Παιδικό βιβλίο part_7

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Το καλοκαίρι ήρθε, τα σχολεία έκλεισαν και τα παιδιά έχουν άπλετο χρόνο για γέλια, παιχνίδια, σκανταλιές και ΔΙΑΒΑΣΜΑ! Έτσι σήμερα είμαι πίσω με δύο προτάσεις βιβλίων από τις Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική.

  • Σταυρούλα Παγώνα- Οι περιπέτειες της βούλας στο Κόκκινο Βιβλίο

1998CAM_2019_06_18_20_23_41_FN«Η Βούλα, μια μικρή μαύρη κουκκίδα,
έχει χαθεί στις σελίδες του Κόκκινου Βιβλίου.
Πώς βρέθηκε εκεί; Και από ποια εικόνα του έχει φύγει;
Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να το ανακαλύψει.
Να ταξιδέψει στις σελίδες του!
Στο ταξίδι της αυτό θα γνωρίσει τα πλάσματα του βιβλίου,
θα ζήσει περιπέτειες, θα κάνει φίλους…
Θα βρει όμως πού πραγματικά ανήκει;«

 Είναι από τα πιο ευφυή παραμύθια που έχω διαβάσει, με το πιο όμορφο μήνυμα. Όλοι ανήκουμε κάπου και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ψάξουμε να βρούμε που. Δε θα είναι όλα εύκολα στην πορεία αλλά ξέρετε υπάρχει και το κλισέ του Καβάφη «Δεν έχει σημασία ο προορισμός αλλά το ταξίδι». Ήρθε η ώρα τα παιδιά με αυτό το υπέροχο βιβλίο να μάθουν πως στη ζωή πολλές φορές μπορεί να είμαστε ξένοι κάπου αλλά να περνάμε υπέροχα και αυτό δεν πρέπει να μας στενοχωρεί ή να μας τρομάζει γιατί στο τέλος όλοι βρίσκουμε αυτό που μας αξίζει, καταλήγουμε εκεί που ανήκουμε! Ναι, όλα αυτά είναι πολύ ρομαντικά, αλλά το παιδί πρέπει να βρει μια πηγή δύναμης στη ζωή. Επίσης, αυτό το παραμύθι είναι η τέλεια αφορμή για να διαβεβαιώσουμε το παιδί μας για τη θέση του στην οικογένεια, πως ανεξαρτήτως των συνθηκών αυτό θα ανήκει πάντα στην οικογενειακή μας φωλιά!

 Τέλος, αξίζει να σημειωθεί η υπέροχη εικονογράφηση! Θα πίστευε κανείς ότι αυτό είναι ένα προωθητικό παιχνίδι αλλά ειλικρινά αν μπείτε σε ένα βιβλιοπωλείο και ξεφυλλίσετε τα παραμύθια των εκδόσεων, θα εντυπωσιαστείτε. Ένα επίσης λοιπόν όμορφο, εικονογραφικά και εννοιολογικά παραμύθι είναι και το επόμενο.

  • Θεοφάνης Θεοφάνους- Αριάδνη, Η νύχτα των πεφταστεριών

front Στην πρώτη σελίδα κιόλας αυτού του παραμυθιού βρίσκουμε το σημαντικό μήνυμα του:

Να χαίρεστε με τη χαρά των άλλων!

Τα παιδιά είναι γνωστό πως χαρακτηρίζονται έντονα από το αίσθημα της ζήλιας. Παίρνει μια καινούργια κορδέλα η Ελένη και η Μαρία σκάει τους γονείς της στο σπίτι που δεν έχει κι αυτή μία. Αυτή η κατάσταση αναπτύσσεται μεγαλώνοντας και φτάνουμε μεγάλοι άνθρωποι πια, να ζηλεύουμε τους γύρω μας και κατηγορώντας τον ίδιο μας τον εαυτό για όποια αναποδιά μας φέρνει η ζωή. Η στάση αυτή όμως δεν περιορίζεται στις αναποδιές, μένουμε ανικανοποίητοι ζηλεύοντας τις ζωές των άλλων και αφήνοντας τη δική μας ανεκμετάλλευτη. Η Αριάδνη είναι ικανή να διδάξει στα παιδιά πως μέρος της ευτυχίας μας οφείλεται και στην ευτυχία των γύρω μας.

«Όσα κι αν πέφτουν αστέρια,
μοναχά ένα χρειάζεσαι
για ν’ αλλάξεις τον κόσμο.

Η Αριάδνη, μια έμπειρη και γρήγορη αραχνομοδίστρα,
αργούσε να επιλέξει τι θα ήθελε από ένα πεφταστέρι.
Πάντα κάποιος την προλάβαινε.
Ποτέ, κανένα της όνειρο δεν γινόταν πραγματικότητα.
Μια μέρα, όμως, που ο θυμός της έκανε γκλιν γκλον
και η καρδιά της τικ τακ,
η Αριάδνη αποφάσισε να πλέξει ένα τεράστιο δίχτυ και…«

 Τέλος, να σημειωθεί πως το βιβλίο περιλαμβάνει δραστηριότητες από την νηπιαγωγό Μελίνα Ιντζέ.

 Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Advertisements

My secret book

Καλημέρα φίλοι μου!

 Σήμερα είμαι πίσω με ένα άρθρο αναδρομής στο παρελθόν, ένα άρθρο ευχαριστήριο καθώς και ένα άρθρο που θα ξεκαθαρίζει το μέλλον αυτού του blog.

 

 Όταν ξεκίνησα να αρθρογραφώ, δεν είχα ιδέα για την ανταπόκριση που θα έχουν τα κείμενα μου. Το γεγονός αυτό με οδήγησε στην απόφαση να μοιράζομαι και σκέψεις μου πέρα από κριτικές βιβλίων. Ειδικά δε όταν διοργάνωσα το πρώτο μου giveaway στο instagram ένιωσα πως ανταποδίδω αυτή την αποδοχή. Αυτές τις 2 φωτογραφίες λοιπόν τις έχω ξεχωρίσει γιατί δεν κρύβουν κανέναν επαγγελματισμό, είναι λήψεις της στιγμής στην ανάγκη μου να ενταχθώ σε αυτή την κοινότητα, να σας παρουσιάσω τι διαβάζω και να σας ευχαριστήσω για την προτίμηση σας.

 Δεν υπήρχαν μόνο θετικά αισθήματα, ροζ σύννεφα και καρδούλες στην κατάσταση αυτή. Υπήρχε αχαριστία, υπήρχε ειρωνεία, ασυνεννοησία αλλά η ομορφιά, η έμπνευση, η ευγένεια και η φιλία (τολμώ να πω) ήρθαν και κάλυψαν το οτιδήποτε αρνητικό. Θεωρώ πως το bookstagram με έκανε πιο δημιουργική, πιο εκφραστική, πιο κοινωνική και με έκανε να αναγνωρίσω τι αξίζω και τι μπορώ να διεκδικήσω.

 Το άρθρο αυτό λοιπόν το γράφω για να σας ανακοινώσω ότι πλέον οι δημοσιεύσεις που θα ανεβαίνουν θα είναι αισθητά λιγότερες (θα παλέψω για βδομάδα παρά βδομάδα) διότι ξεκίνησα κάτι νέο στη ζωή μου (το διδακτορικό μου είναι αυτό) το οποίο απαιτεί χρόνο και μελέτη. Αποφάσισα λοιπόν στο άμεσο μέλλον να κλείσω τις εκκρεμότητες μου με τους εκδοτικούς που συνεργάζομαι και να πορευτούμε σε ένα διαφορετικό χρονοδιάγραμμα αν και οι ίδιοι συμφωνήσουν.

