Μαρία Παγώνη- Αίσθησις

IMG_20200326_174925_220

Συγγραφέας: Μαρία Παγώνη

Τίτλος: Αίσθησις

Εκδότης: Εκδόσεις Grotesque

Τιμή: 10.00€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

 

Καλημέρα φίλοι μου,

 Ελπίζω να είστε καλά και να είστε κάπου ασφαλείς! Είμαι πίσω με μία ποιητική συλλογή, θα μπορούσα να την πω ρομαντική αλλά η αλήθεια είναι πως δεν περιγραφεί ούτε στο ελάχιστο, το συναίσθημα που περιέχουν οι στίχοι!

Το οπισθόφυλλο:

«Είναι μέθη και μέθεξη.

Έκσταση και έξαψη.
Μετουσίωση του ανθρώπινου σε θείο.
Καυτός σαν ήλιος, ψυχρός σαν ατσάλι.
Ένας μακρύς και άγονος δρόμος προς την ελπίδα
του ανεκπλήρωτου
Μετουσίωση του ανθρώπινου σε θείο
Καυτός σαν ήλιος, ψυχρός σαν ατσάλι.
Ένας χορός αισθήσεων που χρωματίζει
άλλοτε με κόκκινο κι άλλοτε με γκρίζο
τον ουρανό σου.
Μία απαστράπτουσα στιγμή σύζευξης δύο σωμάτων
σε μία καρδιά, μία ανάσα, μία ζωή.

Έρωτας, η έκτη Αίσθησις!»

 Στα ποιήματα αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι πως ένιωσα τον κύκλο συναισθημάτων που διακατέχουν μια γυναίκα (συνήθως) όταν μια σχέση τελειώνει. Κι αυτός ο κύκλος ήρθε και έδεσε τόσο καλά με τις εποχές του χρόνου που εναλλάσσονταν προσδίδοντας κάτι κινηματογραφικό. Έτσι, να είστε βέβαιοι ότι η ομοιοκαταληξία, δε μου έλειψε καθόλου!

Ζω ανάμεσα στο όλο σου

και στο δικό μου τίποτα.

Ζω ανάμεσα σε μένα

πεθαίνοντας για σένα

κάθε λεπτό.

 Κάτι που επίσης μου άρεσε, σαν θηλυκό, σαν περίπλοκο συναισθηματικά και εγκεφαλικά ον ήταν αυτή η γλυκόπικρη περιγραφή αναμνήσεων από μία σχέση που έχει πια τελειώσει, η μελαγχολία και η θλίψη της απουσίας! Είναι αυτή η εφηβεία που βγαίνει σε εμάς τις γυναίκες σε έναν χωρισμό, σε μία απογοήτευση! Αυτό αποδεικνύεται μάλιστα και από τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που εντόπισα, μιας και υπάρχουν ποιήματα που είναι πιο δυναμικά που υπόσχονται την έναρξη μιας νέας ζωής (και μετά πάλι στο βούρκο). Μου έλειψε μάλιστα ένα ποίημα στο κλείσιμο με αυτή τη νέα ζωή να είναι πια παρόν.

Τι απέμεινε από σένα;

Ένας τελευταίος λυγμός

που με πνίγει στο λαιμό.

Ένας λυγμός

που πολεμάω να μη βγει

και έτσι χάσω κάθε επαφή μαζί σου.

 Συνολικά ήταν μία όμορφη ποιητική συλλογή και ξεχώρισα πολλά ποιήματα. Μάλιστα, παραπάνω θα βρείτε δύο μικρά αποσπάσματα.

Τελική βαθμολογία: ★★★✯☆ (3.5 αστέρια).

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Carolina Setterwall- Μακάρι όλα να πάνε καλά

1998CAM_2020_03_15_12_48_07_FN

Συγγραφέας: Carolina Setterwall

Τίτλος: Μακάρι όλα να πάνε καλά

Εκδότης: Εκδόσεις Μεταίχμιο

Τιμή: 18.80€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Αποφάσισα επειδή είχα υλικό για να γράψω και εφόσον μένουμε σπίτι να σας ανεβάσω τις κριτικές για τα βιβλία που σας χρωστάω! Σήμερα λοιπόν είμαι πίσω με ένα βιβλίο που ξεκίνησα πιστεύοντας ότι θα είναι μια απλή ιστορία αλλά κατάφερε να με συνταράξει και να με γεμίσει σκέψεις.

 Το οπισθόφυλλο:

«Είναι ένα συνηθισμένο βράδυ. Η Καρολίνα καληνυχτίζει τον σύντροφό της τον Άκσελ και πέφτουν για ύπνο. Τα πράγματα ήταν δύσκολα γι’ αυτούς τελευταία, ειδικά με τον οχτώ μηνών γιο τους. Έτσι όταν ο Άκσελ πεθαίνει απροσδόκητα στη διάρκεια της νύχτας, ο κόσμος της Καρολίνα έρχεται τα πάνω κάτω.
Το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Μακάρι όλα να πάνε καλά εστιάζει στις φαινομενικά ασήμαντες στιγμές μετά από μια τραγωδία. Είναι μια ιστορία για τη μητρότητα, την οικογένεια και για τις δυσκολίες να αγαπάς κάποιον που είναι απόμακρος και που τελικά χάνεται απ’ τη ζωή σου.«

 Ας ξεκινήσω από την απλή διήγηση πρώτου προσώπου της Καρολίνας. Έκανε το βιβλίο να διαβάζετε τόσο εύκολα, ήταν σαν να μπήκαμε στο μυαλό της αλλά να μην είχαμε το δικαίωμα να αλλάξουμε κάποιες συμπεριφορές της. Με τον τρόπο αυτό κατάλαβα τι σημαίνει η λέξη χαρακτήρας όχι ετυμολογικά αλλά στην πραγματικότητα, το έβλεπα να συμβαίνει με τις σκέψεις της και τις αποφάσεις της.

