Sun-Mi Hwang- Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει

IMG_20171221_152121-01

Συγγραφέας: Sun-Mi Hwang

Τίτλος: Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει

Εκδότης: Εκδόσεις Διόπτρα

Τιμή: 11.92€

Θα το βρείτε ΕΔΩ.

 

 

 

Καλησπέρα φίλοι μου.

  Είμαι πίσω, με ένα άρθρο σχετικά με το βιβλίο που με απασχόλησε κάποιες μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Γενικά, ήμουν σε δίλημμα σχετικά με το αν ήθελα να ανεβάσω ένα post ή να ξεκινήσω ένα νέο βιβλίο (γενικά προτιμώ να διαβάζω αυτόν τον καιρό). Επέλεξα όμως να σας γράψω γιατί η λίστα με τα όσα πρέπει να ανεβάσω στο blog όλο και αυξάνεται …κι εγώ όλο το αναβάλλω. Συγγνώμη γι’ αυτό, απλά δε γραφώ χωρίς να νιώθω έτοιμη πως κάτι θέλω να σας πω.

  Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει λοιπόν…το διάλεξα γιατί βγάζει μία αισιοδοξία ο τίτλος. Με έπεισε ότι η Μπουμπουκίτσα* κατάφερε να πετάξει, πριν να το ξεκινήσω. Πόσο όμορφο να κάνεις όνειρα; Όπως έλεγε και ο κύριος Τσε Γκεβάρα «Αξίζει φίλε μου να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.» Είμαι ονειροπόλα, το παραδέχομαι. Λατρεύω να κάνω όνειρα και δε μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν ονειροπολούν. Εσείς, κάνετε όνειρα; Θα χαρώ πολύ να μάθω κάτω στα σχόλια.

*Το «Μπουμπουκίτσα» ήταν το ωραιότερο όνομα στον κόσμο. Ένα μπουμπούκι μεγάλωνε σ’ ένα φύλλο και αγκαλιαζόταν με τον αέρα και τον ήλιο, προτού πέσει και σαπίσει και γίνει κι αυτό ένα με το παχύ στρώμα των σάπιων φύλλων που θα έτρεφαν το δέντρο για να ξαναβγάλει κι άλλα ευωδιαστά λουλούδια.

  Η Μπουμπουκίτσα λοιπόν είναι μία κότα κλεισμένη στο κοτέτσι και σκοπός της είναι να γεννάει αυγά, πολλά αυγά! Το γεγονός ότι είναι φυλακισμένη και στερείται το δικαίωμα να κλωσήσει τα αυγά της σε συνδυασμό με την μειωμένη της όρεξη για φαγητό, μειώνουν δραματικά και την παραγωγικότητα της. Οι ιδιοκτήτες της αποφασίζουν να δώσουν τέλος στη ζωή της, αλλά για καλή της τύχη θα σωθεί με τη βοήθεια του Πρασινοκεφαλόπαπια. Έτσι η κοτούλα μας πλέον είναι ελεύθερη, στην αυλή (με πολλούς εχθρούς), και με την ανάγκη της να κλωσήσει να θεριεύει. Αυγά δε μπορεί να κάνει, αλλά μια μέρα μέσα στις αγριοτριανταφυλλιές βρίσκει ένα αυγό και αποφασίζει να το κλωσήσει.* Ο καιρός περνάει και δίπλα της, συμπαραστάτη έχει τον Πρασινοκεφαλόπαπια, ο οποίος την προστατεύει από τον Νυφίτσα. Ώρες πριν το μικρό πουλάκι βγει από το αυγό του, ο Νυφίτσας τρώει τον Πρασινοκεφαλόπαπια. Τελικά, αποδεικνύεται ότι το αυγό ήταν της καλής του τελευταίου, αφού γεννήθηκε ένα παπάκι. Παρότι δεν ανήκουν στο ίδιο είδος, η Μπουμπουκίτσα κόντρα σε όλα τα ζώα της αυλής και παρά την απειλή του Νυφίτσα, θα μεγαλώσει το παπάκι σαν δικό της παιδί και θα το αγαπήσει με όλο της το είναι. Το μωρό της, ο Πρασινοκέφαλος, θα μεγαλώσει και θα ενταχθεί στην ομάδα τον άγριων παπιών ως φύλακας. Θα πετάξει μακρυά της και τότε η Μπουμπουκίτσα είναι που θα ευχηθεί να μπορούσε και η ίδια να διασχίσει τον ουρανό, να δώσει νόημα ύπαρξης στα φτερά της. Θα τα καταφέρει; Τι θυσία απαιτείται; (Αυτό δε θα σας το αποκαλύψω γιατί ήδη προσπαθώ σκληρά να μην αναφέρω όλες τις λεπτομέρειες του βιβλίου.)

*»Αυτό είναι το αυγό μου. Το μωρό μου που μπορώ να του λέω τις ιστορίες μου!» (…) Συγκεντρώθηκε αποκλειστικά στις προσπάθειες της να κρατήσει το αυγό ζεστό· μπορούσε να νιώσει τη μικροσκοπική καρδούλα να χτυπάει μέσα απ’ το κέλυφος.