 

 Ήθελα λοιπόν κάπου εδώ να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στις εκδόσεις Διόπτρα, Ελκυστής, Ελληνοεκδοτική, Κλειδάριθμος, Μίνωας, Παπαδόπουλος, Παρά Πέντε, Πατάκη, Πηγή-iwrite και σε όλους του συγγραφείς που με εμπιστεύτηκαν στέλνοντας μου τα έργα τους.

 Επίσης, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους λογαριασμούς: dok_creations, fancy owlJoin the boho side και Mint Stitch για την όμορφη συνεργασίας μας. Ελπίζω στο μέλλον να μας δοθεί ξανά η ευκαιρία για νέα όμορφα πράγματα.

IMG_20180114_124526-01

 Τέλος, θα ήθελα να σας πω πως οι συνεργασίες είναι μία ευλογία, ειδικά για τους βιβλιοφιλικούς λογαριασμούς που χρειάζονται νέο υλικό προς παρουσίαση. Ωστόσο, οι συνεργασίες είναι ΕΥΘΥΝΗ. Ευθύνη απέναντι σε όλους όσους εργάστηκαν για να έρθει ένα βιβλίο στα χέρια σου. Δεν μπορεί να είναι απλά ένα ακόμα βιβλίο στη λίστα με τα αδιάβαστα, δεν μπορεί να είναι ένα βιβλίο ακόμα με κακή βαθμολογία. Για όλους εσάς λοιπόν που επιδιώκετε μία συνεργασία πρέπει να είστε τυπικοί, ειλικρινείς και ταυτόχρονα ευγενικοί. Δε χρειάζεται να χαϊδέψετε κανενός τα αυτιά, δε χρειάζεται να κοροϊδέψετε κανέναν αναγνώστη σας αρκεί να πείτε την αλήθεια όμορφα. Έτσι κι αλλιώς η άποψη μας για ένα βιβλίο είναι καθαρά προσωπική και η κριτική μας καθαρά ερασιτεχνική. Προσωπικά έτσι λειτούργησα όλο αυτό το διάστημα και έτσι θα συνεχίσω και στο μέλλον.

IMG_20180310_113955-02

 Κάπου εδώ θα κλείσω αυτό το άρθρο λέγοντας πως τίποτα δεν τελειώνει, απλά τα άρθρα θα είναι ακανόνιστα στο χρόνο. Την επόμενη εβδομάδα θα ανέβει κανονικά κριτική βιβλίου και βλέπουμε ανάλογα με το ρυθμό ανάγνωσης. Θα μπορούσα να ανεβάζω κάθε βδομάδα, ναι, αλλά τότε θα διάβαζα με το ζόρι και είναι κάτι που δε θέλω. Ευχαριστώ θερμά για την κατανόηση. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς.

ypografi

 

The handmaid’s tale part 1 (spoiler alert!!)

Καλημέρα φίλοι μου!

Αυτό το άρθρο ήθελα καιρό να το γράψω αλλά το απέφευγα. Με αφορμή τη σειρά ‘The handmaid’s tale’ όμως αυτή η ανάγκη υπερίσχυσε και έβγαλε στην επιφάνεια σκέψεις που κάνω εδώ και πολύ καιρό. Σε αυτό το πρώτο μέρος θα ήθελα να σας παρουσιάσω τους πρωταγωνιστές της σειράς, να σχολιάσω τη συμπεριφορά τους, τον χαρακτήρα τους και ενδεχομένως μέσα από όλα αυτά να καταλάβετε τι πιστεύω εγώ για κάποια ζητήματα που θίγονται.

 

Θα ξεκινήσω από μια μικρή εισαγωγή στην υπόθεση της σειράς. Όλα ξεκινούν με την Αμερική ενός άλλου 2017, όπου άνδρες και γυναίκες πια δεν μπορούν να κάνουν εύκολα παιδιά. Οι περισσότεροι είναι στείροι και όταν εν τέλει κάποιοι καταφέρνουν να αποκτήσουν ένα πολυπόθητο θαύμα, τις περισσότερες φορές αυτό δε διαρκεί για πολύ. Με αλλά λόγια, ακόμα κι αν συμβεί η γονιμοποίηση, είτε η κύηση διακόπτεται είτε το βρέφος δεν επιβιώνει. Ενώ τα σημάδια υπάρχουν από καιρό, έπειτα από ένα πραξικόπημα, όλες οι γόνιμες γυναίκες αρπάζονται μαζί με τα παιδιά τους. Τα τελευταία πηγαίνουν σε άτεκνες οικογένειες πλουσίων ενώ οι μητέρες πηγαίνουν κι αυτές σε αντίστοιχα σπίτια ως υπηρέτριες. Ωστόσο δεν προσφέρουν οικιακές υπηρεσίες αλλά σεξουαλικές, αφού βιάζονται μέσω μίας ‘τελετής’ από τα αφεντικά τους με σκοπό να κυοφορήσουν το παιδί της πλούσιας μα χωρίς παιδιά οικογένειας. Όλο το ζήτημα δεν αφορά μόνο την πολιτική θέση μιας χώρας των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά διαθέτει στο μεγαλύτερο βαθμό θρησκευτικό και κοινωνικό χαρακτήρα.

Ο φόβος που ένιωσα βλέποντας τη, ήταν κατά πολύ μεγαλύτερος από εκείνον όταν διάβαζα το 1984 του μεγάλου Τ. Όργουελ. Είναι αυτός ο χαρακτήρας του δυστοπικού που όλα σου μοιάζουν τόσο οικεία. Είναι που συνέπεσε και το γεγονός με τις αμβλώσεις στην Αλαμπάμα. Ο κόσμος μας πλέον δεν φαντάζει καλύτερος σε σχέση με όσα δείχνουν στις ταινίες, είναι γεγονός.

Ξεκινάω λοιπόν με την παρουσίαση βασικών ηρώων, όχι όλων, που με έβαλαν σε σκέψεις. Ας αρχίσουμε από τη βασική πρωταγωνίστρια, την Τζουν ή αλλιώς Όφρεντ. Η Τζουν είναι αρχισυντάκτρια σε έναν εκδοτικό, είναι παντρεμένη με τον Λουκ και έχουν ένα παιδί, την Χάνα. Ουσιαστικά είναι αυτή που μας διηγείται τα γεγονότα. Η Τζουν από το πρώτο επεισόδιο μας δίνει να καταλάβουμε ότι οι αλλαγές στο πολιτικό σύστημα πέρασαν σιγά σιγά, απλά οι ίδιοι δεν έδωσαν την πρέπουσα σημασία. Ακύρωσαν τους τραπεζικούς λογαριασμούς των γυναικών, κατέκριναν τις παρέες μεταξύ γυναικών, τις απέλυσαν από τη δουλειά. Η Τζουν στη σειρά είναι μία γυναικά που φαίνεται να έχει μεγαλώσει σε μονογονεϊκή οικογένεια, με μια μητέρα καριέρας και φεμινίστρια. Έχει δυναμικό χαρακτήρα, ξέρει να χειρίζεται τις καταστάσεις, δε φοβάται να ρισκάρει, ασκεί επιρροή, αγαπάει και αγαπιέται. Κάπου εδώ στην ιστορία μπαίνει ο Νικ, το ‘μάτι’. Αυτοί οι δύο ενώνονται για πρώτη φορά με τις ευχές της κυρίας του σπιτιού προκειμένου η Τζουν να μείνει έγκυος. Δεν ξέρω αν ερωτεύτηκαν πάντως αγαπιούνται δυνατά. Κάποια στιγμή η ίδια δηλώνει πως  «στο σπιτικό αυτό (των Γουοτερφορντ) ο καθένας γαντζώνεται από την αγάπη οπουδήποτε κι αν τη βρει». Έτσι και η Τζουν γαντζώθηκε στην αγάπη του Νικ και αποκτούν το παιδί που είναι να δώσουν στην οικογένεια της Σερένα και του Φρεντ. Δεν ξέρω πως αλλά θεωρώ τόσο αυθεντική αυτή την αγάπη. Ναι, η Τζουν είναι παντρεμένη με τον Λουκ, έχει μοιράσει την καρδιά της στα δύο αλλά πιστεύω είναι ο μόνος τρόπος για να μείνει συγκροτημένη, να μη χάσει τα λογικά της και παραδοθεί σε όλο αυτό. Η αγάπη αυτή της δίνει δύναμη να αγωνίζεται ενάντια σε όλη αυτή την κατάσταση. Και ο Νικ βέβαια, ξεπερνάει τον εαυτό του. Ενώ είναι μέρος του συστήματος παίρνει συνέχεια το ρίσκο, τη βοηθάει να δραπετεύσει ΔΥΟ φορές, την έχει βοηθήσει να περάσει γράμματα άλλων γυναικών στον έξω κόσμο και την προστατεύει με τον τρόπο του. Προσωπικά όταν τον βλέπω λέω «Νικ είσαι διαμάντι!». Οι συγκεκριμένοι δύο είναι ένα ωραίο δυναμικό ζευγάρι, είναι το κάτι ρομαντικό μέσα στα σκ… του συστήματος.

