Μια BeautyGramer για βιβλία

Καλησπέρα φίλοι μου,

Σήμερα έχω έρθει με ένα διαφορετικό θέμα. Θυμάστε το ‘κολαμπορέσιο’ με τη φίλη μου @my.boudoir; Επανήλθαμε, αυτή τη φορά με ένα άρθρο όπου της κάνω κάποιες ερωτήσεις για βιβλία και μου απαντάει!! Μείνετε συντονισμένοι γιατί σύντομα θα ανέβει και στο δικό της blog άρθρο όπου μιλάω για την ομορφιά (θα κλάψουν μανούλες, θα κλείσουν εταιρείες). Περιμένω στα σχόλια ιδέες για κάποια άλλη συνεργασία με την BeautyGramer μας και πως σας φαίνετε η μέχρι τώρα πορεία μας.

MSB: «Διαβάζεις βιβλία; Ποιο είναι το αγαπημένο σου και γιατί;«

MB: «Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι και η μεγαλύτερη φαν, αλλά δεν λέω και όχι σε ένα καλό βιβλίο. Εμπιστεύομαι πολύ τη γνώμη των βιβλιόφιλων φίλων μου και συνήθως τη δική σου όταν πρόκειται να διαβάσω κάποιο! Τα αγαπημένα μου βιβλία είναι ο Χάρι Πότερ(όλα), μάλιστα ένα από αυτά ήταν το πρώτο που μου χάρισαν και θυμάμαι το «χτυποκάρδι» μου για να έρθει το βράδυ και να διαβάσω. Το δεύτερο αγαπημένο μου(αλλά έχει επίσης πρώτη θέση στην καρδιά μου) είναι Ο Μικρός Πρίγκιπας του Αντουάν Ντε Σαιντ Εξυπερύ. Ήταν μία από τις πρώτες παραστάσεις που είχα δει και θέλησα να διαβάσω το βιβλίο. Αργότερα, μια εικοσαετία μετά, μια φίλη μου που διατηρεί πλέον bookstagramικό λογαριασμό(γκουχ! γκουχ!) μου το δώρισε, επειδή θυμόταν πόσο το αγαπώ και πόσο το θέλω.«

MSB: «Η συνεργασία μας νομίζεις ότι άρεσε στο κοινό σου και αν ναι πιστεύεις ότι οφείλεται στην αγάπη τους για τα προϊοντα ομορφιάς ή και για τα βιβλία;«

MB: «Θεωρώ πως η συνεργασία μας άρεσε και τις δύο μεριές. Ποια γυναίκα δεν αγαπάει την ομορφιά έστω και λίγο; Ακόμη κι εκείνες που επιλέγουν τη φυσική ομορφιά, που είναι εξίσου όμορφο να βλέπεις, υπάρχουν στιγμές που λίγη μάσκαρα ή ένα κραγιόν θα τονώσει την αυτοπεποίθησή τους. Στον αντίποδα έχουμε τα βιβλία που, ας το παραδεχτούμε, όλοι διαβάζουμε έστω και λίγο. Όλοι κάποια στιγμή της ζωής μας διαβάσαμε κάτι που μας σημάδεψε και αγαπήσαμε όσο τίποτα, κρατήσαμε δυο αράδες φυλαχτό και τις έχουμε πάντα στο μυαλό μας.«

MSB: «Έχεις κάποια αγαπημένη φράση από βιβλίο ; Αν ναι ποια είναι αυτή και από ποιο βιβλίο;«

MB: «Έχω μία φράση που όπως προείπα με σημάδεψε, αγαπώ και θα αγαπώ για πάντα. Μια φράση που όλοι ξέρουν. «Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά, την ουσία δεν την βλέπουνε τα μάτια» από τον Μικρό Πρίγκιπα.«

Όλοι κάποια στιγμή της ζωής μας διαβάσαμε κάτι που μας σημάδεψε και αγαπήσαμε όσο τίποτα, κρατήσαμε δυο αράδες φυλαχτό και τις έχουμε πάντα στο μυαλό μας.