  Η Μπουμπουκίτσα είναι πρότυπο μητέρας. Μου θυμίζει γυναίκες που δυσκολεύονται να κάνουν δικά τους παιδιά αλλά έχοντας πίστη και ελπίδα στο τέλος τα καταφέρνουν, είτε μέσω εξωσωματικής, είτε μέσω υιοθεσίας. Η κοτούλα μας είναι πάντα κυνηγημένη, πάντα σε εγρήγορση και παρότι φοβάται τον Νυφίτσα δε διστάζει να τα βάλει μαζί του για να σώσει το παπάκι της. Η Μπουμπουκίτσα είναι μια μαμά που γίνεται θυσία για το μωρό της αλλά δε διστάζει να γίνει θυσία και για άλλα μωρά. Για αυτό το γενναίο πτηνό ισχύει:

Να είσαι μητέρα σημαίνει να μαθαίνεις τις δυνάμεις που δεν ήξερες ότι έχεις και να αντιμετωπίζεις τους φόβους που δεν ήξερες ότι υπήρχαν.
~ Linda Wooten

  Το βιβλίο αυτό μιλάει για την αγάπη. Επίσης, μιλάει για τη φιλία, για τη διαφορετικότητα*, για τη θυσία, για τη μητρότητα για θέματα που έχουν σαν θεμέλιο την αγάπη. Θα επιστρέψω κάποια στιγμή με το βιβλία της ίδιας συγγραφέως με τίτλο «Ο σκύλος που τόλμησε να ονειρευτεί». Χωρίς να γενικεύω (δε θέλω), μέχρι στιγμής ότι βιβλίο διάβασα με ζωάκι στον τίτλο είχε τα πιο όμορφα και αληθινά μηνύματα. Να το έχετε κατά νου. Μέχρι το επόμενο άρθρο να περνάτε καλά και σας στέλνω τις πιο θερμές ευχές για το 2018 που έρχεται!

*Δείχνουμε διαφορετικοί γι’ αυτό και δε μπορούμε να καταλάβουμε ακριβώς τι κρύβει ο καθένας μας βαθιά μέσα στην καρδιά του, όμως αγαπάμε ο ένας τον άλλον με τον δικό μας τρόπο.

Σέβη!x-mas1

 

 

Advertisements

Απιστία στα βιβλία

Καλημέρα φίλοι μου. Παραδεχτείτε το, ήταν μην επανέλθω…Σήμερα, πλησιάζοντας στις άγιες μέρες των Χριστουγέννων, θα μιλήσουμε για την καθόλου άγια απιστία, σε 2 βιβλία που διάβασα πρόσφατα.

Δε νομίζω πως χρειάζεται να αναλύσουμε τι είναι απιστία και να δηλώσω ότι είμαι κατά αυτής. Μπορεί πολλοί να λένε πως στην απιστία φταίνε και οι δύο αλλά δε δίνουμε και εύσημα στην πράξη αυτή. Συνεχίζω με τα βιβλία λοιπόν.

xmas3

1.Χρύσα Δημουλίδου-Όταν το χιόνι χόρεψε με τη φωτιά (Βαθμολογία: 2.5/5)

Γενικά, δεν είμαι φαν της συγγραφέως, τη θεωρώ κάπως υπερβολική σαν προσωπικότητα. Κι αν μου άρεσε έστω και λίγο, όλο αυτό χάθηκε όταν κατηγόρησε τους βιβλιόφιλους που δανείζονται από τις βιβλιοθήκες βιβλία και δεν τα αγοράζουν. Συγγνώμη κυρία Δημουλίδου, δε σας γνωρίζω, αλλά δεν έχουμε όλοι τα χρήματα να αγοράζουμε βιβλία. Σαν βιβλιόφιλη είμαι ευγνώμων που υπάρχουν οι βιβλιοθήκες και μπορούμε να δανειζόμαστε βιβλία. Έτσι κι αλλιώς κι αυτά κάποιος τα αγόρασε, είτε η βιβλιοθήκη, είτε κάποιος που στην πορεία τα χάρισε σε αυτή, δε χάσατε τα χρήματα σας. Ακόμα όμως κι αν ήταν δωρεά του εκδοτικού, είναι κρίμα να γίνονται τέτοιες δηλώσεις από συγγραφείς που έχουν αγαπηθεί από το ελληνικό κοινό (και έχετε αγαπηθεί κα. Δημουλίδου και το ξέρετε).

Στο βιβλίο τώρα, το 1968 σ’ένα μικρό χωριό της Δράμας, ένα δεκαεξάχρονο πανέμορφο κορίτσι, η Βασιλική, μεγαλώνει κάτω από την καταπιεστική συμπεριφορά της μητέρας της. Το μοναδικό στήριγμα της, εκτός από τη γιαγιά της, είναι η ελπίδα ότι κάποτε, θα ξεφύγει από τη μίζερη ζωή του χωριού, ότι μια μέρα καλύτερη θα ξημερώσει, ότι θα γνωρίσει το μοιραίο έρωτα. Όταν παντρεύεται με προξενιό το Δημήτρη και φεύγει για να ζήσει στη Θεσσαλονίκη, πιστεύει ότι άγγιξε το όνειρο. Χρόνια μετά το όνειρο παραμένει όνειρο και η Βασιλική πείθεται ότι έτσι είναι η ζωή. Ώσπου έρχεται ένας άντρας και, ώριμη και επιτυχημένη επιχειρηματίας πια, αγγίζει μια ευτυχία που την οδηγεί στην καταστροφή σαν φωτιά που πέφτει στο χιόνι.