 Και ερχόμαστε στην οικογένεια Γουότερφορντ, για την οποία δεν έχω αποφασίσει ακόμα πως νιώθω. Μερικές φορές και η Σερένα και ο Φρεντ φέρονται με κατανόηση και τρυφερότητα και άλλες θέλω να τους κοπανήσω. Η Σερένα φαίνεται πως πριν τη δημιουργία αυτής της κατάστασης ήταν μπλεγμένη με την πολιτική, πολύ καλή ομιλήτρια με πάθος για τη δουλειά της, για τον κόσμο, για την οικογένεια της και το Θεό. Μάλλον της κακοφάνηκε όταν οι άντρες την άφησαν εκτός σχεδίου, εκτός εργασίας, στο σπίτι, να πλέκει και να περιμένει με αγωνία το παιδί της Τζουν. Η ίδια αναφέρει πως ήταν το αντάλλαγμα που ήθελε για να αποσυρθεί, ένα παιδί. Αγαπάει τρομερά τον Φρεντ, ωστόσο υπάρχουν στιγμές που τον υποβιβάζει και του υπενθυμίζει ποια τον έφερε στη θέση που είναι. Δυναμική γυναικά με ευαισθησίες παράλληλα. Απέναντι στην Τζουν κρατάει μία περίεργη στάση, ορισμένες φορές είναι δίπλα της, της φέρεται όμορφα και ευγενικά και άλλες λυσσάει να την πληγώσει. Φαίνεται ότι και η ίδια δεν αντέχει την όλη κατάσταση και έχω την εντύπωση ότι θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή της υπόθεσης.

Ο Φρεντ είναι ίδιος χαρακτήρας, πως λέμε κύλισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι; Αυτό που με εκνευρίζει στον ίδιο είναι πως το παριστάνει πιστός και τίμιος (πληγώνοντας και την Τζουν και τη Σερένα) αλλά άμα είναι για την ικανοποίηση του, δε χαμπαριάζει. Είναι από τους τύπους που έχει γοητευθεί από την εξουσία. Μερικές φορές όμως τη χρησιμοποιεί, βοηθώντας τους γύρω του. Όπως όταν άφησε την Τζουν να συναντήσει τη Χάνα…αφού το προηγούμενο βράδυ τη βίασε… Είδατε που είναι δύσκολο να αποφασίσεις αν τους συμπαθείς ή όχι; Ο Φρεντ φαίνεται να ενδιαφέρεται για την Τζουν, παρόλα αυτά δε θέλει να εκτεθεί στο σύστημα λόγω της αδυναμίας του και η αλήθεια είναι έχει αυτοέλεγχο.

 Οι συνθήκες στη σειρά είναι πολύ σκληρές. Δε φτάνει που οι γυναίκες χάνουν τον έλεγχο της ζωής τους, του σώματος τους, με κάποιες χαζές θείες (όνομα και πράγμα) να τις μαθαίνουν τι θέλει ο Θεός, έχουν και επιτήρηση κατά την έξοδο τους. Το λες και δικτατορία όλο αυτό, μια δικτατορία με βάση της τη θρησκεία. Γενικά, και στην πραγματική ζωή, με ενοχλεί αφάνταστα να γίνονται σχόλια για την πίστη των άλλων. Στο ‘The handmaid’s tale’ έχουμε τις αμαρτωλές γυναίκες που πρέπει να μάθουν τον σκοπό για τον οποίο της έπλασε ο Θεός, δηλαδή να κάνουν παιδιά, ανεξαρτήτως των συνθηκών, δηλαδή παρακάμπτοντας τον βιασμό! Θεωρώ πως η σύγχρονη ζωή μας δείχνει πως προς τα εκεί κινούμαστε, αν όχι στην Ευρώπη σίγουρα στις Η.Π.Α. Αλλά αυτό θα το θίξουμε στο part 2 το οποίο θα διαβάσετε σύντομα.

 Θα περιμένω σχόλια σας για τη σειρά, γιατί αυτό το άρθρο απευθύνεται σε εσάς που το έχετε δει. Τέλος, η ιστορία βασίζεται στο βιβλίο της Μάργκαρετ Άτγουντ «Η ιστορία της θεραπαινίδας» που κυκλοφορεί από εκδόσεις Ψυχογιός και μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ.

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Κ. Αθανασιάδης, Β. Γιαννίσης, Χ. Παπαδημητρίου, Δ. Σίμος- Αποκάλυψη

IMG_20190524_110035-01

Συγγραφέας: Κ. Αθανασιάδης, Β. Γιαννίσης, Χ. Παπαδημητρίου, Δ. Σίμος

Τίτλος: Αποκάλυψη

Εκδότης: Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Τιμή: 15.98€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Αυτή η κριτική άργησε να ανέβει γιατί το βιβλίο με το που το τελείωσα το δάνεισα (ναι! δανείζω κιόλας που και που) και προφανώς δεν είχα κρατήσει σημειώσεις για να μπορώ να σας εκφράσω την ολοκληρωμένη άποψη μου. Για ένα πράγμα να είστε βέβαιοι, το βιβλίο αυτό είναι πραγματική αποκάλυψη, αποκάλυψη μιας ομάδας συγγραφέων που μπορούν να γράφουν εξαιρετικά και ως σύνολο!

 Το οπισθόφυλλο:

«Η μουντή Αθήνα ετοιμάζεται να υποδεχτεί τις Γιορτές. Ωστόσο, κάποιος άγνωστος, κρυμμένος στις σκιές του παρελθόντος, έχει άλλα σχέδια στο μυαλό του. Κι αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο μυαλό. Τα εγκλήματα θα διαδεχτούν το ένα το άλλο, κάνοντας την πόλη να τρέμει από τον φόβο για τη συνέχεια. Τελετουργικοί φόνοι απόλυτης σκληρότητας και εκδίκησης θα ενώσουν στον θάνατο ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Ή μήπως έχουν;

Η Αστυνόμος Αΐντα Μητροπούλου, με τη βοήθεια του Υπαστυνόμου Δώρη Μανουστάκου, θα προσπαθήσουν να ξετυλίξουν το κουβάρι των αλλεπάλληλων ερωτημάτων, έχοντας την απροσδόκητη βοήθεια του απομονωμένου στο σπίτι του ρεπόρτερ Παύλου Βαφειάδη. Όμως ο αιματοβαμμένος Ιππότης θα είναι πάντα ένα βήμα μπροστά.

Και δεν θα έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη.»