MSB: «Βιβλία beauty ή βιβλία ρομαντικα;«

MB: «Βιβλία ρομαντικά, γιατί κρύβουν το μεγαλύτερο beauty. Για τη δουλειά όμως beauty…«

MSB: «Τα βιβλία συμβάλλουν ώστε να είναι κάποιος ‘όμορφος’;«

MB: «Αυτό που έχω να πω εγώ είναι ότι την ομορφιά μπορείς να την βρεις παντού. Από μια απλή βόλτα, μέχρι δυο τυπωμένες λέξεις σε χαρτί. Να διαβάζετε, γιατί διάβασμα πολλές φορές θα πει ταξίδι. Και ας είμαστε ειλικρινείς, ποιος δεν θέλει να ταξιδεύει;«

Θα την έλεγες και μικρή συνέντευξη. Αυτή ήταν φίλοι μου η κουβέντα με την Έφη την οποία ευχαριστώ πάρα πολύ. Αν δεν την ακολουθείτε θα τη βρείτε ΕΔΩ στο wordpress και ΕΔΩ στο instagram διότι έρχονται κι άλλα όμορφα πράγματα από εμάς. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

Σέβηbooks1

 

 

 

 

 

Advertisements

Παιδικό βιβλίο part_1

Καλησπέρα φίλοι μου,

  Ξέρω ότι με τα άρθρα που χωρίζονται σε μέρη ΔΕΝ το έχω, μιας και ακόμα σας χρωστάω το part_2 του Χαλίλ Γκιμπράν (θα ανέβει κι αυτό κάποια στιγμή, το έχω ξεκινήσει άλλωστε).sorry1

  Με αφορμή όμως κάποια υπέροχα βιβλία που μου ήρθαν από εκδόσεις Ελληνοεκδοτική είπα να το επιχειρήσω για άλλη μία φορά. Αρχικά, θα ήθελα να αναφέρω ότι δεν πίστευα ότι στις μέρες μας γράφονται τόσο καλά παιδικά βιβλία. Για να είμαι ειλικρινής δεν είχα διαβάσει κάτι πρόσφατο και απλά είχα αυτή την αντίληψη. Όλα άλλαξαν όταν ήρθε στα χέρια μου το παρακάτω βιβλίο.

IMG_20180203_113910-01

Συγγραφέας: Μαρίνα Γιώτη

Τίτλος: Μια καρδιά

Εκδότης: Εκδόσεις Διόπτρα

Τιμή: 9.90€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

 «Αυτό το βιβλίο ξεκίνησε από ένα γράμμα που έγραψα στην κόρη μου όταν ήταν μόλις δύο χρονών. Καθώς η σχέση μεταξύ μητέρας και κόρης συχνά περνάει από σαράντα κύματα εκεί κοντά στην εφηβεία, ήθελα να θυμάται πως, ό,τι κι αν γίνει, θα είμαι πάντα δίπλα της, ο φύλακας άγγελός της, ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μεγάλη σειρά των γυναικών που εναλλάσσονται στη θέση της μάνας και της κόρης. Για όλα όσα θα θέλαμε να πούμε στις κόρες μας και στις μητέρες μας, αλλά συχνά το αφήνουμε για μια άλλη στιγμή, που δεν έρχεται ποτέ…«