Συμπαθητικό το βιβλίο, η Βασιλική αντικατοπτρίζει πολλές γυναίκες της εποχής εκείνης που θέλουν διακαώς να φύγουν από το χωρίο, παντεύονται με προξενιό με την ελπίδα να ζήσουν το παραμύθι αλλά τελικά το παραμύθι γίνεται εφιάλτης που σιγά σιγά συνηθίζεται. Αυτό που δε μου άρεσε και δεν ξέρω αν ισχύει γενικά είναι ότι η Βασιλική απίστησε στον άνδρα της αλλά και στα παιδιά της. Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να καταλάβει την αξία τους, να πείσει τον αναγνώστη ότι τα αγαπάει. Επίσης, παραδέχομαι τον άντρα της, το Δημήτρη. Ο οποίος παρότι δε μπορούσε να της προσφέρει την ερωτική ζωή που ήθελε, οτιδήποτε άλλο της το παρείχε και μέχρι το τέλος στάθηκε κοντά της. Τέλος, αυτό που παραδέχομαι στην πρωταγωνίστρια είναι ότι την κατάλληλη στιγμή πήρε τις σωστές αποφάσεις, τίμησε τους γονείς της (παρά τη συμπεριφορά της μητέρας της όλα αυτά τα χρόνια), αγωνίστηκε για τα παιδιά της (αφού έκανε τα λάθη της με αυτά), αρνήθηκε το απωθημένο της και αιτία της απιστίας της. Μετά από ένα τρομερό ατύχημα, βρίσκει τελικά αυτό που έψαχνε (ενώ το είχε, μα το αγνοούσε), την αληθινή αγάπη μέσα από τα παιδιά της.

2.Λένα Μαντά-Τη μέρα που σε γνώρισα(Ήταν ένας καφές στη χόβολη)(Βαθμολογία:3.5/5)

IMG_20171130_131716-01  Αγαπώ αυτή τη φωτογραφία, όσο αγαπώ και το βιβλίο. Δεύτερη φορά που το διαβάζω(αυτή η λίστα με τα ‘πρέπει να διαβάσω ξανά’ μεγαλώνει επικίνδυνα). Αυτή η ιστορία είναι πολύ διαφορετική από της Βασιλικής. Μια γυναίκα, κάθε μέρα η ίδια ιστορία. Χαμένη ευτυχία, σε σβησμένα χαμόγελα. Τη μια στιγμή η καρδιά καλπάζει σαν άλογο και την άλλη σταματά και στέκεται να αφουγκραστεί τα βήματα μιας ζωής που χάνεται. Είναι το όνειρο μπροστά μας και δε μπορούμε να απλώσουμε το χέρι να τραβήξουμε το πέπλο που χωρίζει το φανταστικό από το πραγματικό. Και όμως κάποιες γυναίκες τολμούν , τολμούν να βγουν από το τίποτα στα πάντα, τολμούν να νιώσουν, τολμούν να κάνουν το νεκρό τους δέρμα να ζωντανέψει. Η ανυπαρξία δεν υπάρχει. Η ευτυχία βρίσκεται πάντα μέσα στην ψυχή μας κρυμμένη κάπου και περιμένει να της ανοίξουμε την πόρτα. Μια γυναίκα που, κάπου, κάποτε, αγάπησε τον εαυτό της. Μπορεί να είναι η καθεμία από εμάς και αυτό που μένει είναι να απλώσουμε το χέρι να πιάσουμε το διάφανο εαυτό μας, το άλλο μας εγώ που στέκεται και μας κοιτά αμήχανο.

Αυτή η ιστορία δεν έχει ονόματα, γιατί θα μπορούσε να αφορά τον καθένα. Το πιστεύω, πολλές γυναίκες βουλιάζουν σε ευτυχισμένους γάμους…κι εκεί που δεν το περιμένουν έρχεται η σανίδα σωτηρίας, ένας καφές στη χόβολη. Θα την πω Μελίνα την πρωταγωνίστρια(νιώθω να της ταιριάζει), λοιπόν η Μελίνα σε όλο το βιβλίο δεν ένιωσα ότι με την απάτη της προσβάλλει το συζυγό της, χωρίς αυτό να τη δικαιολογεί. Κατάλαβα την ανικανότητα να καταλαγιάσει τα όσα τόσο απρόσμενα ξεκίνησαν, τον πόνο από τις τύψεις και τελικά τον πόνο να θυσιάσει αυτό τον έρωτα για την ακλόνητη αγάπη του άνδρα της, για την κόρη της. Ο σύζυγός της ενώ γνωρίζει τα πάντα δε λέει τίποτα και προσπαθεί να την κερδίσει ξανά, αντιτίθεται ακόμα και στη μητέρα του (κλασσικό παιδί της μαμάς). Η θυσία έγινε και μια πίκρα έμεινε από εκείνο τον καφέ, άξιζε όμως άραγε;