 Θα ξεκινήσω από την ιστορία η οποία περιέχει τα πιο σκληρά εγκλήματα που έχω διαβάσει στην ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αλλάξει η στάση μου ‘διαβάζω κάτι που μπορεί να συμβεί στην πραγματικότητα’ διότι πια οι δολοφονίες δε γινόταν στη Γαλλία και στην Αμερική αλλά στην μικρή μας Αθήνα. Όσο το έγκλημα είναι μακρυά από το ‘σπίτι μας’ είναι ωραία αλλά να που τώρα σε κάθε αράδα που διάβαζα ευχόμουν να μην συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο σε άνθρωπο. Είναι από τις λίγες φορές που φοβήθηκα, κυρίως στο μπάνιο (όσοι το έχετε διαβάσει θα με καταλάβετε). Τα γεγονότα συνέβαιναν τόσο γρήγορα που ήμουν μόνιμα σε μία υπερένταση. Μόνο μία στιγμή εκνευρίστηκα απίστευτα πολύ, εκεί που ο Ιππότης πάει να σκοτώσει μια γυναίκα και η αστυνόμος λέει «Ψηλά τα χέρια!» whaaaaaaaat? Ο άλλος έχει κάνει τόσα και τόσα πυροβόλησε τον σε όλο του το σώμα να μην μπορεί να πάρει τα πόδια του! #σκληρηmysecretbook

 Θα ήθελα πριν κλείσω αυτό το άρθρο να σχολιάσω και λίγο τους πρωταγωνιστές. Νομίζω, είναι η πρώτη φορά που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον όλα τα βασικά πρόσωπα. Συνήθως εστιάζω σε έναν, το πολύ δύο και σας γράφω μερικά πράγματα γι’ αυτόν. Εδώ έχω άποψη για όλους.

  • Ιππότης: Το εν λόγω πρόσωπο το ξεχώρισα για την αυθεντικότητα των εγκλημάτων που διέπραξε. Αν και ανατριχιαστικά είχαν κάτι το θεατρικό.
  • Αστυνόμος Μητροπούλου: Την αγαπώ! Είναι το αφεντικό που θες και ταυτόχρονα δε θες να έχεις γιατί μπορεί να σε ξεχ…..ι πατόκορφα. Έγινε δυναμική γιατί δεν είχε άλλη επιλογή εκτός κι αν προκύψει μια νέα προοπτική στην πορεία…
  • Δώρης Μανουστάκος: Αν και είχε όλα τα χαρακτηριστικά που μπορεί να σε εκνευρίσουν σε ένα συνάδελφο, μου έβγαλε μία ευαισθησία.
  • Παύλος Βαφειάδης: Από τις λίγες φορές που ο τύπος δεν εμποδίζει το έργο της αστυνομίας ολοκληρωτικά. Ο Βαφειάδης έχει μία γοητευτική ευφυΐα όμως αυτό το δημοσιογραφικό ‘χώνομαι παντού’ και ‘οι δημοσιογράφοι κάνουν καλύτερα τη δουλεία της αστυνομίας’ με ξεπερνάει.

Κλείνοντας, θα ήθελα απλά να αναφέρω πως η ελληνική αστυνομική λογοτεχνία υπάρχει και είναι υψηλού επιπέδου, να μην την αδικείτε!

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Καίτη Οικονόμου- Ο κήπος με τις μουριές

1998CAM_2019_05_30_18_58_27_FNΣυγγραφέας: Καίτη Οικονόμου

Τίτλος: Ο κήπος με τις μουριές

Εκδότης: Εκδόσεις Ψυχογιός (νέα έκδοση)

Τιμή: 16.60€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

Καλημέρα φίλοι μου!

 Ξεκινάω να γράφω αυτό το άρθρο δύο ώρες αφού έχω τελειώσει το βιβλίο της κυρίας Οικονόμου, που ξέρετε πόσο αγαπώ.

 Αρχικά θα ήθελα να αναφερθώ στο γεγονός  πως τα βιβλία της συγγραφέως τα διαβάζω σε χρόνο ρεκόρ. Είναι η μοναδική που το έχει καταφέρει αυτό σε μόνιμη βάση. Το συγκεκριμένο βιβλίο μου πήρε συνολικά λιγότερο από 14 ώρες, με πολλές συγκινήσεις και ένα ασταμάτητο σφίξιμο στο στομάχι. Αλλά ας ξεκινήσουμε πρώτα με λίγα λόγια για την ιστορία, από το οπισθόφυλλο.

«Ο Νίκος δεν ήταν για τη Λίνα ένα απλό γειτονόπουλο που έπαιζε μαζί του στην αυλή με τις μουριές. Ήταν η πρώτη της αγάπη. Και, πριν από αυτό, ήταν ο μυστικοσύμβουλος και μέντοράς της, καθώς την περνούσε εννέα ολόκληρα χρόνια και στα μάτια της φάνταζε παντογνώστης. Αργότερα, όταν η εφηβεία ωρίμασε το νεανικό της κορμί, ο Νίκος της έμαθε τα μυστικά του έρωτα και του πάθους. Λίγο μετά όμως, στα δεκαοχτώ της χρόνια, η Λίνα πέρασε από την απόλυτη ευτυχία στην απόλυτη απελπισία, όταν εκείνος την εγκατέλειψε γνωρίζοντας ότι στα σπλάγχνα της μεγάλωνε το παιδί τους. 

Οι δοκιμασίες της όμως δε σταμάτησαν εκεί. Μια σειρά από ανείπωτες τραγωδίες και απώλειες αγαπημένων προσώπων ρήμαξαν τα νιάτα της, την πέταξαν στην ορφάνια και την άφησαν ολομόναχη και αβοήθητη, να πρέπει να σταθεί όρθια για να θρέψει το πλάσμα που είχε φέρει στον κόσμο. 

Η Λίνα μάτωσε από τη σκληρή δουλειά αλλά, εφτά χρόνια αργότερα, στεκόταν επιτέλους στα πόδια της κι ένας καινούργιος έρωτας φώτισε με το λαμπερό του φως τη μαυρισμένη της καρδιά. Η τύχη είχε αρχίσει επιτέλους να της χαμογελά. 

Και τότε, έκανε ξαφνικά την εμφάνισή του και πάλι ο Νίκος, διεκδικώντας ξανά την καρδιά της και το παιδί του.»

 Ειλικρινά από την 94 σελίδα κιόλας άρχισα να βουρκώνω, με αυτό τον έρωτα και με το σκληρό του πρόσωπο απέναντι στην δεκαεφτάχρονη Λίνα. Σε ολόκληρο το βιβλίο η πρωταγωνίστρια αναδεικνύεται σε πρότυπο, έφηβης, γυναίκας, μητέρας! Κι ενώ της δίνεται μία δεύτερη ευκαιρία με τον κύριο Μαντά, επιστρέφει ο Νίκος και όλα φαίνεται να γκρεμίζονται.

 Δε θέλω να επεκταθώ πολύ στα γεγονότα γιατί είμαι έτοιμη να σας γράψω όλη την ιστορία και να αποθεώνω τον Μαντά ενώ θα ‘σταυρώνω’ το Νίκο απλά θα ήθελα το βιβλίο να τελείωνε στη σελίδα 469. Οι δύο τελευταίες σελίδες, έκαναν ένα καθαρό πεντάρι να πέσει στα τέσσερα αστέρια.

 Συνολικά όμως, ήταν ένα βιβλίο με πολύ αγάπη, πολύ πόνο, πολύ σκληρότητα, πολύ δάκρυ και αρκετό έρωτα. Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την κυρία Οικονόμου βασίλισσα του αισθηματικού μυθιστορήματος γιατί είναι η μοναδική που καταφέρνει από τις πρώτες σελίδες να σε πάρει από το χέρι και να σε ταξιδέψει προσφέροντας σου καθαρό συναίσθημα.

