα τα παντζούρια,
πετάχτηκαν μπροστά μου…
Παίρνω μια βαθιά ανάσα! Θα τους αντιμετωπίσω…»

  Να ξεκινήσω από το γεγονός ότι σκανάροντας τον κωδικό που θα βρεις εντός του παραμυθιού, μπορείς να ακούσεις τη διήγηση του. Το βρήκα πολύ όμορφο και χρήσιμο.

  Το παραμύθι έχει να κάνει με τον σχολικό εκφοβισμό και η περιγραφή γίνεται με πολύ όμορφους συμβολισμούς. Παρόλα αυτά νομίζω ότι όλα τα μικρά παιδιά νιώθουν φόβο (και δέος) μπροστά στα μεγαλύτερα παιδιά του σχολείου. Από τις παιδικές μου αναμνήσεις θυμάμαι ότι στην πρώτη τάξη δεν πλησιάζαμε τους μαθητές της έκτης χωρίς να μας ασκήσουν εκφοβισμό. Είναι η αμηχανία του άγνωστου και μεγαλύτερου, παρόλα αυτά κανένα παιδί δεν πρέπει να μένει στάσιμο εξαιτίας αυτού του αισθήματος. Τα μικρά μας πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι αδύναμα και απροστάτευτα στο σχολείο (ή οπουδήποτε αλλού). Πρέπει να ξέρουν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους (χωρίς τη χρήση βίας, εννοείται) και να θυμούνται ότι και τα μεγαλύτερα παιδιά κάποτε βρίσκονταν στη θέση τους. Δεν έχω παιδιά, αλλά θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμο το παιδί στην εξωσχολική του ζωή να έχει δραστηριότητες ώστε να γίνει κοινωνικό και να μάθει να αντιμετωπίζει κάποιες καταστάσεις μόνο του. Δεν ξέρω μελλοντικά τι άποψη θα έχω, αλλά δεν είμαι σύμφωνη με την ιδέα το παιδί να είναι προσκολλημένο στη μαμά. Τέλος, τόνισα παραπάνω την αποφυγή χρήσης βίας, διότι γνωρίζω άτομα που έστειλαν τα παιδιά τους πολεμικές τέχνες για να μπορούν να αμυνθούν σε περίπτωση εκφοβισμού. Δε μου αρέσει σαν ιδέα, διότι πιστεύω ότι με αυτό τον τρόπο καλλιεργείται ένας μελλοντικός εκφοβιστής (χωρίς βέβαια να γενικεύω).

Αν μας διαβάζει κάποια μαμά, περιμένω στα σχόλια την άποψη της!

IMG_20180210_110515-01

Συγγραφέας: Εύη Παλαιοκρασσά

Τίτλος: Οι ομπρελίτσες

Εκδότης: Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική

Τιμή: 10€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

«Όλοι κρατάμε από μία ομπρέλα…
Όταν κάτω απ’ αυτή βρίσκονται δύο μαζί,
το ταξίδι,
και με ήλιο και με βροχή,
είναι μαγικό!«

  Να σχολιάσω αρχικά την υπέροχη εικονογράφηση, που ισχύει και για το προηγούμενο παραμύθι. Οι όμορφες εικόνες με πολλά και έντονα χρώματα είναι από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά ενός παιδικού βιβλίου (προσωπική μου άποψη). Αν αναλογιστούμε κιόλας ότι πολλές νέες εκδόσεις ενηλίκων συμπεριλαμβάνουν σκίτσα και εικόνες τότε αυτό το γνώρισμα δεν έχει ηλικία. Εσάς σας αρέσουν οι εικόνες στα βιβλία;

  Συνεχίζω με το παραμύθι, το οποίο είναι πολύ συναισθηματικό. Μας μιλάει για την αγάπη της δυνατής φιλίας, για τον αποχωρισμό και για το σεβασμό στην προσωπικότητα των φίλων μας. Ειδικά το τελευταίο είναι ενα σπουδαίο μήνυμα για τα παιδιά. Νιώθω βέβαια ότι αυτό το παραμύθι μπορεί ο κάθε αναγνώστης να το δει από διαφορετική οπτική γωνία! Θα χαρώ πολύ να μάθω τη δική σας. Να σημειωθεί πως το βιβλίο αυτό ανήκει στη σειρά «Απ΄τις σελίδες…στην καρδιά» το οποίο θεωρώ υπέροχο τίτλο! Άλλωστε τι πιο όμορφο από το να διαβάζεις βιβλία που μιλάνε στην καρδιά σου;

Θα κλείσω με ένα απόσπασμα και μέχρι το επόμενο άρθρο πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς 🙂

«-Σ’ αγαπώ!

-Θα σε ξαναβρώ…

-Σ’ αγαπώ!

-Θα σε ψάξω…

-Σ’ αγαπώ!

-Θα σ’ αγαπήσω ξανά απ’ την αρχή!»

Σέβη.