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ…

3.Λένα Μαντά-Όσα ήθελα να δώσω

οσαηθελαναδωσω

Το παραπάνω βιβλίο το διάβασα με σκοπό να βγάλω το κεφάλαιο από το εν λόγω βιβλίο όπου η Λένα Μαντά μας διηγείται τι έγινε στη συνέχεια. Η ιδέα αυτή δεν είμαι σίγουρη αν μου αρέσει, επίσης απαιτεί να διαβάσω όλα τα βιβλία ξανά γιατί έχουν περάσει χρόνια και δε θυμάμαι τις υποθέσεις (πράγμα που δε με ενοχλεί βέβαια). Τι έγινε λοιπόν τα επόμενα χρόνια με τη Μελίνα; Μετά από κάποια χρόνια ο άνδρας της ερωτεύτηκε μία άλλη γυναίκα. Όχι, δεν το έκανε για εκδίκηση, ούτε πιστεύω ότι είχε μείνει κάτι για να παλέψουν γι΄αυτό. Το κρίμα είναι πως η θυσία της Μελίνας δεν ήταν αρκετή και όσο κι αν μια τέτοια δήλωση με θετεί υπέρ της απιστίας, λυπήθηκα γι’ αυτό. Λυπήθηκα γιατί η ηρωίδα δεν ζύγισε καλά την κατάσταση και τελικά έχασε κάτι που τη γέμιζε για να βρεθεί τελικά απατημένη (χωρίς προφανώς κανένας να εγγυάται ότι αν ακολουθουσε τον έρωτα, δε θα έφτανε σε αντίστοιχη κατάσταση!) Η άλλη πλευρά του νομίσματος…κι ας είναι τίτλος άλλου βιβλίου της σγγραφέως.

Κλείνοντας θα ήθελα λίγο να συγκρίνω τις δύο αυτές ιστορίες, τους ήρωες. Στο βιβλίο της Δημουλίδου έχουμε ένα απωθημένο που παίρνει σάρκα και οστά. Ο έρωτας σαν αυτούς που βλέπεις στις ταινίες…αλλά μόνο από την πλευρά της Βασιλικής. Ο εραστής της, θέλει την πετυχημένη επιχειρηματία και επιζητεί την οικονομική του βόλεψη. Αντίθετα, ο εραστής της Μελίνας λιώνει γι΄αυτή, διαλύεται στην ιδέα πως αυτή μια μέρα θα επιλέξει την οικογένεια της, όπως και συνέβη. Η Βασιλική όπως ανέφερα και παραπάνω νιώθω ότι τα δίνει όλα για όλα χωρίς να νιώθει τύψεις (αν όχι για τον άντρα της, για τα παιδιά της), θέλει απλά να ζήσει όλα όσα στερήθηκε, εκείνα που ονειρευόταν σαν παιδί. Στον αντίποδα η Μελίνα πνίγεται στις τύψεις, αγαπάει την οικογένεια της αλλά δε μπορεί να αγνοήσει ότι αυτός ο παράνομος δεσμός έδωσε χρώμα στην ασπρόμαυρη ζωή της. Παρόλα αυτά την κρίσιμη στιγμή επιλέγει αυτή τη ζωή θέτοντας τα θέλω της σε δεύτερη μοίρα. Οι σύζυγοι τώρα (αγνοώντας την εξέλιξη των πραγμάτων), της Βασιλικής είναι ‘το καλό, παραδοσιακό παιδί’, που θα παρέχει τα πάντα στην οικογένεια αλλά μη πεις τίποτα για τις ερωτικές επιθυμίες των γυναικών, του είναι κάτι ανήκουστο. Όταν μαθαίνει την απάτη, θυμώνει, παίρνει το ένα παιδί και εγκαταλείπει τη γυναίκα του με το δεύτερο παιδί τους. Ο άντρας της Μελίνας δέχεται την κατάσταση με ηρεμία, με μία σιγουρία πως η Μελίνα θα γυρίσει. Προσπαθεί να αλλάξει γι’ αυτή, να φτάσει λίγο το χρώμα που μπορεί και δίνει ο άλλος. Τα καταφέρνει με αυτή τη θέληση του. Πιστεύω πως σε κάθε άλλη περίπτωση, η Μελίνα θα έφευγε .

Γενικά οι δύο ιστορίες νομίζω προβάλλουν δύο διαφορετικά είδη απιστίας, τα οποία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Το πως βέβαια αντιμετωπίζει ο καθένας την απιστία είναι προσωπική του υπόθεση, μιας και τα βιβλία αυτού του είδους βασίζονται στο ευτυχισμένο τέλος. Εδώ να σημειωθεί, ότι το τέλος της Βασιλικής ήταν σαφώς καλύτερο από της Μελίνας με βάση το ‘Όσα ήθελα να δώσω’.