 Κλείνω αυτό το άρθρο, δηλώνοντας σας πως όταν πια διαβάσω όλα τα έργα της συγγραφέως, θα τα πιάσω ξανά από την αρχή. Ίσως τότε να ανεβάσω και ένα άρθρο με τη συνολική κατάταξη τους…στην καρδιά μου. Το βιβλία της κυρίας Οικονόμου πλέον κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός γι’ αυτό και το link σας οδηγεί στη σελίδα τους και όχι σε αυτή των εκδόσεων Ωκεανίδα!

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Ελευθερία Μεταξά- Τα τρία πρόσωπα της Εκάτης

1998CAM_2019_05_26_14_01_15_FN

Συγγραφέας: Ελευθερία Μεταξά

Τίτλος: Τα τρία πρόσωπα της Εκάτης

Εκδότης: Εκδόσεις Μίνωας

Τιμή: 16.99€

Θα το βρείτε: – (σύντομα στη νέα σελίδα των εκδόσεων).

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

 

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Είμαι πίσω με ένα βιβλίο που διάβασα το Πάσχα, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο του, θυμίζει (και θα μπορούσε να γίνει) κινηματογραφική ταινία.

 Λίγα λόγια για το βιβλίο:

«Ο Απόλλωνας Ροδόπουλος, λάτρης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και μανιώδης συλλέκτης αρχαιοτήτων, πατώντας κυριολεκτικά επί πτωμάτων από μικρή ηλικία, κατορθώνει να εξελιχθεί σε έναν επιχειρηματία με τεράστια περιουσία, δύναμη και κύρος. Στόχος του να γίνει κυρίαρχος όλου του κόσμου. Για τον σκοπό αυτό δημιουργεί μία αίρεση πιστών στην αρχαία καταχθόνια θεότητα Εκάτη και δεν διστάζει να θυσιάσει αθώους ανθρώπους στο όνομα μιας ξεχασμένης από αιώνες θρησκείας.

Ο αστυνόμος Βαρσάμης, προϊστάμενος του Τμήματος Ανθρωποκτονιών, μαζί με την Ελληνοαυστραλή ανθρωπολόγο Μάρθα Τζόουνς προσπαθούν να ξετυλίξουν τη μυστηριώδη υπόθεση τελετουργικών φόνων… Με φόντο το νησί της Αίγινας, το άγαλμα της τριπρόσωπης Εκάτης θα σπείρει τον θάνατο, στήνοντας με μαεστρία έναν θανατηφόρο ιστό γύρω από τη Μάρθα και τον Βαρσάμη, που θα κάνουν τα πάντα για να ματαιωθεί η αρχαία προφητεία: «Όταν ματώσει η Μεγάλη Σελήνη, θα πεθάνει το παιδί με τα μάτια του λύκου που δεν βλέπουν, για να δώσει τη δύναμη στον Απόλλωνα να λούσει το σύμπαν με το φως του…».«

 Όλα ξεκινάνε με μία γυναίκα που την πιάνει η βροχή, δεν έχει ομπρέλα και κάθεται σε ένα καφέ. Όταν διαπιστώνει πως δεν έχει χρήματα πάνω της..μα αυτό είναι το λιγότερο, γιατί ξαφνικά αντιλαμβάνεται πως δεν θυμάται καν ποια είναι. Για την Μάρθα Τζόουνς το πιο θλιβερό γεγονός είναι η απώλεια των γωνιών της από ατύχημα, τι κι αν αυτό δεν είναι αλήθεια. Πόσο καθοριστικό ρόλο μπορεί να παίξει στη ζωή σου ένας αντιπαθής, εγωιστής , αρχαιοκάπηλος και αρχαιολάτρης; Ο Απόλλωνας Ροδόπουλος έχει συγκεντρώσει πάνω του όλα τα κακά χαρακτηριστικά που θα μπορούσε να έχει άνθρωπος. Τιμωρεί στο όνομα της Νέμεσις αγνοώντας πως η θεία δίκη είναι για όλους, ακόμα και για τον ίδιο.

 Ξεκινώντας το βιβλίο νιώθεις τον ίδιο αποπροσανατολισμό με τη Μάρθα. Δεν είναι η αίσθηση κινδύνου από αυτούς που την κυνηγούν, είναι η απώλεια της ταυτότητας της. Ωστόσο η ίδια είναι ένας χαρακτήρας έξυπνος, δυναμικός, ευρηματικός είναι σε όλη την υπόθεση το κλειδί, χωρίς καν η ίδια να το γνωρίζει. Είναι από τις λίγες φορές που ξεχωρίζω έναν χαρακτήρα τόσο έντονα για την ευφυΐα του. Η ίδια, καθώς και οι αναγνώστες, έρχεται μονίμως αντιμέτωπη με τα ψέματα του παρελθόντος, με κρυπτογραφημένα μηνύματα και με την αίσθηση ευθύνης για μια ζωή. Ειλικρινά θα την λατρέψετε.

 Εννοείται βέβαια πως η ιστορία θα ήταν τελείως διαφορετική χωρίς τον αστυνόμο Βαρσάμη, μια διόλου δυναμική αλλά ξεκάθαρα πατρική φιγούρα. Είναι η μοναδική φορά που έχω συνδυάσει έναν ήρωα με κάποιο υπαρκτό πρόσωπο. Έτσι λοιπόν, ο κύριος Βαρσάμης στο μυαλό μου ήταν ο ηθοποιός Θοδωρής Κατσαφάδος τον οποίο πραγματικά αγαπώ.

 Δεν θέλω να σας πω περισσότερα για το βιβλίο. Συνολικά, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία με ιστορικό-θρησκευτικό περιεχόμενο, πολύ ενδιαφέρουσες προσωπικότητες καθώς και πολύ έξυπνους γρίφους.

 Στο mysecretbook θα βρείτε έναν διαγωνισμό με δώρο δύο αντίτυπα του βιβλίου σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο!

 Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Δελίνα Βασιλειάδη- Το παιχνίδι της Αλίκης

IMG_20190508_155305-01

Συγγραφέας: Δελίνα Βασιλειάδη

Τίτλος: Το παιχνίδι της Αλίκης

Εκδότης: Κάπα εκδοτική

Τιμή: 8.48€

Βαθμολογία: ∗∗∗

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Φτάνοντας σπίτι μετά τις γιορτές, βρήκα στην πόρτα έναν φάκελο με το νέο θεατρικό έργο της κυρίας Δελίνας Βασιλειάδη. Τη συγγραφέα είχα γνωρίσει μέσω του επίσης θεατρικού της έργου «Πέρασμα» όπου στάθηκε αφορμή για να φιλοξενηθεί στην στήλη ‘meet the writer’. Στο τέλος αυτού του άρθρου θα βρείτε τα link για τα αντίστοιχα άρθρα.

 Το οπισθόφυλλο του βιβλίου είναι απλό, λιτό κι απέριττο:

«Μη μου πεις πως τώρα δεν σ’ αρέσουν τα παιχνίδια. Τόσο πολύ μεγάλωσες; Παλαιότερα έπαιζες με τις ώρες.»