Η συγκίνηση που μου προκάλεσε είναι απερίγραπτη διότι μου δημιούργησε την ανάγκη να πω στη μαμά μου πως νιώθω γι’ αυτή. Να μην το αφήσω για μια άλλη στιγμή. Αυτή η ανάγκη συνεχίζει να υπάρχει κάθε φορά που τη βλέπω πλέον, γιατί θέλω να ξέρει πόσο πολύ εκτιμώ όλα όσα έκανε και κάνει για μένα. Μάλιστα πολλές φορές σκέφτομαι πόσο πολύ θα ήθελα αν κάνω παιδιά να νιώσουν έτσι και για μένα. Είμαι πολύ περήφανη για τη μαμά μου και για τη ζωή της και μερικές φορές νιώθω ότι η περηφάνεια που νιώθει η ίδια για μένα είναι αναίτια μπροστά στα δικά της κατορθώματα. Όλα αυτά τα αισθήματα από ένα παιδικό βιβλίο που μέσα από απλές και μικρές προτάσεις κάνει ξεκάθαρη αυτή την ιδιαίτερη σχέση που υπάρχει μεταξύ των δύο γυναικών. Παρόλα αυτά θεωρώ ότι αποδίδει γενικά τα αισθήματα μιας μητέρας για τα παιδιά της ανεξαρτήτως φύλου. Θα μπορούσα να γράφω ασταμάτητα για το βιβλίο αυτό, αλλά δε θα το κάνω. Θα σας αφήσω να το επιλέξετε και να μου πείτε τις δικές σας εντυπώσεις.

Συγγραφέας: Φωτεινή ΚωνσταντοπούλουIMG_20180202_200931-01

Τίτλος: Περιπέτειες που τα σπάνε: Ο Τυροκοφτερός

Εκδότης: Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική

Τιμή: 8.80€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

«Με το ΥΠΕΡ-ΣΟΥΠΕΡ-ΒΙΒΛΙΟ που κρατάς στα χέρια σου θα ανακαλύψεις την πλούσια σε θρεπτική αξία προσωπικότητά μου. Διαβάζοντας την αυτοβιογραφία μου, θα μάθεις για
την αριστοκρατική καταγωγή μου, τα γευστικά όνειρά μου, τη νόστιμη Λίζα (αχ, η Λίζα…), τα ταξίδια μου, αλλά και για το μεγαλοφυές σχέδιό μου! Το νιώθω, είμαι σχεδόν βέβαιος δηλαδή, πως,  καθώς θα απολαμβάνεις την τελευταία μπουκιά  –εεε, σελίδα ήθελα να πω–  θα διαπιστώσεις και εσύ πόσο έξυπνο, μοναδικό και ταλαντούχο είμαι.

Ο Τυροκοφτερός

Υ.Γ.: Μεταξύ μας, στα σίγουρα θα θέλεις να μου μοιάσεις…Αλλά αφού δεν θα μπορείς, τουλάχιστον… κάνε με δικό σου…. Κάτι θα πάρεις από τη λάμψη μου…»

Δεν ξέρω στην πλειοψηφία αν το τυρί αρέσει στα παιδιά αλλά το βιβλίο αυτό απευθύνεται και σε εμάς τους πιο μεγάλους, αλλά λάτρεις του τυριού. Θα το χαρακτήριζα ευρηματικό, με πολύ ωραία εικονογράφηση. Μικροί και μεγάλοι μαθαίνουμε πληροφορίες για το τυρί και τα είδη του, τη μέθοδο παρασκευής του αλλά και συνταγές που το περιλαμβάνουν. Νοστιμότατο βιβλίο όπου στο τέλος περιέχει και διάφορες δραστηριότητες. Θα σας ενημερώσω με insta-story για τα «Κριτσίνια… που παρτάρουν».

Να αφιερώνετε χρόνο στα παιδιά σας, έστω και λίγο. Ένα παιχνίδι ή μερικές σελίδες από ένα βιβλίο μπορούν να σας φέρουν πιο κοντά. Τα παιδιά δε θέλουν πολλά από εμάς, λίγο χρόνο αποκλειστικά για αυτά. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς.

Σέβη!

(Βαλεντίνος-) Έρωτας- Αγάπη- Ευτυχία- Μοναξιά

Καλημέρα φίλοι μου,

Σήμερα το άρθρο διαπραγματεύεται ιδιαίτερες έννοιες μιας και πλησιάζει αυτός ο περιβόητος Βαλεντίνος. Παράλληλα θα κάνω μία μικρή παρουσίαση σε δύο αγαπημένα μου βιβλία που καλύπτουν τον έρωτα και την ευτυχία.