Αυτά από εμένα φίλοι μου, μέχρι το επόμενο post σας εύχομαι (ξανά) καλές γιορτές με υγεία και πολλά χαμόγελα.

x-mas2Σέβη!

All I want for x-mas is…books

Αν με κατηγορήσετε πως είμαι γαϊδούρα και παραμέλησα το blog…αποδέχομαι κάθε κατηγορία. Παρόλα αυτά δεν ξέχασα τη σελίδα αυτή και προσπαθούσα παρά τις συνθήκες να είμαι ενεργή τουλάχιστον στο @mysecretbook. Επανέρχομαι όμως, με γιορτινή διάθεση και με μια christmas wishlist βιβλίων.

x-mas1

Φέτος, με αφορμή τη σελίδα στο Instagram, πήρα πάρα πολλά βιβλία. Δυστυχώς όμως, η wishlist των βιβλιόφιλων δεν τελειώνει ΠΟΤΕ. Έτσι παρακάτω θα σας παρουσιάσω δέκα βιβλία που θέλω πολύ να αποκτήσω, είτε γιατί τα βλέπω σε άλλους, είτε γιατί έχω διαβάσει καλές κριτικές, είτε απλά γιατί τα θέλω πολύ χαχα. ΕΤΟΙΜΟΙ;

1.Kaur Rupi-Milk and Honey

milkandhoneyΓίνεται χαμός με αυτό το βιβλίο στο bookstagram. Από ότι έχω καταλάβει έχει ποιήματα-γνωμικά μέσα. Ας πούμε βρήκα το εξής απόσπασμα το οποίο μου άρεσε πολύ και το θεωρώ πάρα πολύ σωστό αν και οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουμε έτσι την αγάπη και τον έρωτα:

«I do not want to have you, to fill the empty parts of me, i want to be full on my own. I want to be so complete, i could light a whole city, and then i want to have you, cause the two of us combined, could set it on fire.»

Υπάρχει μόνο στα αγγλικά και στόχος μου είναι να αποτελέσει την πρώτη μου παραγγελία απο book depository.

2.Backman Fredrik-Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη

ηγιαγια

Είναι ο τίτλος ένα μυστήριο. Έχω τόση μεγάλη απορία γιατί η γιαγιά της Έλσας ζητάει συγγνώμη. Το οπισθόφυλλο μας λέει τα εξής:

«Η Έλσα είναι εφτά χρονών και δεν μοιάζει με κανένα κορίτσι της ηλικίας της. Η γιαγιά της είναι εβδομήντα εφτά χρονών και όλοι τη θεωρούν εντελώς παλαβή. Όλοι εκτός από την Έλσα, η οποία είναι σίγουρη πως η γιαγιά της είναι μια ιδιοφυΐα. Έτοιμη για όλα προκειμένου να διασκεδάσει ή να προστατεύσει την εγγονή της. Ακόμη και να διαρρήξει τον ζωολογικό κήπο, να πυροβολήσει με πέιντμπολ ή να φλερτάρει αστυνομικούς. Είναι όχι μόνο η καλύτερη, αλλά και η μοναδική φίλη της Έλσας. Τα βράδια η Έλσα βρίσκει καταφύγιο στις ιστορίες που πλάθει η γιαγιά της για τα έξι φανταστικά βασίλεια, εκεί όπου κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να συμπεριφέρεται φυσιολογικά. Όλα αυτά σταματούν ξαφνικά, όταν η γιαγιά πεθαίνει. Έχει αφήσει όμως πίσω της το πιο συναρπαστικό κυνήγι θησαυρού για την Έλσα: ένα σωρό επιστολές, τις οποίες θα πρέπει να παραδώσει στους αποδέκτες τους, ανθρώπους με τους οποίους η γιαγιά είχε συγκρουστεί. Έτσι ξεκινάει η μεγάλη περιπέτεια της Έλσας, χάρη στην οποία θα ανακαλύψει την αλήθεια που κρυβόταν πίσω από τα παραμύθια της γιαγιάς, μιας γυναίκας που πραγματικά δεν έμοιαζε με καμία άλλη.»

3.Stedman. M. L.-Το φως ανάμεσα στους ωκεανούς

τοφως

Όλα ξεκίνησαν από την ταινία, η οποία ειναι συγκλονιστική. Με το σκεπτικό λοιπόν ότι το βιβλίο είναι ΠΑΝΤΑ καλύτερο, μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να αποκτήσω αυτό το βιβλίο. Το οπισθόφυλλο μας λέει:

«Στον φάρο ενός μικροσκοπικού νησιού μισή μέρα με καράβι από τις ακτές της δυτικής Αυστραλίας, εργάζεται ο Τομ Σέρμπουρν, που έχει επιζήσει από τη φρίκη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου. Στο πλευρό του έχει τη νεαρή γυναίκα του, την Ίζι, με την οποία ζει την απόλυτη ευτυχία του έρωτα, που μόνο ένα πράγμα φαίνεται να σκιάζει, η συνειδητοποίηση ότι δε θα μπορέσουν να κάνουν τελικά παιδιά…Ώσπου ένα απριλιάτικο πρωινό στην παραλία εξοκέλλει μια βάρκα. Μέσα στη βάρκα αυτή υπάρχει το άψυχο σώμα ενός άντρα κι ένα μωρό που κλαίει γοερά… Ξεκομμένοι από τον έξω κόσμο, ο Τομ και η Ίζι θ’ αψηφήσουν τους κανόνες της λογικής και τους νόμους των ανθρώπων και θα ακολουθήσουν την καρδιά τους…»

4.Άννα Φρανκ-Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκτοημερολογιοτηςανναςφρανκ

Αυτό το βιβλίο, προφανώς το έχω διαβάσει. Το είχα δανειστεί μάλιστα από τη βιβλιοθήκη όταν πήγαινα ακόμα σχολείο, δεν το τελείωσα ποτέ και μετά από χρόνια το διάβασα από την αρχή. Μάλιστα έχει βγει και μια καταπληκτική μίνι-σειρά βασιζόμενη στο ημερολόγιο της Άννας. Για συναισθηματικούς λόγους, το θέλω στη βιβλιοθήκη μου. (Σημείωση#1: Είναι κανόνας, ότι δανεικό διαβάζω, το θέλω στη βιβλιοθήκη μου!) Γι’ αυτό το βιβλίο δε θα σας πω τίποτα για το οπισθόφυλλο, θεωρώ ότι όλοι γνωρίζουμε την ιστορία της, αν όχι, ήρθε η ευκαιρία να την αναζητήσετε.

5.Arlidge M. J.-Α μπε μπα μπλομ

αμπεμπαμπλομΓενικά αποφεύγω τα θρίλερ. Μπορεί εκείνη την ώρα που θα το δω-διαβάσω να μη δώσω σημασία και μετά από…5 χρόνια να το θυμηθώ και να μη κλείσω μάτι όλη νύχτα. Αυτό που μπορώ να ομολογήσω είναι η δυσκολία που κρύβεται πίσω από το αίσθημα φόβος, στο βιβλίο. Εύκολα συγκινείς κάποιον, τον εκνευρίζεις αλλά μπορείς με την ίδια άνεση να του προκαλέσεις φόβο; Δε νομίζω. Φέτος λοιπόν πρώτη φορά ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το είδος και αποδείχθηκε αυτό που σας αναφέρω παραπάνω. Ναι, είχα αγωνία αλλά κανένα αίσθημα φόβου. Αυτό ως ένα σημείο μπορώ να το αποδώσω στο γεγονός ότι τις εικόνες τις πλάθω εγώ. Έτσι, οτιδήποτε επικίνδυνο ή φοβερό μπορεί νοητά να το υποβαθμίζω για να νιώθω ασφάλεια, βέβαια αυτό είναι απλά μια θεωρία. Εσάς σας αρέσουν τα βιβλία αυτού του είδους; (Σημείωση#2: Μέχρι το 2016, με τον όρο θρίλερ αναφερόμουν στις Ανατριχίλες!) Το οπισθόφυλλο:

«Το κορίτσι βγήκε μέσα από το δάσος μισοπεθαμένο. Η ιστορία που διηγήθηκε ήταν απίστευτη. Αλλά αληθινή. Κάθε λεξη φρικιαστική…Μέρες αργότερα, βρίσκεται άλλος ένας απελπισμένος δραπέτης – κι αρχίζει να διαφαίνεται ένα συγκεκριμένο εγκληματικό μοτίβο. Δυάδες θυμάτων απάγονται, φυλακίζονται και στη συνέχεια έρχονται αντιμέτωπες με ένα φριχτό δίλημμα: να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν.Θα προτιμούσες να χάσεις τη ζωή σου ή τα λογικά σου; Η επιθεωρήτρια Έλεν Γκρέις έχει καταφέρει να δαμάσει τους δικούς της δαίμονες κατά την άνοδό της στην κορυφή. Ενώ ηγείται της έρευνας για τον εντοπισμό αυτού του αθέατου κτήνους, ανακαλύπτει ότι ίσως οι επιζώντες –η ζωντανή απόδειξη της υπογραφής του δράστη– να είναι αυτοί που κρατούν στα χέρια τους το κλειδί για τη λύση της υπόθεσης. Κι αν δεν καταφέρει να τη λύσει, θα πεθάνουν κι άλλοι…»

6.Κώστας Κρομμύδας-Η ζωή που έλειπε

ηζωηπουελειπε

Το βιβλίο αυτό το «ανακάλυψα» από το μικρό βιογραφικό που είχε για τον συγγραφέα το βιβλίο του «Μη με λησμόνει» όπου αναφέρεται πως το 2013 ήταν στη δεκάδα με τα πιο συγκινητικά βιβλία. Δε χρειαζόταν κάτι άλλο για να μπει στη wishlist. Το οπισθόφυλλο λέει:

«Μπορεί η αγάπη να αντέξει στον χρόνο, ακόμα κι αν αυτοί που τη μοιράζονταν έχουν φύγει πια από τη ζωή; Μπορούν ένας άντρας και μια γυναίκα που συναντιούνται και ερωτεύονται παράφορα στο σήμερα να αποτελέσουν τη συνέχεια ενός έρωτα ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που έζησαν εβδομήντα σχεδόν χρόνια πριν; Λίγο πριν οι άνεμοι του πολέμου παρασύρουν τον έναν μακριά από τον άλλον, ο Μανόλης και η Ελένη ενώνονται σε έναν έρωτα που τρέφεται από το πάθος της επανένωσής τους, αψηφώντας το κόστος που αυτός θα έχει για τους ίδιους, αλλά και τους δικούς τους ανθρώπους. Όταν ο Δημήτρης επισκεφθεί το νησί της μητέρας και του θείου του, θα βρεθεί –μέσ’ από μια σειρά αναπάντεχων γεγονότων– αντιμέτωπος με παλιές μνήμες και αλήθειες βαθιά θαμμένες. Την ίδια στιγμή, η Ανίτα θα καταλήξει να κρατά στα χέρια της ένα παλιό ρολόι τσέπης, οι δείκτες του οποίου έχουν σταματήσει για πάντα στη στιγμή που ο έρωτας δύο ανθρώπων πέρασε ανεξίτηλα στην αιωνιότητα. Μαζί με το ρολόι, θα φορέσει στο χέρι της ένα δαχτυλίδι, ανάμνηση του όρκου μιας θυελλώδους αγάπης που έσπασε παντοτινά το φράγμα του χρόνου.»

7.Espinosa Albert, Παλαιολόγου Μαρία-Πες μου να έρθω κι όλα τ’αφήνω…αλλά πες μου τοπεςμου

Ο τίτλος σε συνδυασμό με την ρομαντική μου ψυχή νομίζω ότι αρκούν για να καταλάβετε γιατί είναι σε αυτή τη λίστα. Πόσοι άνθρωποι περιμένουν αυτό το «Έλα!» για να τα παρατήσουν όλα και να τρέξουν σε κάτι που αγαπούν; Το οπισθόφυλλο:

«Στο τέλος µε κοίταξε και µου πέταξε τις τρεις ερωτήσεις που χρόνια τώρα ήθελα να µου κάνει κάποιος: Θέλεις ή δε θέλεις να ελέγχεις τη ζωή σου; Θέλεις ή δε θέλεις να είσαι ο κύριος της κάθε σου στιγµής; Θέλεις; Η δουλειά του Ντάνι είναι να βρίσκει παιδιά που έχουν εξαφανιστεί. Τη στιγµή που η σύντροφός του φτιάχνει τις βαλίτσες της και τον εγκαταλείπει, λαµβάνει ένα τηλεφώνηµα από κάποιον πατέρα που του ζητάει απεγνωσµένα βοήθεια. Η υπόθεση θα τον οδηγήσει στο Κάπρι, στον τόπο που ξεχειλίζει από τις αναµνήσεις της παιδικής του ηλικίας, καθώς κι εκείνες για δύο ανθρώπους που σηµάδεψαν τη ζωή του: τον κ. Μαρτίν και τον Τζορτζ. Η συνάντηση µε το παρελθόν θα αναγκάσει τον Ντάνι να αναλογιστεί τη ζωή του, τον έρωτα και όλα όσα αξίζουν πράγµατι τον κόπο.»

8.Δημήτρης Μπουραντάς-Αν μ’άφηνες τη λέξη να σου μάθω

μπουρανταςΤον εν λόγω συγγραφέα τον έμαθα από το αριστούργημα του «Όλα σου τα έμαθα, μα ξέχασα μια λέξη» όπου για χρόνια με αντιπροσώπευε μέχρι που έμαθα τη λέξη, ευτυχώς. Αυτό που δε γνωρίζω είναι αν αποτελεί συνέχεια της πρώτης ιστορίας, γιατί τότε θα πρέπει να το ξαναδιαβάσω. Ο συγγραφέας λέει:

«Όπως και στο πρώτο μου μυθιστόρημα, το «Όλα σού τα’ μαθα, μα ξέχασα μια λέξη», έτσι και σε τούτη τη συνέχειά του, το ζητούμενο για μένα είναι να αποτελέσει έναν καθρέφτη για να δούμε πιο ξεκάθαρα τον εαυτό μας και τους θεμελιώδεις κοινωνικούς μας ρόλους ως σύντροφοι, γονείς, εργαζόμενοι και πολίτες. Να μας δώσει ιδέες (έστω και μία ιδέα!) για να κάνουμε σωστές επιλογές, δηλαδή τα σωστά πράγματα σωστά, και να ζήσουμε όσο γίνεται καλύτερα και πιο πλούσια τη μία και μικρής διάρκειας ζωή μας σε μια κοινωνία συνοχής και ευημερίας, σε μια πατρίδα που αξίζει σε μας και στα παιδιά μας. Για να δώσουμε δηλαδή χρόνια στη ζωή μας. Εύχομαι ολόψυχα να συμβεί σε σας και σ’ αυτούς που αγαπάτε.»