 Το έργο βασίζεται στο διάλογο της Αλίκης και του συζύγου της, ή ίσως του πρώην συζύγου της, του Μάρκου. Ο Μάρκος είναι συγγραφέας και ουσιαστικά τρέχει να προλάβει τις προθεσμίες. Η βοήθεια της Αλίκης είναι ή ήταν πολύτιμη. Τι γίνεται όμως όταν είσαι εντελώς μόνος σε κάτι που έχεις μάθει να σε στηρίζουν συνεχώς; Τι γίνεται όταν αξίζεις αυτή την …εγκατάλειψη η οποία δεν έχει να κάνει μόνο με τα πρόσωπα αλλά και με τις πράξεις σου;

 Είναι από τα χαρακτηριστικά της γραφής της συγγραφέως. Διαβάζοντας το βιβλίο και τελειώνοντας το προκύπτουν πάντα ερωτηματικά. Η ίδια θέλει να αφήσει στα χέρια του αναγνώστη κάποια κομμάτια της ιστορίας. Για να είμαι ειλικρινής όπως και στο Πέρασμα, έτσι και τώρα μίλησα πρώτα μαζί της. Της έθεσα τα ερωτήματα μου και της κατέθεσα κάποιες σκέψεις μου. Ωστόσο, συνεχίζω να σκέφτομαι το πως θέλω να εκλάβω την ιστορία αυτή.

 Διαβάζοντας το βιβλίο, ένιωθα σαν να είμαι μπροστά από μια θεατρική σκηνή και να βλέπω τους δύο πρωταγωνιστές να παίζουν. Η σκηνή πολλές φορές είναι σκοτεινή, ο χώρος μυρίζει ‘κλεισούρα’, μυρίζει εγκατάλειψη και παρακμή. Η ατμόσφαιρα μεταξύ Αλίκης και Μάρκου ηλεκτρισμένη. Αυτή προσπαθεί να του πει όλα όσα κρατούσε κρυμμένα μέσα της για καιρό, να δικαιωθεί για όσα συνέβησαν. Ο Μάρκος είναι απελπισμένος, μπερδεμένος και ταυτόχρονα αρκετά εγωιστής για να μη δείξει την πρέπουσα σημασία στα λεγόμενα της. Δεν ξέρω την ηλικία του αλλά τον νιώθω γερασμένο, παραδομένο στον χρόνο που τρέχει και δε μπορεί ο ίδιος να τον φτάσει.

 Κάπου εδώ θα κλείσω αυτό το άρθρο, γιατί δε θέλω να σας αποκαλύψω άλλα και γιατί θέλω να νιώσετε τα δικά σας ξεχωριστά συναισθήματα διαβάζοντας το. Προσωπικά το βίωσα έντονα, εξαιτίας του κειμένου και μόνο!

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografi

Για την κριτική του θεατρικού έργου ‘Πέρασμα’ πατήστε ΕΔΩ.

Για την συνέντευξη της κ. Δελίνας Βασιλειάδη πατήστε ΕΔΩ.

Καλλιόπη Παπουτσή- Ανεξίτηλες στιγμές

IMG_20190510_164121_474-01

Συγγραφέας: Καλλιόπη Παπουτσή

Τίτλος: Ανεξίτηλες στιγμές

Εκδότης: Εκδόσεις Ελκυστής

Τιμή: 11.00€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗

 Καλησπέρα φίλοι μου!

 Είμαι πίσω με ένα άρθρο εκτός προγράμματος. Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό έχω διαβάσει πολλά μικρά βιβλία και θέλω να σας μιλήσω γι’ αυτά, συνεπώς θα σας κάνω τέτοιες εκπλήξεις αυτό το διάστημα.

Το οπισθόφυλλο:

«Αρκεί μια στιγμή χαράς, λύπης, θυμού για να αλλάξει την πορεία της ζωής μας; Πολλές φορές είναι αρκετά ακόμα και λίγα λεπτά για να ανατρέψουν αυτά που γνωρίζαμε ή για να ανακαλύψουμε αυτά που δε γνωρίζαμε για τον εαυτό μας, την οικογένειά μας, τους ανθρώπους που εμπιστευόμαστε. Υπάρχουν κάποιες στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στο μυαλό και την ψυχή μας. Σε κάθε μια από τις δεκαέξι ιστορίες του βιβλίου, οι ήρωες βιώνουν μια ανεξίτηλη στιγμή που θα ανατρέψει τα δεδομένα της ζωής τους. Για την Αγγελική αρκεί μια φωτογραφία. Για τη Βασιλική μια αποκάλυψη. Για τη Στελίνα ένα άλμπουμ. Για την Αλίνα ένα μικρό μολυβάκι. Για τον Παναγιώτη μια λέξη. Για την Κάτια το άνοιγμα μιας πόρτας. Αυτοί είναι μερικοί από τους ήρωες που θα συναντήσει κανείς στις Ανεξίτηλες Στιγμές. Για κάποιους από αυτούς δε θα υπάρχει επιστροφή.»

 Οι κριτικές στα σετ διηγημάτων ίσως να είναι πάντα οι ίδιες αλλά η αλήθεια είναι πως μέσα στο σύνολο των κειμένων θα βρεις κάτι που να σου άρεσε απίστευτα πολύ, κάτι που απλά να σου άρεσε και κάτι που το διάβασες χωρίς να είναι πολύ καλό ή κακό. Αυτή ίσως να είναι και η φιλοσοφία των διηγημάτων, ο κάθε αναγνώστης να ξεχωρίζει τα δικά του αγαπημένα. Έτσι κι εγώ λοιπόν, κάθε φορά που διαβάζω ένα τέτοιο βιβλίο σας παραθέτω αυτά τα κείμενα που ξεχώρισα, αυτά τα κείμενα που θα με ωθούσαν να δωρίσω αυτό το βιβλίο σε κάποιον φίλο μου.

 Με το βιβλίο της κυρίας Παπουτσή κατάλαβα γιατί ενώ μου αρέσουν τα σετ διηγημάτων, δε με ικανοποιούν αυτά που περιέχουν ρομαντικές ιστορίες κι αυτό να το εκλάβετε ως κάτι πολύ θετικό . Προσωπικά δε μου είναι αρκετές 4-5 σελίδες για μια ιστορία του είδους. Το ρομάντζο θέλω να το ζω, θέλω να έχω το χρόνο να εισέλθω μέσα στην ιστορία, θέλω να γνωρίζω καλύτερα τους πρωταγωνιστές, να μπορώ να πω σε κάποιον ότι αυτόν τον συμπάθησα, τον αγάπησα αλλά ο άλλος πολύ κακός, πολύ βλάκας…να τους καταλάβω! Τα ρομαντικά διηγήματα όμως είναι ότι πρέπει για όλους εκείνους που μας ‘κοροϊδεύουν’ για την αγάπη μας στο είδος. Για αυτούς που θέλουν να ξεφύγουν από όλα τα υπόλοιπα είδη χωρίς όμως να πετάξουν πάνω σε ένα ροζ σύννεφο.

 Κλείνοντας λοιπόν θα σας αναφέρω τα κείμενα που ξεχώρισα. Θα ήθελα να σημειώσω πως το πιο αγαπημένο μου ήταν το «Αναμνήσεις από ψυχής» διότι είχε αναφορά στις Πινακάτες με αποτέλεσμα να μου ξυπνήσει υπέροχες μνήμες. Σίγουρα υπήρχαν ιστορίες που μου άρεσαν παραπάνω αλλά να που μια λέξη κατάφερε να βάλει τη δική μου ιστορία μέσα σε μία άλλη.

  • Αναμνήσεις από ψυχής
  • Το προξενιό
  • Το άλμπουμ
  • Άγριες νύχτες
  • Δέκατη φορά
  • Τα οκτώ παλτό

 Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς,

ypografh

Μάιρα Παπαθανασοπούλου- Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα

IMG_20190422_140539-01

Συγγραφέας: Μάιρα Παπαθανασοπούλου

Τίτλος: Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα

Εκδότης: Εκδόσεις Πατάκη

Τιμή: –

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Βαθμολογία: ∗∗∗∗

 

 

 

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Είμαι πίσω με ένα βιβλίο που ήθελα καιρό να διαβάσω και μου δόθηκε η ευκαιρία στις γιορτές του Πάσχα. Μάλιστα ‘συνδέθηκα’ με το βιβλίο αυτό γιατί μου κράτησε συντροφιά κάποιες δύσκολες στιγμές κι αν και η θεματολογία του δεν ήταν αυτή που άρμοζε στην κατάσταση, ήταν αυτό που χρειαζόμουν για να ξεχνάω τα γεγονότα που εξελίσσονταν γύρω μου.