Θα ξεκινήσω με τον Βαλεντίνο και θα μου επιτρέψετε να μην αφιερώσω παραπάνω από 5-10 αράδες γι’ αυτό το θέμα. Θεωρώ πολύ κακόγουστο ο άλλος να θυμηθεί ότι σε αγαπάει τη μέρα αυτή, χωρίς ενδείξεις τον υπόλοιπο χρόνου. Θεωρώ επίσης «καρναβάλι» τους διάφορους στολισμούς στα καταστήματα (θυμάμαι μια χρονιά όπου είχαν στολίσει και κάποια περίπτερα…ασχολίαστο), βέβαια φέτος το τριώδιο είναι ανοιχτό οπότε δεν είστε εκτός θέματος. Προσοχή, δε λέω ότι δε θα με γοητεύσει ένα τριαντάφυλλο και ένα χαμόγελο από τον άνθρωπο μου αλλά αν μπορώ αυτό το χαμόγελο να το διατηρώ στο πρόσωπο του και να έχουμε τις καρδιές μας ανθισμένες σαν φρέσκα τριαντάφυλλα όλο το υπόλοιπο χρονικό διάστημα, τότε το φυτό υποβιβάζεται σε άλλη κατηγορία.

IMG_20180208_093544-01Έρωτας…Εδώ θα έπρεπε να το σπάσω σε κατηγορίες, μονόπλευρος, αμοιβαίος, σκέτος ενθουσιασμός, με ευτυχισμένο τέλος, με άσχημο τέλος κτλ. Δε θα τελείωνα ποτέ, το ξέρετε. Ενθουσιάζομαι με αυτό το ουσιαστικό αλλά θα εστιάσω σε έναν έρωτα και αυτός είναι ο μονόπλευρος (αυτή η κατηγορία θέλοντας και μη περιέχει και την περίπτωση του ενθουσιασμού). Μπαίνω στο θέμα με το πιο υπέροχο βιβλίο που έχει γραφτεί στα χρονικά για τον μονόπλευρο έρωτα και αυτό δε μπορεί να είναι παρά «Το γράμμα μιας άγνωστης» από Στέφαν Τσβάιχ. Μέχρι να το διαβάσω είχα μια κινηματογραφική αντίληψη για το θέμα και πως το happy end πάντα έρχεται (αμ δε!). Μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη σε Αυτόν (κεφαλαίο γιατί ήταν ο Θεός της). Αυτός, ένας διανοούμενος, η ίδια απλά μία φτωχή ύπαρξη. Η ζωή της έδωσες στιγμές ευτυχίας μαζί Του, λίγες, σαν σταγόνες νερού που πέφτουν σε καυτό μάτι γι’ αυτόν αλλά σαν λεκέ από αίμα πάνω σε ρούχο για την ίδια. Αίμα από την πληγωμένη της καρδιά με τον λεκέ να διατηρεί την πληγή ανοιχτή για όλη της τη ζωή. Όλα γέμισαν ευτυχία όταν είχε τον καρπό του έρωτα της (μόνο δικού της) στα χέρια της, μα κι αυτόν τον πήρε ο άνεμος και σαν σποράκι βρήκε την ανοιχτή της πληγή και κούρνιασε και άνθισε. Ναι, άνθισε, και απόδειξη είναι όσα κατάφερε να Του διηγηθεί.

Θέλω να σου εξομολογηθώ ολόκληρη τη ζωή μου, αυτήν τη ζωή που ξεκίνησε στην πραγματικότητα τη μέρα που σε γνώρισα. (…) Κάνε υπομονή, αγαπημένε, να σ’ τα διηγηθώ όλα, απ’ την αρχή, μην, σε παρακαλώ κουραστείς να μ’ ακούσεις ένα τέταρτο της ώρας, εμένα που δεν κουράστηκα να σ’ αγαπώ μια ζωή.