Ο θάνατος του Άκσελ είναι γεγονός από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου και έπειτα έχουμε αναδρομές στο παρελθόν για να γνωρίσουμε τη σχέση μεταξύ τους. Με αυτό τον τρόπο κατάλαβα πόσο καταπιεσμένη μπορεί να είναι μία σχέση, ένα ή και τα δύο μέρη αυτής, πόσο εύκολο είναι να μπερδέψεις τη διάρκεια της σχέσης με το ότι γνωρίζεις τον άνθρωπο που είσαι σε σχέση, τι πάει να πει συμβιβασμός και εν τέλει πως όταν ο τροχός γυρίσει, καταλαβαίνεις τα λάθη σου αλλά πλέον μπορεί να είναι αργά. Αργά για τον άνθρωπο που είχες στη ζωή σου, αλλά όχι για σένα και είναι επιλογή σου να διεκδικήσεις κάτι καλύτερο. Ήταν σοκαριστικό το αίσθημα της απώλειας και κυρίως το αίσθημα πως η Καρολίνα δεν εξέφρασε τα συναισθήματα της στον Άκσελ όταν μπορούσε και βρέθηκε γεμάτη εγκλωβισμένη αγάπη. Μέσα μάλιστα στα μηνύματα του βιβλίου θα έλεγα πως ήταν σίγουρα το ζήσε το τώρα, πες πως τον αγαπάς τώρα, συζήτα μαζί του τώρα, κατάλαβε την δική του πλευρά τώρα και γενικά ότι είναι να κάνεις ΚΑΝΕ ΤΟ ΤΩΡΑ!

Έβλεπα τον εαυτό μου απέξω και αυτό που έβλεπα με έκανε να νιώσω ντροπή και απέχθεια για τον εαυτό μου. Ένα κορμί όλο βαθουλώματα, βουλιαγμένο, ένα γκρίζο, τετράγωνο πρόσωπο με τεράστιες σακούλες κάτω από τα μάτια, μια γυναίκα γυμνή στο ντους που ψιθυρίζει το όνομα κάποιου που δεν είναι εκεί….Συγγνώμη, Άκσελ. Συγγνώμη που έγιναν έτσι τα πράγματα. Συγγνώμη για το πως ήμουν στο τέλος της σχέσης μας. Συγνώμη που χαθήκαμε κάπου στην πορεία. Συγγνώμη που σ’ έχασα έτσι…Συγνώμη που δεν έλεγα συχνά ότι σε αγαπούσα…

 Το επίσης πολύ ωραίο ήταν πως δεν περιορίστηκε στις σχέσεις του ζευγαριού αλλά δίνει βάση και γενικά στις διαπροσωπικές σχέσεις. Τι γίνεται με τη φιλία μετά τη σχέση, τι γίνεται με τη φιλία κατά το πένθος, τι γίνεται με την οικογένεια του Άκσελ μετά το θάνατο του. Αυτό το βιβλίο παρουσιάζει την εξέλιξη της ζωής ενός κοινού ανθρώπου, είναι μια ιστορία που συνέβη σε κάποιους εκεί έξω και κάλλιστα μπορεί να συμβεί και σε εμάς.

 Έκανε μία κοιλίτσα προς το τέλος που δε με ενόχλησε πολύ γιατί είχε το στόχο της. Αυτό συνέβη γιατί ειλικρινά δε σταματούσες σε όλο το βιβλίο να σκέφτεσαι πόσο εύκολο είναι να σου συμβεί κάτι αντίστοιχο και άντε η Καρολίνα φαίνεται να το διαχειρίστηκε αλλά εσύ, εσύ αν σου συμβεί, τι θα κάνεις; Συνολικά ήταν ένα βιβλίο που διαβάζονταν πολύ εύκολα αλλά διαχειρίζονταν δύσκολα. Έκλαψα αρκετές φορές, άλλες πιέστηκα να μη το κάνω και μετά ξέσπασα! Στο τέλος όμως όλα πάνε καλά, επιβάλλεται να πάνε καλά!

 Τελική βαθμολογία: ★★★★☆ (4 αστέρια).

 Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Σαμάντα Σβέμπλιν- Απόσταση ασφαλείας

1998CAM_2020_03_01_10_48_52_FN

Συγγραφέας: Σαμάντα Σβέμπλιν

Τίτλος: Απόσταση Ασφαλείας

Εκδότης: Εκδόσεις Πατάκη

Τιμή: 8.70€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

 

 

 

 Καλημέρα φίλοι μου!!!

 Σήμερα είμαι πίσω με ένα πολύ περίεργο βιβλίο, το οποίο διάβασα δύο φορές και μάλιστα η δεύτερη ήταν καλύτερη από την πρώτη. Για να είμαι ειλικρινής όμως, στην κατανόηση της ιστορίας με βοήθησε πάρα πολύ το οπισθόφυλλο!

 Το βιβλίο ξεκινάει με την Αμάντα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου και με τον Νταβίντ πλάι της. Δε γνωρίζονται παρά ελάχιστα. Ο Νταβίντ είναι γιος της Κάρλας, μιας γυναίκας που η ίδια η Αμάντα φαίνεται να γνώρισε μέρες πριν και η ίδια της διηγήθηκε μία παράξενη ιστορία, την ιστορία μιας δηλητηρίασης. Όλη η ιστορία βασίζεται στις αναμνήσεις της Αμάντα, προσπαθώντας να κατανοήσει από που προέρχεται η δηλητηρίαση, ωστόσο μέσα σε αυτή μπλέκεται η συνεχής της αγωνία για την κόρη της, τη Νίνα.

 Την πρώτη φορά που το διάβασα, ειλικρινά δεν έβγαζα άκρη με τίποτα. Μάλιστα τελειώνοντας το, ήμουν βέβαιη πως δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσω να γράψω κριτική χωρίς να το διαβάσω ξανά! Έτσι, τη δεύτερη φορά, διαβάζοντας πρώτα το οπισθόφυλλο και γνωρίζοντας τα βασικά για την ιστορία εστίασα στα σκοτεινά της σημεία. Με άλλα λόγια, ένιωσα απόλυτα την Αμάντα, που έπρεπε συνεχώς να προσπαθεί να εντοπίσει τα σημαντικά γεγονότα στη διήγηση της. Το περίεργο είναι ότι το αίσθημα της αγωνίας, παρότι ήταν μία γνωστή ιστορία, ήταν ακόμα πιο έντονο και αυτό οφείλω να το αναγνωρίσω στη συγγραφέα. Όλο το βιβλίο το διαβάζεις με κομμένη την ανάσα, σαν να είναι λιγοστός ο χρόνος και για σένα τον ίδιο.