 Το οπισθόφυλλο:

«Η αντίθεση χαρακτήρισε τη σχέση μας απ’ την αρχή. Τον ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά. Εκείνος Δε μου έριξε ούτε δεύτερη. Στην επόμενη μας συνάντηση στάθηκα πιο τυχερή. Αρχίσαμε να βγαίνουμε. Για την ακρίβεια, τα ‘φτιάξαμε’. Επέμενα στο ασφαλές σεξ. Αντιδρούσε στην θέα του προφυλακτικού… Έμεινα έγκυος στα δεκαοκτώ. Έμεινε σύξυλος στα είκοσι τρία. Αποφάσισα να κρατήσω το παιδί. Ασφαλώς είχε άλλη άποψη. Του την άλλαξαν οι γονείς του, όταν έμαθαν το ύψος της περιουσίας που μου κληροδοτούσε ο πατέρας μου. Ενωθήκαμε πριν από δεκαεφτά χρόνια με τα ιερά δεσμά του γάμου. Για μένα ήταν πράγματι ιερά. Για κείνον ήταν πράγματι δεσμά. Κάθε φορά που τσακωνόμασταν, μου το υπενθύμιζε με την εξής φράση: ‘Μακάρι να μου κοβόταν σύρριζα’. Για το καλό ορισμένων, κάποιες ευχές μένουν απραγματοποίητες…»

 Αυτό το βιβλίο μου άρεσε τόσο πολύ γιατί ανταποκρίνεται στα σημερινά δεδομένα. Είναι μια ιστορία που σίγουρα έχε συμβεί αρκετές φορές εκεί έξω. Ένας έρωτας μονόπλευρος, δύο άνθρωποι που ενώνονται με τα ιερά δεσμά του γάμου λόγω εγκυμοσύνης και μία σχέση που φτάνει στο τέλμα μετά από χρόνια. Η πρωταγωνίστρια μας φτάνει στο δίλημμα «ενωμένη οικογένεια για το παιδί ή φτιάχνω ξανά τη ζωή μου», ένα δίλημμα που πιστεύω πως ταλανίζει πολλές γυναίκες στη χώρα μας… στον κόσμο μας.

 Είναι ένα παλιό βιβλίο, το οποίο έχει γίνει και σειρά και σας το προτείνω γιατί είναι ανάλαφρο και ευχάριστο. Αν άλλαζα κάτι θα ήταν δυο-τρεις παραπάνω σελίδες στο τέλος, γιατί ένιωθα την ανάγκη να δω τι έγινε με την απόφαση που πήρε η κεντρική ηρωίδα. Κλείνοντας, θεωρώ ότι είναι το κλασσικό βιβλίο παραλίας. Αν έρθει ποτέ το καλοκαίρι λοιπόν, να το προτιμήσετε για παρέα στις καλοκαιρινές σας διακοπές.

 Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh

 

 

Meet_the_writer: Χαρά Χρυσάφη

 Καλημέρα φίλοι μου!

 Με μεγάλη μου χαρά, σήμερα θα γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τη…Χαρά! Πριν σας αναφέρω τα όσα συζητήσαμε θα κάνω μια μικρή εισαγωγή σχετικά με κάποια στοιχεία που πρέπει να γνωρίζετε γι’ αυτή.

Η Χαρά Χρυσάφη γεννήθηκε το 1988 στη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης(ΑΠΘ). Ασχολείται με τη θεατρική πράξη καθώς και με το θεατρικό παιχνίδι ως θεραπευτικό μέσο σε παιδιά και άτομα με αναπηρίες. Είναι δημιουργός της σελίδας Xartopetseta που σκοπό έχει να καταγράφονται μηνύματα πάνω σε χαρτοπετσέτες. Αρθρογραφεί στο Urnovl και koukidaki. Είναι διοικητικό μέλος του συλλόγου «Το Ράφι της Αγάπης» που δημιουργεί δανειστικές βιβλιοθήκες όπου εμπλέκονται ασθενείς με χρόνιες παθήσεις, προωθώντας την αξία της θεραπευτικής ανάγνωσης.

 Τη Χαρά τη γνώρισα μέσω του βιβλίου της, ‘Αυτό το βιβλίο θα αυτοκαταστραφεί σε 20 λεπτά’ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελκυστής και την κριτική του θα βρείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ. Μέσα από το έργο της, είμαι σίγουρη πως θα τη γνωρίσεις ακόμα καλύτερα, προσωπικά διαβάζοντας το, σκιαγράφησα την προσωπικότητα της και είμαι πολύ χαρούμενη και περήφανη που υπάρχουν ακόμα τέτοιοι χαρακτήρες! Για να μην σας κουράζω όμως, πάμε να μάθουμε περισσότερα από την ίδια.

MSB: Χαρά Χρυσάφη αυτοπαρουσιάσου! Τι θα έπρεπε να γνωρίζουμε για σένα;

Χ.Χ.: Ζω στην όμορφη Θεσσαλονίκη, είμαι νηπιαγωγός, συγγραφέας και ασχολούμαι με τη θεατρική πράξη εδώ και 17 χρόνια. Αγαπώ του έντιμους, σπινθηροβόλους ανθρώπους. Σιχαίνομαι τις δηθενιές και τις υποκρισίες. Γι’ αυτούς που η περιέργεια τους είναι μεγαλύτερη, μπορούν να με ρωτήσουν. Απαντώ σε όλα.

MSB: Αυτό το βιβλίο θα αυτοκαταστραφεί σε 20 λεπτά’ το νέο σου βιβλίο. Πως επιλέχθηκε ο τίτλος και πόσο καθοριστικό ρόλο παίζει η χρήση του ρήματος ‘αυτοκαταστραφεί’;

Χ.Χ.: Ο τίτλος ήταν μια δύσκολη ιστορία για μένα. Με παίδεψε, με ζόρισε. Σκεφτείτε ότι τελείωσα το βιβλίο σε 6 μήνες και τίτλο έψαχνα μέχρι και τον ένατο. Γέννα κανονική. Ο τίτλος είναι ένα λογοπαίγνιο, μια γνωστή σχεδόν κατάσταση για όσους από εμάς βλέπαμε μανιωδώς τον αστυνόμο Σαΐνη. Πάντοτε ένα χαρτάκι από τα χέρια του αρχηγού της αστυνομίας έγραφε «Αυτό το μήνυμα θα αυτοκαταστραφεί». Για έναν περίεργο λόγο τελειώνοντας το βιβλίο θεώρησα πως ταιριάζει απόλυτα ένα τίτλος που θα περιέχει μέσα του τη λέξη «αυτοκαταστραφεί». Ίσως γιατί θεωρώ πως ένα βιβλίο πρέπει πάντα να μας αναγεννά. Πρέπει κανείς να διαβάζει μερικές λέξεις, φράσεις και να του αποκαλύπτεται ένας διαφορετικός κόσμος. Ένας κόσμος πιο λυτρωτικός. Εξάλλου μετά από μια αυτοκαταστροφή ανακαλύπτει κανείς τι του ταιριάζει και τι όχι. Τι είναι όλα εκείνα που θα παραμερίσει ή τελικά θα τα επαναπροσδιορίσει.