9.Αλκυόνη Παπαδάκη-Μια ατέλειωτη φυγή

παπαδακη

Φέτος η Αλκυόνη Παπαδάκη είχε την τιμητική της. Διάβασα όλα τα βιβλία που διέθετε η βιβλιοθήκη και αγόρασα μερικά. Αυτό είναι το καινούργιο της βιβλίο το οποίο ανυπομονώ όχι απλά να διαβάσω, αλλά να αποκτήσω. Το οπισθόφυλλο:

«Το ημερολόγιο μιας γυναίκας, η διαδρομή της, με τις ιστορίες προσώπων που έγιναν σταθμοί στη ζωή της. Ιστορίες ανθρώπινες και αληθινές. Πάντα ήθελα να φεύγω. Να πετάει η ψυχή μου σαν τα πουλιά. Να νιώθω τη γλύκα μιας ατέλειωτης φυγής. Όχι να φεύγω γι’ άλλους τόπους. Από την ίδια τη ζωή μου να φεύγω. Να ρίχνω τα «στοπ» στον δρόμο μου. Να γκρεμίζω τις πινακίδες που σηματοδοτούσαν διαδρομές. Να πατάω στις διαχωριστικές γραμμές. Ν’ αψηφώ τα όρια της ταχύτητας. Να φεύγω χωρίς προορισμό. Μια φυγή μέσα στην ίδια τη φυγή. Σα να με κυνηγούσε πάντα ο εαυτός μου. Και μόλις έβρισκα ένα ξέφωτο, να πάρω μια ανάσα, βρε αδερφέ, να στήσω μια σκηνή να ξαποστάσω, βαρούσε ο συναγερμός μέσα μου και με ξεκούφαινε. Φεύγοντας, άφησα πίσω μου πολλά σκουπίδια. Άφησα όμως, στη φούρια μου, και πράγματα πολύ σημαντικά. Κάτι κοσμήματα, ας πούμε, ακριβά, που κάποιοι μου είχαν χαρίσει για να στολίσω την ψυχή μου…»

10.Jonasson Jonas-Ο εκατοντάχρονος που πήδηξε από το παράθυρο και εξαφανίστηκε

100χρονωνΝα άλλος ένας μυστήριος τίτλος. Από το έτος που εκδόθηκε, θυμάμαι να το θέλω. Ακόμα δεν το απόκτησα αλλά ελπίζω σύντομα. Αν τα βραβεία που έχει πάρει αντικατοπρτίζουν το πόσο καλό είναι, το θέλω ακόμα περισσότερο. Το οπισθόφυλλο λέει:

«Ένας εκατοντάχρονος στα χνάρια του Φόρεστ Γκαμπ -εάν ο Γκαμπ ήταν ειδικός στα εκρηκτικά και τιμούσε υπέρ το δέον τη βότκα- αποφασίζει ότι ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις μια καινούργια αρχή… Μέσα στην ησυχία της κάμαράς του, στο γηροκομείο, ο Άλαν Κάρλσον περιμένει ένα πάρτι που εύχεται να μην άρχιζε ποτέ. Πρόκειται για το πάρτι των εκατοστών γενεθλίων του. Ο δήμαρχος και οι δημοτικοί σύμβουλοι θα είναι παρόντες. Οι δημοσιογράφοι από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης θα είναι επίσης παρόντες. Ο Άλαν, όμως, αποφασίζει να είναι απών. Έτσι, βάζει τις παντόφλες του και το σκάει από το παράθυρο. Έχοντας κάνει τη μεγάλη έξοδο, θα ζήσει μιαν απίθανη περιπέτεια η οποία θα τον φέρει αντιμέτωπο με διάφορους εγκληματίες, μια βαλίτσα γεμάτη μετρητά, κάμποσους ανίκανους αστυνομικούς και έναν ελέφαντα. Για οποιονδήποτε άλλο, αυτή η περιπέτεια θα ήταν μοναδική. Όχι όμως για τον Άλαν, που έχει ένα συγκλονιστικό παρελθόν, αφού έχει μοιραστεί γεύματα – και πολλά περισσότερα- με τον Στάλιν, τον Τσόρτσιλ, τον Μάο, τον Φράνκο, τον Τρούμαν και τον Ντε Γκολ, έχοντας διαδραματίσει ένα ρόλο-κλειδί σε μερικές από τις κορυφαίες στιγμές του 20ού αιώνα. Ένα ξεκαρδιστικά αστείο και βαθύτατα ανθρώπινο μυθιστόρημα για το ταπεινό μεγαλείο της κάθε μέρας και την ομορφιά τού να ζεις με πάθος ακόμα και όταν ο κόσμος πάει να σε πείσει ότι όλα είναι απελπιστικά άσχημα

Αυτή ήταν η λίστα μου λοιπόν, αν κάποιο από τα βιβλία αυτά τα έχετε διαβάσει θα χαρώ πολύ να μάθω πως σας φάνηκαν. Μέχρι το επόμενο άρθρο, καλές γιορτές και πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς.

Σέβη!

x-mas2