 Τα συμπεράσματα που έβγαλα εν τέλει βασίζονται τα περισσότερα στα σχόλια αναγνωστών και του τύπου και από ότι κατάλαβα πέρα από το περιβαλλοντικό κομμάτι, της μόλυνσης τίθεται και αυτό του υπερφυσικού. Λόγω όμως της μικρής έκτασης του βιβλίου και των λεπτών σημείων δε θα σας αποκαλύψω άλλα. Είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο και θέλω πολύ να το διαβάσετε για να το συζητήσουμε!

Τελική βαθμολογία: ★★★☆☆ (3 αστέρια).

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Εύα Γκαρθία Σάενθ Ντε Ουρτούρι- Η σιωπή της λευκής πόλης

1998CAM_2019_11_25_08_01_15_FNΣυγγραφέας: Εύα Γκαρθία Σάενθ Ντε Ουρτούρι

Τίτλος: Η σιωπή της λευκής πόλης

Εκδότης: Εκδόσεις Ψυχογιός

Τιμή: 17.70€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

 

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Είμαι πίσω με ένα βιβλίου που το έχω καιρό αλλά καθυστέρησα να το διαβάσω γιατί το ξεκίνησε πρώτα ο Θάνος. Επίσης, ενώ στην αρχή λόγω της καθημερινής μου ρουτίνας δε διάβαζα παρά πριν κοιμηθώ, ξαφνικά με την «καραντίνα» έφυγε σαν νεράκι. Το βιβλίο της Ουρτούρι πέρα από τους λόγους που θα διαβάσετε παρακάτω, μου άρεσε γιατί είχα ένα άτομο να συζητώ τις εξελίξεις. Είμαι βέβαιη ότι πως ο Θάνος δεν το βίωσε έτσι μιας και τον ρωτούσα συνεχώς ποιος ήταν ο δολοφόνος αλλά είναι αλλιώς να έχεις κάποιον να μοιραστείς τις σκέψεις σου!

 Το οπισθόφυλλο:

«Ο χαρισματικός αρχαιολόγος Τάσιο Ορτίθ ντε Θάρατε, καταδικασμένος για τα εγκλήματα που τρομοκράτησαν τη Βιτόρια πριν από δύο δεκαετίες, πρόκειται να βγει από τη φυλακή, όταν οι φόνοι ξαναρχίζουν. Στον Παλαιό Καθεδρικό ένα ζευγάρι εικοσάχρονων εντοπίζονται νεκροί. Είναι γυμνοί κι έχουν και οι δύο τσιμπήματα μελισσών στον λαιμό. Και δε θα είναι οι μόνοι. Ο νεαρός αστυνομικός Ουνάι Λόπεθ ντε Αγιάλα, ο «Κράκεν», όπως τον φωνάζουν όλοι, ειδικευμένος προφάιλερ, θέλει πάση θυσία να σταματήσει τους φόνους. Μια πρόσφατη προσωπική τραγωδία, όμως, τον εμποδίζει να τους δει ως άλλη μια υπόθεση. Οι μέθοδοί του δυσαρεστούν την Άλμπα, την επικεφαλής της έρευνας, με την οποία διατηρεί μια αμφιλεγόμενη σχέση. Και στο μεταξύ, ο χρόνος τρέχει εναντίον τους και η απειλή παραμονεύει σε κάθε γωνιά της πόλης. Ποια θα είναι τα επόμενα θύματα;«

 Το πρώτο χαρακτηριστικό που λάτρεψα στην ιστορία αυτή είναι σίγουρα τα ονόματα! Αν και στο παρελθόν δεν επέλεγα ξένους συγγραφείς για αυτό το λόγο, τα ισπανικά ονόματα είναι ΥΠΕΡΟΧΑ! Άσε που τα διάβαζα με «προφορά», χωρίς να έχω ιδέα από τη γλώσσα! Είχε πολύ πλάκα αυτή η διαδικασία! Ωστόσο πέρα από την γλώσσα, έψαξα στο διαδίκτυο τη Βιτόρια, το Βιγιαβέρδε και άλλες περιοχές και μαγεύτηκα! Θα ήθελα πολύ να επισκεφτώ κάποια στιγμή τα μέρη αυτά και να αναπολήσω το βιβλίο, όσο μακάβριο κι αν ακούγεται!

 Η θεματολογία τώρα ήταν πολύ ιδιαίτερη! Αν κάτι με τράβηξε να διαβάσω αυτό το βιβλίο είναι ο τρόπος θανάτου των θυμάτων. Αυτά, ήταν ζευγάρια, άγνωστα μεταξύ τους, ίδιας ηλικίας, γυμνά, όπου ο ένας ακουμπούσε το μάγουλου του αλλουνού και φαίνεται να πέθαιναν από ασφυξία η οποία προκλήθηκε από τσιμπήματα μελισσών! Και μόνο που το έγραψα ανατρίχιασα! Η αλήθεια είναι ότι δεν εστίαζε στο αποτρόπαιο έγκλημα όσο στις κινήσεις των αρχών να βρουν τον δολοφόνο κι αυτό ήταν καλό γιατί δεν έκανε κοιλιά. Έκανε απίστευτη σύνδεση με το παρελθόν, δεν είχα μέχρι την τελευταία στιγμή την παραμικρή υποψία του υπεύθυνου και εννοείται λάτρεψα την ισπανική σαπουνόπερα που υπήρχε σε ορισμένα σημεία! Αν κάποιος νέος συγγραφέας θέλει να έχει και ρομάντζο σε αστυνομικό μυθιστόρημα, νομίζω πως θα πρέπει να εμπνευστεί από τους Ισπανούς για να το κάνει σωστά!