MSB: Πως προέκυψε η συγγραφή αυτών των 20 ‘μανιφέστων’; Σχετίζονται από προσωπικές εμπειρίες ή παρατηρώντας τις εξελίξεις στον κόσμο;

Χ.Χ.: Η συγγραφή των 20 μανιφέστων προέκυψε έτσι ξαφνικά όπως ξαφνικά αρχίζουν πράγματα για τα οποία δεν μπορούμε ποτέ να φανταστούμε. Είναι γεγονός πως πάντα ακούω τους φίλους μου με αμέριστη προσοχή. Έτσι, λοιπόν, στάθηκα στα λόγια μια φίλης που μου είπε με περίσσιο θράσος, τότε έτσι το θεώρησα, πως τα κείμενα μου εμπεριέχουν πάντοτε μια διαμαρτυρία. Άλλοτε ξεκάθαρη και άλλοτε κεκαλυμμένη. Επομένως μου πέταξε τη λέξη «μανιφέστο». Καθώς καταλαβαίνεις άρχισα να ψάχνω μανιωδώς . Αποφασίζοντας να δοκιμαστώ σ’ αυτό το δύσκολο είδος θεώρησα έντιμο να μην εμπλέξω τον όρο μανιφέστο ούτε με τις αρχές ενός κινήματος, ούτε με θέσεις ενός κόμματος, ούτε με τους βασικούς κανόνες μιας επαναστατικής ιδέας. Αποφάσισα όλα μου τα μανιφέστα να είναι απλώς μια δική μου παρατήρηση στα πράγματα και στην καθημερινότητα. Αναπόφευκτα παρατηρώντας ανθρώπους, συμπεριφορές, καταστάσεις, δεν μπορείς να μην περάσεις τον εαυτό σου από ένα σουρωτήρι. Και μιλώ για ένα δύσκολο σουρωτήρι, αυτό της αυτοκριτικής. Που ή θα σε παραλύσει αυτοκαταστρέφοντας σε ή θα σε αναγεννήσει. Αυτό προσδοκώ να ανακαλύψουν και οι αναγνώστες από τα δικά τους βιώματα.

MSB: Διαβάζοντας το βιβλίο σου, γνωρίζω μία Χαρά δυναμική, θαρραλέα, ετοιμόλογη με τσαγανό. Υπάρχει και η άλλη πλευρά; Αυτή που θα έγραφε ένα ρομαντικό μυθιστόρημα που θα διαβάζονταν παρέα με χαρτομάντιλα;

Χ.Χ.: Δε λέω ποτέ όχι, ούτε χρησιμοποιώ μεγάλα λόγια, αλλά δεν είναι του τύπου μου τα δακρύβρεχτα άρλεκιν. Ως αναγνώστης δεν με γοητεύουν τέτοιου είδους αναγνώσματα, όποτε προς το παρόν αυτομάτως δεν μπορώ να διαισθανθώ εύκολα τον τρόπο με τον οποίο θα έγραφα ένα τέτοιο ρομαντικό μυθιστόρημα. Θα με δείτε να γράφω ιστορίες τρόμου σε μια γωνία, ποιήματα, μονολόγους, διηγήματα και ναι μυθιστορήματα αλλά τα χαρτομάντιλα σας δεν θα τα ξοδέψετε κλαίγοντας επειδή η Μπρουκ, ας πούμε, ήταν μια άτυχη και ακόμα σκέφτεται τον Έρικ. Ίσως τα ξοδέψετε για άλλους λόγους. Και πάλι τονίζω, μπορεί  στο μέλλον να αλλάξω γνώμη, αλλά προς το παρόν ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΣΟΥ ΛΕΩ ΟΧΙ! Όχι άλλα ρομαντικά τρίγωνα και τετράγωνα σε παραλίες και ακτές.

MSB: Αυτή η αγανάκτηση, το ξέσπασμα που βιώνει κανείς διαβάζοντας το βιβλίο σου είναι ανείπωτες σκέψεις που έπρεπε κάπως να εξωτερικεύσεις ή είναι μια ευκαιρία να γνωρίσει ο κόσμος τις θέσεις που αντιπροσωπεύει η Χαρά στη ζωή της; Σε ρωτάω, γιατί προσωπικά μέσα από αυτά τα 20 μανιφέστα αναγνώρισα σκέψεις που κάνω αλλά δεν έχω το θάρρος ίσως και το θράσος να τις μοιραστώ.

Χ.Χ.: Αυτό το βιβλίο γράφτηκε με πολλή τόλμη και θάρρος. Μα περισσότερο με απόλυτη επίγνωση πως τα βιβλία πρέπει να κρύβουν την αλήθεια του συγγραφέα. Όχι απαραίτητα να αποκαλύπτονται βιογραφικά στοιχεία του ή εμπειρίες που έχει ζήσει, αλλά να μπορούν να αποτυπώνουν την αλήθεια μια εποχής. Σίγουρα και τούτο το βιβλίο κρύβει και τις δικές μου θέσεις όσον αφορά τη ζωή και τους υφάλους τους, όμως προσπάθησα να μεταφέρω τον παλμό και τη φωνή ανθρώπων όλων των ειδών που λέμε. Προσπάθησα να μπω στη φωνή του πλούσιου και του φτωχού, του 50άρη και του ερωτευμένου, του αρρώστου, του αγανακτισμένου. Προσπάθησα να μιλήσω για τις κραυγές όλων αυτών που επιτέλους πρέπει να μιλήσουν. Αλλά αλήθεια πόσο εύκολο είναι αυτό; Άραγε στο τέλος ποια είναι η επιλογή θα κάνει κανείς;

MSB: Πως θα ήθελες να επηρεάσει αυτό σου το πόνημα το αναγνωστικό κοινό;

Χ.Χ.: Αν την επόμενη μέρα αυτός που το διάβασε  νιώσει λιγότερο μόνος, νιώσει πιο ανάλαφρος ή πιο αποφασισμένος να βάλει τη σιωπή του στο συρτάρι, τότε ναι ήδη θα νιώθω καλύτερα. Μοιάζει σαν αυτό που μας λένε οι παππούδες μας. «Φάε εσύ και εγώ χορταίνω».

MSB: Ποιο είναι το επόμενο λογοτεχνικό σου βήμα;

Χ.Χ.: Το επόμενο λογοτεχνικό μου βήμα δεν μπορώ να το προβλέψω ακόμα. Μπορεί αύριο να μου τη δώσει και να βγάλω συνταγές μαγειρικής(χιούμορ). Σίγουρα πάντως προσδοκώ κάποια στιγμή να βγει στο φως ένα συνεργατικό βιβλίο ή και δύο; Ποιος ξέρει. Πάντως υποσχέθηκα και ένα μυθιστόρημα.

MSB: Κλείνοντας, επειδή το βιβλίο σου το ένιωσα σαν μια κραυγή για να ξυπνήσει ξανά η ελπίδα, πως φαντάζεσαι τον κόσμο στο μέλλον; Σε 10-20 χρόνια από τώρα;

Χ.Χ.: Θέλω πάντα να σκέφτομαι αισιόδοξα, όσο κι αν οι συνθήκες πολλές φορές δεν το επιτρέπουν. Φαντάζομαι έναν κόσμο λιγότερο βουτηγμένο στη μοναξιά, λιγότερο βουβό, λιγότερο καλυμμένο με φόβο. Έναν κόσμο που θα αγαπά περισσότερο και θα το φωνάζει, έναν κόσμο που σέβεται, υπερασπίζεται, συμπονά, συγχωρεί, έναν κόσμο που δεν αναγκάζεται να καταπνίγεται από τα ίδια του τα λάθη του.

 Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τη Χαρά για το χρόνο της, για την ειλικρίνεια της, την αμεσότητα της και όσα μου προσέφερε μέσω αυτής της κουβέντας αλλά και μέσω του έργου της. Πάντα επιτυχίες αγαπημένη Χαρά!

Πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

ypografh