Αυτό το βιβλίο ΠΡΕΠΕΙ να το διαβάσετε και μετά να έρθετε σε αυτό το άρθρο να μου πείτε τη γνώμη σας. Είναι από τα λίγα βιβλία που δεν έχω αγαπημένα αποσπάσματα γιατί αγαπώ όλο το βιβλίο. Λοιπόν ο μονόπλευρος έρωτας είναι κάτι πολύ σκληρό αλλά κάτσε αναλογήσου μήπως τελικά είσαι απλά εσύ σκληρός με τον εαυτό σου; Μήπως εσύ απλά βασανίζεται εξιδανικεύοντας καταστάσεις και ανθρώπους; Μήπως εσύ, που παραπονιέσαι ότι αυτός-αυτή θέλει να σε αλλάξει για να σε αγαπήσει, είσαι αυτός που θέλει να αλλάξει τον άλλον; Μήπως δεν είσαι ερωτευμένος με τον άλλον αλλά με κάποιον που έχουν πλάσει οι υποθέσεις σου; Σκέψου…

Αγάπη…Κάποιοι λένε είναι η φυσική εξέλιξη του έρωτα μα δε δέχομαι το «Σ’ αγαπώ αλλά δε μπορούμε να είμαστε μαζί» όταν ο έρωτας υποχωρεί. Όχι γιατί δε συμβαίνει, αλλά νιώθω μια κοροϊδία στη φράση. Νομίζω ότι το να αγαπήσεις είναι από τα πιο εύκολα κομμάτια στη ζωή, η δυσκολία έρχεται στο να αγαπηθείς. Ας μη βάλω δεύτερους στη ροή της σκέψης, να αγαπηθείς από τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί ωραία κατηγορούμε τους άλλους ότι δεν μας αγάπησαν αλλά από τη στιγμή που φτάνεις στη διατύπωση αυτής της πρότασης, σίγουρα και εσύ ο ίδιος δε νιώθεις τίποτα για σένα. Πόσο θα ήθελα να ήξερες ότι οι βαρύγδουπες δηλώσεις μου δεν είναι υποδείξεις με στυλ εξυπνάδας, είναι έκκληση να σε αγαπήσεις γιατί κι εγώ τώρα έμαθα να με αγαπώ, όπως μπορώ, αλλά με αγαπώ, το νιώθω κι αυτό είναι από τα πιο δυνατά συναισθήματα! Βέβαια το να αγαπηθείς και από κάποιον άλλο είναι ιδιαίτερα σημαντικό και σπάνιο δυστυχώς. Όμως η ευτυχία, για την οποία θα γράψω στην αμέσως επόμενη παράγραφο, δεν έχει να κάνει με το πλήθος. Όλα ξεκινούν από την αγάπη σου για τον ίδιο σου τον εαυτό. (**Φίλοι νάρκισσοι, εσείς με μέτρο χαχα)

IMG_20180208_093531-01Αναλογίζομαι πολλές φορές αν μια εντελώς ευτυχισμένη ζωή, είναι μια ενδιαφέρουσα ζωή. Θα με περάσεις για τρελή μιας και στο πρώτο άρθρο του 2018 αφιέρωσα ένα μεγάλο μέρος όπου μιλούσα για ευτυχισμένες στιγμές. Παρόλα αυτά ήταν μερικές στιγμές ευτυχίας σε ένα φουρτουνιασμένο έτος και γι’ αυτό ξεχώρισαν. Δεν ξέρω…θέλει σκέψη αλλά φοβάμαι πως αν δώσω έκταση στο θέμα θα φάσκω και θα αντιφάσκω καταλήγοντας πάντα σε αδιέξοδο. Περνάω λοιπόν στο δεύτερο βιβλίο του άρθρου όπου είναι «Ο δρόμος της ευτυχίας» από Χόρχε Μπουκάι. Πάει καιρός από τότε που το διάβασα αλλά το συμπεριλαμβάνω γιατί ειλικρινά κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης ένιωθα ότι κάνω κουβέντα με έναν ψυχολόγο. Ενιώθα πως υπήρχε διαδραστικότητα. Παρακάτω σαν παραθέτω κάποια μικρά σημεία που σημείωσα.