 Ακόμα και τώρα που σας γράφω, ταλανίζομαι για τη βαθμολογία του βιβλίου γιατί ειλικρινά πιστεύω πως θα μπορούσε να είναι 5άρι! Αν εξαιρέσεις ένα μικρό μπέρδεμα στις ηλικίες εκεί με τον Τάσιο στα φοιτητικά του χρόνια, δε βλέπω το λόγο να του το στερήσω. Ήταν ωραία ιστορία, σε κρατούσε, έξυπνοι πρωταγωνιστές, είχε ανατροπές…νομίζω το αποφάσισα!

 Τελική βαθμολογία: ★★★★★(5 αστέρια).

 Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Ρόμπερτ Βαν Γκούλικ- Φόνοι στον δρόμο του μεταξιού

IMG_20200307_105624_747Συγγραφέας: Ρόμπερτ Βαν Γκούλικ

Τίτλος: Φόνοι στον δρόμο του μεταξιού

Εκδότης: Εκδόσεις Μίνωας

Τιμή: 13.30€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

 

Καλημέρα φίλοι μου!

Είμαι πίσω με ένα βιβλίο που διάβασα πριν αρκετό καιρό, ανήκει στην κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας και διαδραματίζεται στην αρχαία Κίνα. Όταν διάβασα το οπισθόφυλλο μου ήρθαν μνήμες της παιδικής μου ηλικίας όπου παίζαμε μανιωδώς μυστήρια στο Πεκίνο, με αποτέλεσμα να το ξεκινήσω με πολύ θετική σκέψη!

Το οπισθόφυλλο:

«663 μ.Χ. Ο Δικαστής Τι μόλις διορίστηκε επίτροπος στην περιφέρεια του Πενγκ-λάι. Φτάνοντας στην πόλη, ξεκινάει αμέσως την έρευνα για την εξιχνίαση της δολοφονίας του προκατόχου του. Τα πράγματα περιπλέκονται λόγω της εξαφάνισης του προϊσταμένου των υπαλλήλων του δικαστηρίου, αλλά και της εξαφάνισης της νεόνυμφης συζύγου ενός πλούσιου πλοιοκτήτη της περιοχής. Την ίδια στιγμή, ένας τίγρης σπέρνει τον τρόμο στην περιοχή, μια ιερόδουλη έχει ένα κρυφό μήνυμα για τον Δικαστή Τι, το πτώμα ενός δολοφονημένου μοναχού εντοπίζεται θαμμένο στο πιο παράδοξο σημείο, ενώ κυκλοφορούν έντονες φήμες για λαθρεμπόριο όπλων προς την Κορέα. Τι μπορεί να συνδέει όλα αυτά τα φαινομενικά ασύνδετα γεγονότα; «

Στην αρχή βρισκόμουν στην ίδια σύγχυση με τον Δικαστή Τι. Δεν έβγαζε τίποτα νόημα και δε μπορούσα να προσδιορίσω τον ένοχο. Βασικά δεν είχα καταλάβει ότι το έγκλημα έπαιρνε άλλη διάσταση, γιατί όντως παίρνει. Με κέρδισε όμως τόσο πολύ αυτή η διαφορετικότητα των αρχαίων Ασιατών η οποία έπαιρνε σάρκα και οστά μέσω των σκίτσων του ίδιου του συγγραφέα. Το πόσο διαφορετική ήταν η έννοια της δικαιοσύνης και πόση ευθύνη και εξουσία είχε ο δικαστής της περιοχής.

Επίσης, μου έκανε τρομερή εντύπωση η ενδυμασία της εποχής. Βρήκα λίγο αστείο που έκρυβαν ΤΑ ΠΑΝΤΑ στα μακρυά τους μανίκια και θυμήθηκα και το λατρεμένο κάστρο του Τακέσι (συγγνώμη για αυτό). Δεν απόρησα με το πόσο χαμηλά ήταν η θέση της γυναίκας, μάλιστα ο Δικαστής Τι είχε δύο οικογένειες και η κυρία Κου ήταν εγκλωβισμένη σε έναν δυστυχισμένο γάμο χωρίς άλλη επιλογή. Κατανοώ ωστόσο, το πόσο καθοριστικός ήταν ο ρόλος της θρησκείας σε αυτή τη στάση, η οποία δε νομίζω να επικρατούσε μόνο στην Κίνα την εποχή αυτή.

 Οι αποκαλύψεις στο τέλος, οφείλω να ομολογήσω ότι με άφησαν άφωνη, μιας και δεν είχα καταλάβει τι συμβαίνει με τον Πο Κάι και πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του. Εκτίμησα όμως ακόμα περισσότερο την ιστορία όταν στο υστερόγραφο πληροφορήθηκα πως ο Δικαστής Τι ήταν υπαρκτό πρόσωπο, ένας από τους σπουδαιότερους ντετέκτιβ στην Αρχαία Κίνα  όπου έζησε από το 630 μέχρι το 700 μ.Χ. Η φήμη του ως ειδήμονα στην εξιχνίαση εγκλημάτων ήταν ο λόγος που μετέπειτα η κινεζική μυθιστοριογραφία τον έκανε ήρωα αστυνομικών ιστοριών οι οποίες είχαν ελάχιστη ή και καμία σχέση με ιστορικά γεγονότα.

 Συνολικά, ήταν ένα βιβλίο που κυριολεκτικά σε ταξιδεύει σε έναν άλλο πολιτισμό, με έντονο το στοιχείο του μυστηρίου και την αίσθηση του πραγματικού λόγω της ιστορίας που κρύβεται πίσω από το πρόσωπο του Δικαστή Τι. Ανυπομονώ να διαβάσω τις υπόλοιπες ιστορίες του!

Τελική βαθμολογία: ★★★★☆ (4 αστέρια).

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Γιάννης Μίχας Νεονάκης- Αποσιωπητικά

1998CAM_2020_03_06_11_29_47_FN

Συγγραφέας: Γιάννης Μίχας Νεονάκης

Τίτλος: Αποσιωπητικά

Εκδότης: Εκδόσεις Grotesque

Τιμή: 10.00€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Καλησπέρα φίλοι μου!

Αυτή η εβδομάδα είναι γεμάτη νέα άρθρα με νέες προτάσεις. Η σημερινή κριτική μάλιστα έχει να κάνει με μία ποιητική συλλογή. Έχω να διαβάσω ολοκληρωμένη συλλογή με ποιήματα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ καιρό. Συνήθως αρκούμαι σε αποσπάσματα προσπαθώντας να βρω τι ταιριάζει στη διάθεση μου εκείνη τη στιγμή.

 Ήταν μία συλλογή που ως επί το πλείστον δεν είχε ομοιοκαταληξία. Αυτό το τονίζω γιατί είναι από αυτές τις φορές που δε μου έκανε αίσθηση, αν και λάτρης την ομοιοκαταληξίας. Ο ποιητής είχε πολλά να μας πει, περί συναισθημάτων, βίωσα έρωτα, αγάπη, απελπισία, μοναξιά, θλίψη, παράπονο. Κάθε στίχος και κάτι διαφορετικό.

 Ξεχώρισα πάρα πολλά σημεία από τα ποιήματα, τα οποία διάβασα και μετά ξανά διάβασα. Με έκανε να νιώσω κι αυτό με κέρδισε. Θα μοιραστώ μαζί σας μερικές στροφές από το ποίημα «Είναι κάτι σ’ αγαπώ» το οποίο γράφτηκε στην παγκόσμια μέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών και είναι αφιερωμένο στις γυναίκες όλου του κόσμου:

(…) Είναι κάτι σ’ αγαπώ αφηρημένα,

που σου ζητάνε δήθεν λίγη συντροφιά,

εσύ νομίζεις ότι νοιάζονται για σένα,

μα εκείνα αθόρυβα σου τρων τα σωθικά.(…)

Είναι κάτι σ’ αγαπώ καλοντυμένα,

λες και πηγαίνουνε στο γλέντι μιας γιορτής,

μα απο το χέρι σε τραβούν ως τον πυθμένα,

της πιο βαθιάς σου αθεράπευτης πληγής.

 Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

My bullet journal- Ryder Carroll

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα είμαι πίσω με το Bullet Journal που όλοι αγαπήσατε! Από μικρή μου άρεσε πάρα πολύ να σημειώνω τις υποχρεώσεις μου και σιγά σιγά να διαγράφω όσες ολοκλήρωνα. Συγκεκριμένα η αίσθηση του να έχεις φέρει εις πέρας όλες τις δουλειές σου είναι απολαυστικό και σου προσφέρει ένα αίσθημα γαλήνης. Πρόσφατα ανακάλυψα ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι γεμάτοι ταλέντο, οι οποίοι όχι μόνο κάνουν λίστες υποχρεώσεων αλλά τις διακοσμούν με περίτεχνο τρόπο. Ήθελα πάρα πολύ να κάνω κάτι αντίστοιχο, το προσπάθησα, ωστόσο το παράτησα σύντομα γιατί δεν διακατέχομαι από τόση δημιουργικότητα. Τη λύση ήρθαν να δώσουν οι εκδόσεις πεδίο όπου ήρθαν να βοηθήσουν όλους εμάς τους ακαμάτηδες με ένα ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ Bullet Journal!

1998CAM_2020_02_13_09_52_28_FN

 Θα είμαι ειλικρινής, στην αρχή σκέφτηκα να μη γράψω τίποτα και να το κρατήσω κενό για πάντα! Ναι, είμαι από αυτούς που μπορούν να αγαπήσουν υλικά αγαθά. Στη συνέχεια, αποφάσισα να το τολμήσω αλλά φοβήθηκα μήπως δεν γίνει όμορφο, ή αν κάνω κάποιο ορθογραφικό ή μουτζούρα (και ξες όσο το φοβάσαι, τόσο αυτό συμβαίνει). Τρίτο στάδιο, ήθελα να αγοράσω όλο το βιβλιοπωλείο με ειδικά στυλό και μαρκαδόρους! Τέταρτο και τελικό στάδιο άνοιξα το pinterest και άρχισα να πειραματίζομαι μέσα στις σελίδες του ΒuJo.

 

Ξεκίνησα δειλά- δειλά με ό,τι είχα, να συμπληρώνω τις επετείους και ένιωσα τόσο δημιουργική, τόσο περήφανη που τα κατάφερα. Εντάξει, έκανα κάποια τυπογραφικά και λαθάκια αλλά τα διόρθωσα όσο καλύτερα μπορούσα! Το αποτέλεσμα με δικαίωσε κι αν το αγάπησα αυτό το Journal κενό, τώρα το λάτρεψα γιατί έχει κάτι από εμένα και με κάνει να νιώθω όμορφα!

IMG_20200308_180354_102Η αλήθεια είναι πως το μήνα Φεβρουάριο, το αμέλησα. Το συμπλήρωνα καθώς τελείωνα τη δουλειά που είχα. Με το που μπήκε ο Μάρτης όμως, θες το αίσθημα πως η άνοιξη έρχεται (;) θες επειδή είχα πραγματικά καλές στιγμές μέσα στην εβδομάδα, έγινα πιο ενεργή και συμπληρώνω ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Έχω αρχίσει μάλιστα να νιώθω πως μοιάζει όμορφο, πως είμαι ικανή να το κάνω όμορφο και παρατηρώ μια βελτίωση όπου χρειάζεται κάτι πιο καλλιτεχνικό. Το Bullet Journal μάλιστα έχει ως τίτλο «Η όμορφη ζωή μου» και ειλικρινά όταν το συμπληρώνεις και πάει καλά και είσαι τυπικός στις υποχρεώσεις σου, νιώθεις πως η ζωή όντως είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ!

 

 Κλείνω αυτό το μικρό άρθρο καταλήγοντας πως όλοι έχουμε δικαίωμα για ένα όμορφο BuJo με τις εκδόσεις Πεδίο! Δεν έχει σημασία εν τέλει αν θα είναι τέλειο, αρκεί να το συμπληρώνεις με την καρδιά σου! Το αποτέλεσμα από άποψη αισθητικής και κυρίως οργάνωσης θα σας εντυπωσιάσει!