  • Ευτυχία είναι κατά τη γνώμη μου, η ικανοποίηση να ξέρεις ότι είσαι στο σωστό δρόμο. Ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που νιώθει αυτός που ξέρει προς τα που πάει η ζωή του. Ευτυχία είναι η σιγουριά ότι δεν είσαι χαμένος.
  • Να είστε πιστοί στον εαυτό σας, όχι μόνο γιατί αυτό αποτελεί κομμάτι του δρόμου που οδηγεί στην ευτυχία, αλλά γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να ζήσετε μια ζωή που, όπως λέω πάντα, αξίζει να τη ζεις.
  • Δεν συναντηθήκαμε για να υποφέρουμε μαζί, αλλά για να βαδίζουμε ο ένας πλάι στον άλλον τον δρόμο της ζωής.
  • Δεν πρέπει να εμπιστεύομαι τη ματαιοδοξία μου, που με αποσταθεροποιεί επειδή έπαψα να είμαι το είδωλο όσων έμειναν πίσω. Πρέπει να βρω το κουράγιο να περάσω κι απ’ αυτό, αν θέλω να συνεχίσω ν’ ανεβαίνω. Ν’ ανεβαίνω, χωρίς το ύψος να με κάνει να χάνω απ΄τα μάτια μου ό,τι είναι σημαντικό. Και το σημαντικό είναι… η ζωή.
  • Αυτός είναι ο τελευταίος δρόμος, ως εδώ μπορώ εγώ να φτάσω, πότε πότε, όχι πάντα, ως εδώ μπόρεσες να φτάσεις μαζί μου, όσο προχωρούσαμε τόσο πιο εύκολο γινόταν να γυρίζουμε στο μονοπάτι και τόσο ωραιότερο γινόταν το τοπίο, ο δρόμος που διαλέξαμε φάνηκε πως ήταν ο σωστός, ο δρόμος που διαλέγει κανείς είναι πάντα ο σωστός, το σωστό είναι στην επιλογή, όχι στην επιτυχία. Αυτό είναι το τέλος. Αυτό το τέλος είναι ο δρόμος.

Μοναξιά…Πάντα στην όψη αυτής της λέξης σκέφτομαι το πόσο μόνος μπορείς να νιώσεις μεταξύ άλλων ανθρώπων, πολύ κλισέ; Τη μοναξιά μερικών ανθρώπων τη σέβομαι. Για χρόνια στο παρελθόν δήλωνα περήφανα «Μόνη από επιλογή!» και πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι προτιμούν μια ζωή μόνοι χωρίς υποβιβασμούς, υποχρεώσεις και ότι συνεπάγεται η συντροφικότητα. Παρόλα αυτά τη μοναξιά την έχουμε συνδέσει με τη δυστυχία, τη μιζέρια, την κακία και δεν το θεωρώ παράλογο, όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που όλη του τη ζωή ήταν μόνος, αλλά δε μου αρέσουν και οι γενικεύσεις (κάπως έτσι μου έρχεται στο νου η Ουρανία και ο αγαπανθός της από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη «Μια ατέλειωτη φυγή»). Όποιος έχει ζήσει μόνος πάντως θεωρώ ότι τα έχει βρει με τον εαυτό του και ξέρει ακριβώς προς τα που πάει η ζωή του.

Κάπου εδώ θα κλείσω αυτό το άρθρο φίλοι μου και το κλείνω με καμάρι γιατί το έγραψα από καρδιάς κι όταν το διαβάζω με συναντώ στις προτάσεις. Να θυμάστε(αν και είμαι βέβαιη πως το ξέρετε) ότι σημαντικός δεν είναι ούτε ο Βαλεντίνος, ούτε οι λούτρινες καρδούλες. Σημασία έχει η δική σου καρδιά να είναι ζεστή, να αγαπάς τον εαυτό σου και τους άλλους. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία. Μέχρι το επόμενο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

Σέβη!cu1

 

 

 

Γιατί διαβάζω βιβλία…

Καλησπέρα φίλοι μου,

Είπα αυτή την εβδομάδα να ετοιμάσω κάτι διαφορετικό. Να μην εστιάσω σε ένα βιβλίο αλλά να μιλήσω για όλα εκείνα τα βιβλία που πέρασαν από τη ζωή μου και μέσα από αναφορές να βρω λόγους για τους οποίους διαβάζω.

588512dc-0791-4665-9078-b8e6433f28b5Αρχικά, θα πω ότι σαν παιδί δε διάβαζα ιδιαίτερα εξωσχολικά βιβλία. Παρόλα αυτά στα 7 μου έβγαλα κάρτα στη Δημοτική βιβλιοθήκη Βέροιας και το πρώτο βιβλίο που δανείστηκα ήταν το «Γιατί η θάλασσα είναι αλμυρή» από εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα. Μιας και δεν ήξερα να διαβάζω καλά, το διάβασα παρέα με τη μαμά μου. Η ανάμνηση αυτή είναι πολύ ζωντανή μέσα μου και δεν ξέρω αν αυτό είναι αποτέλεσμα της αγάπης που έχω σήμερα για τα βιβλία. (Βρήκα στο διαδίκτυο μία εικόνα του βιβλίου, δυστυχώς είναι εξαντλημένο παντού.)

 

Τα πρώτα ΔΙΚΑ μου βιβλία απέκτησα από μία βράβευση στο δημοτικό, όπου μας έδωσαν πάρα πολλά. Από αυτά λίγα έχω διαβάσει και το αγαπημένο μου ήταν «Το μαγικό μυστικό της Μυρτώς», φωτογραφία του οποίου θα βρείτε στο @mysecretbook. Από εκεί και έπειτα υπάρχει ένα κενό στη μνήμη μου. Στο γυμνάσιο τελικά εκδηλώθηκε όλη αυτή η αγάπη. Αρχικά κόλλησα με τον Καρυωτάκη. Περνούσα πολύ χρόνο διαβάζοντας ποιήματα του και σημειώνοντας σκέψεις μου. Πάντα έλεγα ότι αν ζούσα στην εποχή του θα τον παντρευόμουν (αυτός δεν ξέρω τι θα έκανε βέβαια, επίσης δε γνωρίζω τι θα γινόταν με την Πολυδούρη, γιατί κι αυτή την αγαπώ πάρα πολύ).

Παραπάνω δύο ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ μελοποιημένα ποιήματα Καρυωτάκη και Πολυδούρη αντίστοιχα.

remote.jpg.ashx

Εδώ μπαίνει και η Λένα Μαντά στην ιστορία. Μία θεία μου, μου δάνεισε το «Θεανώ, η λύκαινα της Πόλης» από εκδόσεις Ψυχογιός, την οποία ανέφερα και στο προηγούμενο άρθρο μου και θέλω πολύ να σας μιλήσω για αυτό σύντομα. Με αυτό το βιβλίο έγιναν όλα πιο έντονα. Ένιωσα να διαλύομαι και ας ήμουν μόλις 14 χρονών. Δεν ξέρω πως έγινε αυτό, το διάβασα μέσα σε μία μέρα καθισμένη στο πάτωμα, στο χωλ. Άλλη μία έντονη ανάμνηση και ακόμα πιο έντονη είναι αυτή που έλαβα απάντηση στο mail που της έστειλα μιλώντας την για τη Θεανώ, για το σπίτι δίπλα στο ποτάμι ακόμα και για τον Καρυωτάκη. Μου μίλησε ειλικρινα σαν να ήταν η μαμά μου και ζέστανε την καρδιά μου το γεγονός ότι μία πολυάσχολη γυναίκα αφιέρωσε χρόνο για να απαντήσει όχι μία αλλά 2-3 φορές στα μηνύματα μου.

Από εκεί κι έπειτα κάθε φορά που τελείωνα ένα βιβλίο, ένιωθα λύπη.  Μετά καθόμουν και έβαζα τον εαυτό μου στη θέση των πρωταγωνιστών και κάπως έτσι μου ήρθε στο νου η πιο όμορφη ευχή που θα έκανα αν έβρισκα ένα μαγικό λυχνάρι. Θα ζητούσα (πέρα από τα προφανή) να ζω τις ζωές των ηρώων, των βιβλίων που διάβαζα, να μπορούσα να μπω μέσα στις εικόνες που έπλαθα.

Στην πορεία, λίγο οι Πανελλήνιες, λίγο η προσαρμογή στην φοιτητική ζωή, πάλι έχασα την επαφή. Μέχρι το 2016 που ανακάλυψα ότι η βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου έχει και λογοτεχνικά βιβλία. Τίμησα ιδιαίτερα την Αλκυόνη Παπαδάκη, γνώρισα τον G.Orwell και την Μ.Καραπάνου. Να σημειωθεί βέβαια ότι βιβλία αγόραζα (και μου αγόραζαν) όλο αυτόν τον καιρό, απλά δεν έδινα τόση σημασία. Από το 2016 μέχρι σήμερα διαβάζω, άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο. Αγαπώ τα βιβλία άλλωστε δε σημαίνει ότι διαβάζω κάθε μέρα, όλη μέρα (έχουμε και μια ζωή παιδιά μην το ξεχνάτε).

Φέτος όμως για πρώτη φορά μου δημιουργήθηκε ο εξής προβληματισμός «Μου κάνει καλό να διαβάζω τόσο πολύ;». Δεν ξέρω την απάντηση, αλλά κάπου ένιωσα ότι βούλιαξα, ότι το ζούσα υπερβολικά σαν να είχε πραγματοποιηθεί η ευχή μου. Στην παρούσα φάση όμως της ζωής μου, θα ήθελα να αφήσω αυτή την ευχή στην άκρη. Είδα ότι δεν είμαι αρκετά δυνατή σαν τους ήρωες των βιβλίων. Δεν ξέρω γιατί επηρεάζομαι τόσο πολύ, με αποτέλεσμα να μου έχει δημιουργηθεί ένας φόβος για τα βιβλία που επιλέγω. Νομίζω όμως ότι σιγά σιγά θα το ξεπεράσω και τότε…ποιος με πιάνει.

Κάπου εδώ θα μου πεις «Ωραία Σέβη, διαβάσαμε όλο το άρθρο και ακόμα δε μας είπες ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΒΙΒΛΙΑ;». Η ανασκόπηση όμως που έκανα ήθελα να με οδηγήσει στις απαντήσεις που περιμένετε και περιμένω. Διαβάζω βιβλία λοιπόν γιατί νιώθω δημιουργική πλάθοντας εικόνες. Επίσης διαβάζω βιβλία για να μπορώ να ζω καταστάσεις που στη δική μου ζωή μπορεί να μην τις επέλεγα. Λατρεύω να ψάχνω στο διαδίκτυο βιβλία, να διαβάζω οπισθόφυλλα και να προσπαθώ να σκεφτώ την εξέλιξη της ιστορίας μέχρι να αποκτήσω το βιβλίο. Παίρνω μαθήματα από τα βιβλία, παίρνω δύναμη για τη ζωή από τους φίλους μου, τους ήρωες των βιβλίων, και τέλος (πλέον) διαβάζω γιατί λατρεύω να σας λέω την άποψη μου, την οπτική μου. Δεν ξέρω αν το κάνω σωστά αλλά το κάνω από την καρδιά μου και ευχαριστώ πολύ εσάς που με εμπιστεύεστε και επικοινωνούμε καθώς και τις σελίδες Πυθαγόρειο Θεώρημα και την Ημερήσια Πιερίας που ανεβάζουν τα άρθρα μου.

Αυτά φίλοι μου, μέχρι το επόμενο άρθρο, να περνάτε όμορφα με βιβλία και χωρίς. 🙂

books3

Σέβη