 Το Bullet Journal θα το βρείτε στο site των εκδόσεων, κάνοντας απλά κλικ ΕΔΩ.

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

 

 

 

Κλείνω

 

Θάρρος ή αλήθεια; της Ιωάννας Καμπούρη

 Για εκείνους ήταν απλά ένα παιχνίδι, για εκείνον ήταν «παιχνίδι» ζωής! Σε εκείνη την αυλή στο διάλειμμα του σχολείου θα έπαιρνε ένα γερό μάθημα…πως αλλιώς μπορείς να αποκτήσεις γερό στομάχι αν δεν σε ταπεινώσουν, αν δεν νιώσεις να απειλείσαι…αν δεν είσαι διαφορετικός! Τι και αν έχουν περάσει χρόνια, κλείνει τα μάτια και το θυμάται σαν να το ξαναζεί…σαν τώρα ακούει «Ελάτε ελάτε προλαβαίνουμε ένα γύρο, ας παίξουμε «θάρρος ή αλήθεια;»» Και όλοι επιλέγουν «θάρρος», επιδεικνύοντας απαγορευτικά «κατορθώματα» που φαντάζουν μεγάλα στα μάτια δεκάχρονων παιδιών…!

 Μα ήρθε και η σειρά του και απάντησε «αλήθεια», μια «αλήθεια» που θα τον σημάδευε για μια ζωή! «Δειλέ τι είσαι κανένα κοριτσάκι που φοβάται και λες «αλήθεια»; Για πες είναι αλήθεια ότι είσαι φοβητσιάρης;» κι εκείνα τα γέλια τον τσάκισαν, ήθελε να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί! Συγκρατήθηκε τόσο να μην κλάψει, εξάλλου ο μπαμπάς έλεγε «οι άντρες δεν κλαίνε». Ναι, σωστά οι άντρες είναι σκληροί, δυνατοί, γενναίοι, ανίκητοι, δεν χωράνε σ’ αυτούς συγκινήσεις και μελοδραματισμοί!

 Και αναρωτιέσαι τι μπορεί να σε πληγώσει περισσότερο; Ο αυθορμητισμός των παιδιών που έχουν μάθει να φέρονται  εγωιστικά, γεμάτα θράσος χωρίς να δέχονται το διαφορετικό ή η αναισθησία των γονιών που αντί να μεταδίδουν σεβασμό νοιάζονται περισσότερο για «σκληραγωγημένα» αγόρια και «καθωσπρέπει» κορίτσια;

 «-Και εσύ δεν απάντησες τίποτα; Με τι μούτρα θα πηγαίνεις στο σχολείο αν σε κοροϊδεύουν; Άκου εκεί να σε λένε «δειλό» και «κοριτσάκι»! Έτσι σε μεγάλωσα εγώ; Φρόντισε να αλλάξεις εικόνα γιατί δεν ξέρω και εγώ τι θα γίνει αν μαθευτεί! Ήθελα να ‘ξερα τι στην ευχή είχες στο μυαλό σου και φέρθηκες έτσι! –Κάτι είχα στο μυαλό μου μπαμπά, χρειάζεται πολύ περισσότερο θάρρος για να πεις την αλήθεια!

  …Δειλοί είναι αυτοί που φοβούνται να πουν και να ακούσουν την αλήθεια, αυτοί που βολεύονται όταν δεν τη μαθαίνουν, αυτοί που την αποκρύπτουν γεμάτοι υποκρισία, αυτοί που αγαπούν το ψέμα και τα οφέλη του και αυτοί που μισούν την ειλικρίνεια! Μια αλήθεια μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο ή δυστυχισμένο, μα χίλιες φόρες στη γνώση παρά στην άγνοια. Εσύ λοιπόν τι θα επέλεγες;

  Υ.Γ: Αυτοί είμαστε, περιμένουμε τα καλύτερα μαθήματα να μας τα δώσει η ζωή με τον χειρότερο τρόπο, αντί να τα πάρουμε από τους γονείς και να τα δώσουμε ως γονείς με τον καλύτερο!

Ι. Καμπούρη

Κωνσταντίνος Κέλλης- Η σκιά στο σπίτι

1998CAM_2020_02_01_16_42_11_FN

Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Κέλλης

Τίτλος: Η σκιά στο σπίτι

Εκδότης: Εκδόσεις Κέδρος

Τιμή: 17.50€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Η Σκιά στο σπίτι, ήταν ένα βιβλίο που απέκτησα μέσω ανταλλαγής με την @bookitocat τα Χριστούγεννα του 2018. Ήθελα από τότε να το διαβάσω πολύ, αλλά με τραβούσε πίσω το γεγονός πως άκουγα στην βιβλιοφιλική κοινότητα πως αν διαβάσεις βιβλίο του Κέλλη το βράδυ, ξέχνα τον ύπνο για καιρό. Με αφορμή λοιπόν ένα post μου στο instagram, η Στέλλα (@notanearlybirdreads) με προσέγγισε για να διοργανώσουμε μία συνανάγνωση. Συνολίκά ήμασταν 4 άτομα, τα 4 Σ, εγώ, οι δύο Σοφίες και η Στέλλα. Τα 4 σίγμα που διάβαζαν για μια Σκιά, μη σου τύχει!

 Το οπισθόφυλλο:

««Όλα τα παλιά σπίτια κουβαλούν αναμνήσεις. Τελευταίες ανάσες. Παίζουν κρυφτό ανάμεσα στους ζωντανούς».

Μετά τον πρόωρο θάνατο της αγαπημένης του Ναταλίας, ο Τάσος Βαρθαλίτης προσπαθεί μαζί με τα δυο του παιδιά να μαζέψει τα κομμάτια της διαλυμένης οικογένειάς του και να ξαναφτιάξει τη ζωή τους.
Θέλοντας να πραγματοποιήσει την επιθυμία της νεκρής πια συζύγου του, αποφασίζει να αγοράσει το παλιό αρχοντικό Καρατζά δίπλα στη λίμνη Βόλβη, το μέρος όπου μια νύχτα δεκαέξι χρόνια πριν της είχε κάνει πρόταση γάμου.

Μια σκιά όμως παραμονεύει στο αρχοντικό, μια οργισμένη ύπαρξη που ο θάνατος και τα χρόνια δεν κατάφεραν να σιγάσουν το μοιρολόι της. Μια σκιά που αποκαλεί το σπίτι τους σπίτι της.

Καθώς τα σημάδια ανείπωτων πράξεων του παρελθόντος αρχίζουν να εμφανίζονται γύρω τους, η ανάγκη του Τάσου και των παιδιών του να ξαναβρούν όσα έχασαν δεν τους αφήνει να δουν την πραγματικότητα. Και αυτό βάζει το παρόν αλλά και το μέλλον τους σε θανάσιμο κίνδυνο.»

 Θα ξεκινήσω από την ατμόσφαιρα του βιβλίου, η οποία ήταν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ! Ένιωθα μόνιμα μία μουντάδα, μία βροχή, μία γλίτσα, συννεφιά, μιζέρια και πολλές σκιές! Φοβόσουν άνετα, κι ενώ είχαμε συμφωνήσει να μη το διαβάσει καμία βράδυ, όλες πέσαμε στην παγίδα και καταλήξαμε να μη μπορούμε να το διαβάσουμε μέρα, μιας και χανόταν η μαγεία (κι άντε μετά Σέβη ανέβα μόνη σου ΣΚ στο πανεπιστήμιο, που δεν κυκλοφορεί ψυχή…λέμε τώρα). Υπήρχε τρόμος, ο Κέλλης κατέλυσε αυτό που λένε όλοι «τι φοβάσαι τους νεκρούς, τους ζωντανούς πρέπει να φοβάσαι» και η αλήθεια είναι σε έβαζε στο τρυπάκι να σκεφτείς τα περί θανάτου, τα περί παρελθόντος του σπιτιού που μένεις κτλ. κτλ. Στο κομμάτι αυτό το βιβλίο ήταν καθαρό πεντάρι.

 Οι πρωταγωνιστές τώρα, ήταν τελείως αδύναμοι και όπως συμφωνήσαμε και με τα κορίτσια εξελίσσονταν ο χαρακτήρας τους, εξυπηρετώντας τη συνέχεια του βιβλίου. Ήταν όλο πολύ στημένο θα έλεγε κανείς. Η πιο ενδιαφέρουσα προσωπικότητα για μένα ήταν σίγουρα η Βασιλική- η Σκιά μιας και οι άλλοι θαρρώ έκαναν πολλά λάθη στο ‘σενάριο’. Ειδικά το γεγονός πως ο Τάσος και η Ελπίδα βασίζονταν σε ένα τετράχρονο και του έδιναν απλά οδηγίες, χωρίς να το προστατέψουν, με ενόχλησε. Έτσι λοιπόν, ως προς τα πρόσωπα, παίρνει ένα τρία το βιβλίο μας.

 Τέλος, η ιστορία θα έλεγα πως ήταν μέτρια. Η υπέροχη ατμόσφαιρα ήταν αυτή που την ανέβαζε κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω η εξέλιξη της ιστορίας φάνηκε πολύ στημένη και ξεφύτρωναν ολοένα και περισσότερα νέα στοιχεία των χαρακτήρων προκειμένου να τη βοηθήσουν να προχωρήσει. Ειδικά στο τέλος, ένιωσα σαν κάποια γεγονότα να ήταν προδιαγεγραμμένα και κάπου χάθηκα μεταξύ ζωντανών και σκιών. Η λύση του προβλήματος ήταν εκεί, μπροστά στους γνώστες και κανένας δεν έκανε τίποτα. Δε θα σχολιάσω καν το γεγονός ότι σε ένα μικρό χωριό κανείς δεν ήξερε, δεν είχε καν την υποψία, ότι το αρχοντικό ήταν στοιχειωμένο, άσχετα που τα ζώα δεν πλησίαζαν και άνθρωποι ανά τα χρόνια εξαφανίζονταν. Συνολικά δεν ήταν κακή αλλά δεν ήταν και τέλεια, για αυτό και στο κομμάτι «ιστορία» έχουμε άλλο ένα τρία.

 Ήταν ένα βιβλίο που με κέρδισε καθαρά λόγω της δυνατότητας του συγγραφέα να σε μεταφέρει στην κατάσταση, ένα καλοστημένο χάλοουιν, σκοτάδι και όλα γύρω σου τρομακτικά. Σας προτείνω να το διαβάσετε άφοβα μέρα-νύχτα γιατί το βιβλίο ήταν πολύ καλό, οι υπόλοιποι ήταν υπερβολικοί με τα σχόλια που έκαναν με αποτέλεσμα να έχουμε υψηλές απαιτήσεις!

 Τελική βαθμολογία: 4 αστέρια.

 Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Νατάσα Καραμανλή & Χαρά Χρυσάφη- Τα σ’ αγαπώ πεθαίνουν στην αγχόνη

1998CAM_2020_02_21_13_15_04_FN

Συγγραφέας: Νατάσα Καραμανλή- Χαρά Χρυσάφη

Τίτλος: Τα σ’ αγαπώ πεθαίνουν στην αγχόνη

Εκδότης: Εκδόσεις Grotesque

Τιμή: 13.00€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Είμαι πίσω με ένα βιβλίο φανταστικής επιστολογραφίας, σε συνεργασία δύο συγγραφέων γένους θηλυκού, το οποίο είναι το δεύτερο αγαπημένο μου μετά από το «Το γράμμα μιας άγνωστης» του Τσβάιχ. Μάλιστα, νιώθω πως αυτή η κατάταξη, έγινε πριν το διαβάσω, γνωρίζοντας μόνο την κατηγορία και το θέμα και αυτό γιατί μου έβγαζε τον ίδιο ‘πόνο’ με το πρώτο αγαπημένο μου.

 Από το οπισθόφυλλο (θα σας κερδίσει..):

 «Αγαπημένη, βάλε το χέρι σου εκεί που κοιμάται ο χρόνος, τρύπωσε στη φωλιά του και ξύπνησε τον. Σπρώξε τον, απείλησε, ζόρισε τον, γρήγορα να κυλήσει, σε παρακαλώ. Όσο πιο αργά θα φεύγουν οι νύχτες δίχως τη μυρωδιά σου στο λαιμό μου, τόσο πιο βαθιά στη δυστυχία θα βυθίζομαι. Προσεύχομαι στο θεό σου να μας λυπηθεί και να καταλύσει τα σύνορα που μας κρατούν φυλακισμένους. Σ’ αγαπώ, Σιμόν. Μέχρι να τελειώσει ο χρόνος.

 Μη φοβάσαι, αγάπη μου. Θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και η ιστορία μας θα ‘ναι ένα βιβλίο γεμάτο στιγμές. Σταματημένες στιγμές του χρόνου, ακριβώς εκεί που μαθαίνει η αγάπη το ρόλο της. Ακριβώς εκεί που ο έρωτας δεν έχει επίλογο, ούτε πρόλογο, μόνο κυρίως θέμα. Κι εσύ είσαι το κυριότερο μου θέμα. Μη φοβάσαι, μοίρα μου. Είσαι μια ανεξίτηλη μελάνη που έχει ποτίσει κάθε χάρτινη μου φλέβα. Είσαι ένα σημείωμα Τζέιμς, κι εγώ ο παραλήπτης του.»

 Για να γίνει αντιληπτό ΠΟΣΟ πολύ μου άρεσε το βιβλίο, θα σας πω ότι ακόμα και την ώρα που πληκτρολογούσα το οπισθόφυλλο ένιωθα συγκίνηση. Ένιωθα την ανάγκη να το διαβάσω ξανά από την αρχή. Να ταξιδέψω πάλι στο Παρίσι, στη Βιέννη και όπου αλλού υπήρξαν ο Τζέιμς και η Σιμόν.

 Ο έρωτας των πρωταγωνιστών είναι απαγορευμένος, ο Τζέιμς είναι συγγραφέας και η Σιμόν μια φανατική αναγνώστρια του. Μάλιστα, καταλαβαίνουμε πως υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ τους αλλά ακόμα κι αν δεν είμαι υπέρ, το συναίσθημα τους με παρέσυρε, με αποτέλεσμα να την αποδεχτώ.

Αν μπορούσες μόνο για λίγο να μπεις στους βολβούς των ματιών μου και να δεις πως σε βλέπω, ίσως και να τρελαινόσουν!

 Ο Τζέιμς με εκνεύρισε, ξέρει να παίζει με τις λέξεις, είναι έμπειρος στον έρωτα, ξέρει να σε παρασύρει με τα γράμματα του αλλά δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει το όνομα του και την καριέρα του. Λατρεύει όμως τη Σιμόν κι εκεί ξεχνώ όλο τον εκνευρισμό μου. Είναι η μούσα του, η θεά του, η γυναίκα που περίμενε όλη του τη ζωή. Τα λόγια που της λέει, είναι λόγια που κάθε γυναίκα θα ήθελε να ακούσει και κυρίως να ξέρει ότι τα προκαλεί σε έναν άντρα.

Θα είμαι εδώ με την ίδια κοψιά του συγγραφέα που σε λαχτάρησε πιο πάνω από την έμπνευση του…Θα νικήσω, Σιμόν μου, γιατί αυτό που είσαι, αυτό που είμαι γυρεύει για να προσφέρει τον έρωτα.

 Η Σιμόν είναι μια τρελά ερωτευμένη νέα γυναίκα, έτοιμη να θυσιάσει τα πάντα για τον έρωτα της. Τα συναισθήματα της ξεκινάνε πρώτα από το έργο του Τζέιμς θαρρώ και μετά από τον ίδιο, ωστόσο αυτό δεν αλλάζει την ποιότητα τους, είναι αγνός, ατόφιος ΕΡΩΤΑΣ!

Το γεγονός ότι το βιβλίο αποτελείται από επιστολές των δύο είναι κάτι που με κέρδισε. Λατρεύω την αλληλογραφία και θα ήθελα να ζω στην εποχή αυτή και να επικοινωνώ με τον έρωτα μου με αυτό το μέσο (αρκεί βέβαια να μου έγραφε ότι ο Τζέιμς χαχα). Αγάπησα στο βιβλίο αυτό το έντονο συναίσθημα εξαιτίας του ανεκπλήρωτου. Ο πόνος της έλλειψης, η ανάγκη των κορμιών, των άκρων των δακτύλων να ακουμπήσουν τον έρωτα. Εκτίμησα αφάνταστα την ύπαρξη του σαρκικού πόθου μέσα στην αλληλογραφία, ήταν ειλικρινές και απέφυγε να γίνει μελό.

Είμαι μια μόνη φιγούρα σε καρτ ποστάλ. Είμαι ένα άδειο σπίτι, Τζέιμς. Είμαι αυτή που πάντα θα ‘χω ένα ποτήρι δίπλα στο ουίσκι μου, ένα πιρούνι πάνω στο τραπέζι, μια οδοντόβουρτσα πάνω στο νιπτήρα…. Σου λείπω πολύ, όμως εμένα μου λείπεις ανυπόφορα… Δεν έχουμε ούτε μια φωτογραφία να ξεγελώ τα μάτια μου. Δύο φιγούρες σε καρτ ποστάλ. Δύο. Τούτος ο ποταπός αριθμός μου λείπει για να λύσω τη ριμάδα την εξίσωση.

 Το διάβασα φωναχτά όπως τον Τσβάιχ, ένιωσα σαν να διάβαζα Τσβάιχ, το λάτρεψα όπως και αυτό του Τσβάιχ! Θα σας έχω ενδιάμεσα, μικρά αγαπημένα αποσπάσματα και σας εκλιπαρώ να το διαβάσετε. Όλοι θα θέλαμε μια τέτοια ανταλλαγή αλληλογραφίας!

Τελική βαθμολογία: 5 αστέρια

 Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi